Tag Archives: kunst

Code groen, kleur en de bron van de vorm

Mart van Zwam Behalve wat rukwinden, wat ge-waai en een aardige hoeveelheid gevallen hemelwater viel het nogal mee. Hier althans.

Zowel in de voor als in de achtertuin was het een feest in een bescheiden formaat. De droge, zeg maar gerust redelijk tot best uitgedroogde grond, kon wel wat gebruiken. Wat mij betreft mogen ze (en ze zijn dan wij)behalve de drie code’s ter waarschuwing gerust de code GROEN invoeren. Het liefst in hoofdletters geschreven omwille van de urgentie en de noodzaak.

De ‘blauwe regen’ (die nooit bloeit…)heeft wel een optater gehad. Dat wel. Maar met enig snoei plus kunst en vliegwerk komt het daarmee wel goed. Hij hangt nu een beetje naar beneden als een schuine parasol. Als een verwaaide en daardoor verschoven toupet van een man. De gedachte aan dat beeld geeft direct een prikkel om de dag fris te starten.

Het beeld in wording, waarvan ik de onderkant in een paar lagen vers aangesmeerde cement heb staan was van te voren verdwenen in een stuk plastic. Uit voorzorg. De delen metaal die het qua beeld een vervolg moeten leveren liggen nog keurig en wachtend op de werktafel. Wie even de tijd neemt kan in de kleuren verdwalen als was de tafel een wereld om te ontdekken. Het mooie bruin van het koper, de roestkleur van ijzer, de uitslag en schakeringen zijn net als de verscheidenheid aan vormen als een feest voor het oog.

Alles heeft een oorsprong, een bron. Vandaag zou mijn vader/onze pa 93 zijn geworden. Fabrieksarbeider. Zat in de metaal. Blauwe overal met handige opbergzakken. Het was als kind wonderlijk hem erin te zien bewegen. Klein van stuk, taai, niet stuk te krijgen, groot in formaat type. Zoiets. Dat was ie.

Misschien noem ik het beeld wel WIM. Toepasselijk, denk ik. Als eerbetoon en grote dank. Als kunstenaar mag je je tenslotte alle, werkelijk alle, vrijheden veroorloven.

De opschriften, een opfladderende duif en de onvolledige waarheid

A976511B-2298-4FAC-94EC-459F9AE4E5B8“Een beter beeld krijgen van wat zich werkelijk afspeelt op de school.”. Het plaatsen (infiltreren) van vijf acteurs op een middelbare school was natuurlijk een van de meest hete nieuwsberichten. Wie zich brandt moet op de blaren zitten, denk ik. Niet alleen de schoolleiding, het productiebedrijf maar juist ook de afzetmarkt (de toekomstige en er zich eraan vergapende kijkers) moeten het maar ondergaan. 

Je vergapen en kijken naar was ook aan de orde naar aanleiding van de klimaatdemonstratie op het Malieveld. De gefotografeerde teksten waren af en toe niet alleen zeer creatief gevonden en messcherp maar plaatsten sexualiteit ook, in ieder geval voor even, in de hoek van humor en satire. Die zelfde hoek is ook mooi en passend voor kijkcijferkanon Thierry Baudet die aan tafel aanschoof bij Jinek. Niet serieus te nemen ware het niet dat de man (lees:melkmuil…) zeer overtuigend maar ook uiterst irritant overkomt. 

Wanneer je je nog verder wilt vergapen maar dan kunst kun je nog tot en met morgen, 10 februari, terecht in Rotterdam. Daar is nog wel het een en ander te bewonderen zoals ge wilt. Of binnenkort bij de veiling van George Michael’s verworven kunst. Topstuk is het werk van Damien Hirst. The Incomplete Truth, opfladderende witte duif in bak met formaldehyde, gaat binnenkort onder de hamer.

“Toen de eerste holbewoner een bot vroeg als toegangsprijs om de grotschilderingen te bekijken was de galerie geboren.”. Die regel kwam ik eergisteren tegen in een grappige film (Velvet Buzzsaw) compleet met horror en kunst. De hebzucht van de mens in de wereld die net als de kunst soms niet te begrijpen lijkt heeft zo zijn kanten van humor en satire. 

Beste Thierry, er is waarheid, er zijn leugens en dan is er ook nog dat onvolledige verhaal van jou. 

 

DE EXPOSITIE, DE TIJD EN JAN SLUIJTERS IN HET NOORDBRABANTSMUSEUM (2)

A4A44F30-9A0C-4FD0-BBB0-7AFCEBE59107“Maak me maar jaloers met die mooie beschrijving van die tentoonstelling. P.s. mijn Opa is in 1911 geboren.”.

De reactie was een leuke. Het jaartal had haar kennelijk ook wat gedaan. Zo gaat dat nu eenmaal met getallen. De afzender van het bericht schildert niet alleen fris plus intrigerend maar woont en werkt by the way ook nog eens in Barcelona.

Ach, Barcelona. Geboortegrond van Joan Miró. Ook de stad van een deel van Gaudi’s werk en de werkelijk indrukwekkende Sagrada Família. Het Museu Picasso, de schilderachtige straten, het Catalonië dat qua naam en energie alleen al allerlei poëtische deuren als vanzelf opent. De stad waar aanschouwen in de energie verweven lijkt. 

Rustig moest ik Barcelona even parkeren want voor je het weet zijn daar de prikkels van plekken als Londen, Parijs, Berlijn en bijvoorbeeld Amsterdam. Zag gisteren een zeer onderhoudend programma (op zoek naar de nieuwe Rembrandt…) over amateurschilders en hun talent op de televisie. Genoot niet zozeer van het geleverde werk maar meer van de uiteenlopende karakters der menschen. Maar wellicht was dat ook de bedoeling van de programmamakers? Het geheel leek sterk op Heel Holland Bakt en dan weet je het wel. Kortom, ik vond het best bij tijd en wijle best hilarisch. 

