Tag Archives: Max Ernst

Meebewegen, aanpassen en doorgaan

Max Ernst Terwijl de zachtheid van begin februari als een warme deken over ons heen ligt reageert de natuur zoals ze reageert. Meebewegen, aanpassen en doorgaan. En dat laatste vooral qua groei.

Het was weer een mooie boswandeling gisteren. Mijn grote zoon en ik keken onze ogen uit. Verbaasd als we waren maar ook blij verrast. Er waren mensen op de been, op de fiets, honden liepen speels over de gebaande paden.

In de tuin is het ook al zo feestelijk. De blaadjes van de rozen kleuren erop los, groeien zoals ze groeien en ontvouwen zich letterlijk in het licht.

Af en toe mis ik de koude wel. Plus het ijs en de sneeuw. Misschien gaan ze tot het verleden behoren. Net als de moorkop trouwens. Wat ik persoonlijk wel een goeie geste vind ook al heeft de HEMA er uiteraard ook een eigen zakelijk belang bij.

De inspiratie van Max Ernst (1891-1976) als bron ligt vandaag dichtbij. The garden of France (zie bijlage) uit 1962 is een mooi voorbeeld hoe je de wereld beeldend kunt vertalen. De titel van het werk uitgesproken op z’n Frans, La Loire L’Indre, geeft een enorme  aanvulling op de kleur, compositie en de uiteindelijke vorm.

Kunst is meebewegen, aanpassen en vooral ook doorgaan. Het liefst op ongebaande paden. Die zijn het meest avontuurlijk.

Een halve Tarzan, een heuse Captain en je ware Zelf

F3470129-E273-4A66-B7BA-8CC54E74AC3DHet beeld was zowel schokkend als gevuld met absolute en verbazingwekkende schoonheid. Ik zag een man zonder onderlijf zich stortten in het verkwikkende water van een zwembad. Om enkele baantjes te trekken, om fitter door het leven te gaan. Als een halve Tarzan spleet hij het water in tweeën als was het Jezus Christus zelf. Even daarvoor hees hij zich nog de trappen naar het zwembad op. Snel en vooral ook doorzettend. Op weg naar het doel.

Daarna kwam er een reclame over een soort sok die lastige pijnpunten en vergroeiingen van de voet of het meervoud ervan aanpakt. De programmatuur van de voorlichting van Socutera en geboden reclame veroorzaakte een soort heftig contrast.

Goh, daarna volgde alweer iets totaal anders. Tijd, snelheid en mogelijkheden hebben zo hun eigen ritme. Er was sprake van een bijeenkomst dit weekend. Gevuld met alles wat met Comics en Fantasy te maken heeft. Verklede mensen liepen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om bijvoorbeeld Captain Jack Sparrow te zijn, of een Ork of een of andere prachtige prinses. Volgens een van de geïnterviewde deelnemers een prachtig evenement om “lekker even jezelf te kunnen zijn”.

Wat is dat dan ‘jezelf zijn’. Ooit zei ik romantisch en met open hart tegen een geliefde dat ik enorm benieuwd was naar haar. Naar haar echte zelf. Twee mooie ogen keken me aan, de rest is inmiddels helaas geschiedenis.

Bij de receptie van het evenement werd snel en streng even een wapencontrole uitgevoerd, zeg maar check. Of de kunststof messen die niet van echt waren te onderscheiden ook ‘echt nep’ waren. En of een meegebracht geweer dat er groot, donker en vooral dreigend uitzag niet toevallig een ‘real gun’ was waarmee je met het grootste gemak van de wereld en in no time een paar honderd slachtoffers zou kunnen maken.

Langzaam zakte ik in de wereld van kunstenaar Max Ernst. Genoot van het fantastische en de gecreëerde beelden. Van het materiaal dat haar geheimen prijsgaf en door de kunstenaar was verstaan en opgepikt. Om te verbeelden. Om de duidelijkheid der dingen te verpakken zodat de waarneming en fantasie hun werk zouden kunnen doen.

The name is Sparrow. Captain Jack Sparrow.