Tag Archives: lijnen

Lijnen, contouren en een voorstelling

Gesloten De zon liet me zien zoals alleen zij dat kan. Ik was stil. Tussen de hoge torenflats door was er nog dat kleine beetje licht te zien. Een laatste restant voordat ze zich uiteindelijk terugtrok.

Lijnen. Er waren door dat restant licht prachtige lijnen zichtbaar. Fonkelende contouren. Oplichtend aluminium en warme bakstenen tinten. Zware steigerpalen met gekleurd doek.
Ze was aan het vormgeven. Aan het benadrukken. Ze gaf een voorstelling. Ze leek zich uit te sloven. De voorstelling was live. En zonder een toegangskaartje te hoeven kopen was ik, bofkont die ik ben, stille getuige van een werkelijk adembenemend schouwspel.

Ik wilde graag na afloop klappen maar deed dat maar niet. Wilde wat ik gezien had en de indrukken die bleven nawerken niet verstoren met het geluid dat mijn handen zouden maken. Wat betoverend werkt, werkt nu eenmaal betoverend.

Een zuchtje wind blies als een zacht briesje door mijn t-shirt’s mouwen. Oksels en borstharen kregen een restant van de verkoeling te verwerken. Het kriebelde een beetje, alsof iets me liet weten dat het er was. Achter me en uit het zicht hoorde ik het bladergeruis van gevulde bomen en een op hoge snelheid passerende zware auto. Mijn oren vingen het geluid een voor een op en zetten het om in een stereo-effect. Van vingertoppen tot het uiteinde van tenen, van kruin tot hak, voelde ik het leven. Voel en merkbaar in mijn hele thuis wat mijn lichaam heet.

Aan alles komt een einde, ook aan zo’n intense ervaring. Ik werd door heftig geschreeuw aan de overkant van de straat tot de orde geroepen door ’n man met een fiets. Ik verstond hem in eerste instantie niet en vroeg wat ie wilde. Hij was dronken en high. Dat was wel duidelijk.

Of ik iets te roken voor hem had? En dat al die motherfuckers niks wilden geven. Je moet je maar niks van ze aantrekken gaf ik terug aan de man in blote bast. Zijn kleren waren niet veel soeps meer. Zijn gezicht en lijf waren vol getatoeëerd. Zon, maan en sterren kwamen me tegemoet. Een deel van het universum als een soort landkaart. Symbolen die ik niet thuis kon brengen liet ik maar links liggen.

Hij bedankte me keurig. Ik was opeens ’n maat voor het leven. Vuur had ie zelf in de vorm van een wegwerpaansteker. Ik wenste hem alle goeds.

“De Aarde wordt het best genoten met onze ogen half gesloten.” Een prachtige en creatieve vondst. Het hing zaterdag aan de binnenkant van een gesloten winkeldeur. Terwijl ik het las was voelbaar hoe het grappig kietelde.

Soms gaan ze ook als vanzelf dicht. Dat kan je ook overkomen.

Fijne dag.