Nee, ik wilde gisteren nog even in s’Hertogenbosch blijven. Omdat Den Bosch nu eenmaal zo zichzelf is. Haar eigen stijl, kleurenpalet, kwast en penselen heeft. Niet te vergelijken met anderen en op haar eigen wijze op waarde te schatten. Tijdens de wandeling heen en weer in verband met de vertoonde Jan Sluijters tentoonstelling viel het me op, er was gelukkig geen ontkomen aan, dat Oeteldonk en het aanstaande Carnaval ook niet ver weg zijn. 

Als iemand van boven de rivieren is Carnaval bijna of echt niet te doen. Net zomin als wanneer iemand die niet voor de drukte en de liefde voor kunst plus haar geheimen gaat snel in een museum zal gaan wandelen. In ieder geval niet voor het plezier ervan. En plezier moet je ook hebben. Ook in de kunst. En of dat nu in Londen, Parijs, Brussel of Praag is maakt niet uit. 

Een halve Tarzan, een heuse Captain en je ware Zelf

F3470129-E273-4A66-B7BA-8CC54E74AC3DHet beeld was zowel schokkend als gevuld met absolute en verbazingwekkende schoonheid. Ik zag een man zonder onderlijf zich stortten in het verkwikkende water van een zwembad. Om enkele baantjes te trekken, om fitter door het leven te gaan. Als een halve Tarzan spleet hij het water in tweeën als was het Jezus Christus zelf. Even daarvoor hees hij zich nog de trappen naar het zwembad op. Snel en vooral ook doorzettend. Op weg naar het doel.

Daarna kwam er een reclame over een soort sok die lastige pijnpunten en vergroeiingen van de voet of het meervoud ervan aanpakt. De programmatuur van de voorlichting van Socutera en geboden reclame veroorzaakte een soort heftig contrast.

Goh, daarna volgde alweer iets totaal anders. Tijd, snelheid en mogelijkheden hebben zo hun eigen ritme. Er was sprake van een bijeenkomst dit weekend. Gevuld met alles wat met Comics en Fantasy te maken heeft. Verklede mensen liepen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om bijvoorbeeld Captain Jack Sparrow te zijn, of een Ork of een of andere prachtige prinses. Volgens een van de geïnterviewde deelnemers een prachtig evenement om “lekker even jezelf te kunnen zijn”.

Wat is dat dan ‘jezelf zijn’. Ooit zei ik romantisch en met open hart tegen een geliefde dat ik enorm benieuwd was naar haar. Naar haar echte zelf. Twee mooie ogen keken me aan, de rest is inmiddels helaas geschiedenis.

Bij de receptie van het evenement werd snel en streng even een wapencontrole uitgevoerd, zeg maar check. Of de kunststof messen die niet van echt waren te onderscheiden ook ‘echt nep’ waren. En of een meegebracht geweer dat er groot, donker en vooral dreigend uitzag niet toevallig een ‘real gun’ was waarmee je met het grootste gemak van de wereld en in no time een paar honderd slachtoffers zou kunnen maken.

Langzaam zakte ik in de wereld van kunstenaar Max Ernst. Genoot van het fantastische en de gecreëerde beelden. Van het materiaal dat haar geheimen prijsgaf en door de kunstenaar was verstaan en opgepikt. Om te verbeelden. Om de duidelijkheid der dingen te verpakken zodat de waarneming en fantasie hun werk zouden kunnen doen.

The name is Sparrow. Captain Jack Sparrow.

 

Zomertijd, de kleuren en haar transparantie

97355905-EA44-4A94-8F18-B27F17F020A8Mocht ik de komende dagen wat stilletjes overkomen of geheel niet zijn te zien dan komt dat door de Zomertijd. Niet alleen levert het langer licht op maar ook redelijk wat “Ik moet er nog zo aan wennen…” uitspraken. Dus mocht je me missen? Dan ben ik er even niet.

Het was gisteren druk in de stad. Niet alleen stonden gezichten wat meer op lentestand en was er sprake van kooplust in combinatie met flaneren, ook de kleding paste zich al snel aan.

Met een blik van “Weet je dat ze in Amerika voor scholieren doorzichtige rugzakken gaan invoeren?” liep ik langs winkels en in de straten. Probeerde me de vrouwen voor te stellen met een transparante handtas. Dat zou toch eens wat zijn? Het zou in ieder geval glimlach produceren. Eventueel aangevuld met kritiek of zelfs afkeur.

In de boekhandel was het ook druk. Restanten van de boekenweek waren bijna weg. Verschillende tafels stonden welgevuld te stralen in het nog jonge middaglicht. Ergens ontwaarde ik het boek van Gorden (wie leest zoiets…) en struikelde ik bijna over schreeuwende titels omdat dat nu eenmaal beter verkoopt.

Bofbips die ik er ben! Niet alleen zag ik een mooi uitgegeven nieuw boek over het werk van Morandi maar had opeens een tweedehandsje te pakken gevuld met Modigliani’s. Een prachtig boek gevuld met portretten, schetsen en sculpturen. En dat voor de schappelijke prijs van tien euro.

Morandi. Zag zijn fenomenale kleuren, potjes en flessen. Compositie, compositie, compositie. Proefde de stilte op het doek en in het atelier. Genoot van het licht. Keek met volle aandacht en welverdiend respect naar s’mans zoektocht. Zag de onrechte lijnen plus de transparantie hoogtij vieren omwille van de kunst.

“Ik moet er nog even aan wennen…”. Dus. Mocht je me missen…?