Tag Archives: kunst

Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.

Een stappend kleinkind, het wandelen en Alberto Giacometti

Walking man-Alberto Giacometti

l’Homme qui marche II, 1960 Walking man II Bronze 189 x 27 x 109,5 cm

Mijn kleinkind loopt. Ik zag een filmpje voorbijkomen terwijl ze buiten haar eerste stapjes maakt en met een verbaasde blik rondom zich heen kijkt. Ontroerend waren de geluiden die ze maakte. Grappig en bijzonder waren de bewegingen van bovenlijf, been en voet. Als een tot leven gebrachte sculptuur van dat wat fascinatie zo bijzonder maakt.

Lopen is echt een waanzinnig mooie beweging. Stap voor stap en vooruit! Ondertussen je richting bepalend met allerlei uitdagingen en verleidingen die je tegen kunt komen. Doelloos lopen is er eigenlijk niet bij. Wel slenteren, kuieren, wandelen en wat mij betreft de allermooiste; schrijden.

Ik heb een oude buurvrouw die ik weleens toevallig tegenkom. Wanneer ze met haar gevulde rollator vol boodschappen duwend op de stoep loopt moet ik altijd toch even denken aan het einde. Zelf heeft ze me ooit gezegd dat ze het niet erg zou vinden op een ochtend niet meer wakker te worden. Het is op en klaar. Het lijf wil niet meer en de vermoeidheid neemt alsmaar toe.

Lopen is in deze stad natuurlijk ook een jaarlijks terugkerend fenomeen, maar dan noemen we het wandelen. Als een lange sliert van praktisch gelijkgestemden lopen ze dan weer door het landschap. Door dorpen, steden en het groen. Op weg naar de overwinning op zichzelf en het in ontvangst nemen van het begeerde Vierdaagse-kruisje.

In de kunst is er een beeld dat wat betreft lopen er met kop en schouders boven uit steekt. Alberto Giacometti was een kunstenaar die het lopen en vooral de stap voor altijd in beeld bracht.

Inspiratie, fantasie en een palmachtige plant

Framed 3Het was een vreemd bericht op de buurt-app. Een oproep met een vleugje drama als een saus uit een pakje. Een vrouw gaf voor de plaatselijke weggeefwinkel een doos vol met spullen weg. Enkele cd’s zaten erin verpakt. Er was ook sprake van een palmachtige weggeef plant. Dit bleek echter de lievelingsplant van haar man te zijn en deze, de plant dus, wilde ze dolgraag terug. Vandaar de oproep.

Fantasie is een kostbaar goedje. Ik stelde me een ruzie voor. En teleurstelling. En ‘hoe kon je…’. En: verwijten. Een reden en excuses plus scherven van een gekregen servies die als stille getuigen her en der op de grond lagen terwijl tranen vloeiden na de hitte van de strijd.

Inspiratie is ook kostbaar. Geen idee waar het zit als het er is, maar het zit ergens. Of is het meer zoals vergelijkbaar met een baan om de Aarde? Als rondvliegende energiedeeltjes die je zomaar kunt inzetten zoals een joker bij een kaartspel. Is het een questie van aanboren of toelaten? Van vissen of oppompen?

Dat maakt inspiratie tot wat het is, denk ik. Ongrijpbaar, onbegrijpbaar. Dat maakt inspiratie zowel als fantasie tot iets enorm avontuurlijks. Met bochten in het landschap. Met ontstane en betreden geitenpaadjes plus hier en daar een gapende afgrond.

Vooruit!

Zondag, een drieluik en het ochtendgloren

8BD24DB4-5CF0-4D6D-9A29-132766CBDEE8Zondag, vroeg in de ochtend. Spotify aan, streaming een cd van Coldplay. Me realiserend dat het Engels alsmaar verder oprukt en al veel terrein heeft gewonnen. De cd, als je het nog zo kunt noemen, begint met Sunrise (zonsopgang). Om maar in de stemming te komen. Snaarinstrumenten spelen tegen elkaar in. Wedijveren zonder de harmonie kwaad aan te doen. Het volgende nummer heet Church (kerk). Hoe toepasselijk.

Ik ben nog niet uit mijn drieluik. Voor zover zijn de twee oude kastdeurtjes al een eind gevorderd, maar nog lang niet af. Een heuvel, twee mensfiguren, wat rondvliegende vormen, een bergtop. Een vogel, wat groen en enkele figuren. Wat nog immer ontbreekt is het middenstuk en uiteindelijk de verbinding tussen de drie onderdelen wat als een openbaring en verrassing zou moeten kunnen ontstaan.

De Zon is al een tijd op. Beeldend gesproken dan. Ze gaat immers nooit weg. Verdwijnt niet, maar straalt altijd. Ondertussen kleuren plukjes wolk hierbuiten lichtroze tegen een achtergrond van wit en zachtblauw.

Mooie Zondag!

Code groen, kleur en de bron van de vorm

Mart van Zwam Behalve wat rukwinden, wat ge-waai en een aardige hoeveelheid gevallen hemelwater viel het nogal mee. Hier althans.

Zowel in de voor als in de achtertuin was het een feest in een bescheiden formaat. De droge, zeg maar gerust redelijk tot best uitgedroogde grond, kon wel wat gebruiken. Wat mij betreft mogen ze (en ze zijn dan wij)behalve de drie code’s ter waarschuwing gerust de code GROEN invoeren. Het liefst in hoofdletters geschreven omwille van de urgentie en de noodzaak.

De ‘blauwe regen’ (die nooit bloeit…)heeft wel een optater gehad. Dat wel. Maar met enig snoei plus kunst en vliegwerk komt het daarmee wel goed. Hij hangt nu een beetje naar beneden als een schuine parasol. Als een verwaaide en daardoor verschoven toupet van een man. De gedachte aan dat beeld geeft direct een prikkel om de dag fris te starten.

Het beeld in wording, waarvan ik de onderkant in een paar lagen vers aangesmeerde cement heb staan was van te voren verdwenen in een stuk plastic. Uit voorzorg. De delen metaal die het qua beeld een vervolg moeten leveren liggen nog keurig en wachtend op de werktafel. Wie even de tijd neemt kan in de kleuren verdwalen als was de tafel een wereld om te ontdekken. Het mooie bruin van het koper, de roestkleur van ijzer, de uitslag en schakeringen zijn net als de verscheidenheid aan vormen als een feest voor het oog.

Alles heeft een oorsprong, een bron. Vandaag zou mijn vader/onze pa 93 zijn geworden. Fabrieksarbeider. Zat in de metaal. Blauwe overal met handige opbergzakken. Het was als kind wonderlijk hem erin te zien bewegen. Klein van stuk, taai, niet stuk te krijgen, groot in formaat type. Zoiets. Dat was ie.

Misschien noem ik het beeld wel WIM. Toepasselijk, denk ik. Als eerbetoon en grote dank. Als kunstenaar mag je je tenslotte alle, werkelijk alle, vrijheden veroorloven.