Tag Archives: kunst

Het geluk, het licht en het meesterlijke talent

Camille Pissaro Als je me nu echt gelukkig wilt maken op deze donderdagochtend zo vlak voor de laatste dag voor het weekend dan is een afbeelding van Pissaro’s werk een schot in de roos!

Les Coteaux d’Auvers (1882) is een kleurrijk en losjes geschilderde impressie van een landschap met niet alleen het fenomenale licht maar ook de verandering ervan. De Kunsthal in Rotterdam heeft een tentoonstelling ingericht onder de titel ‘Meesterlijk!’ met 150 geleende werken uit de Boijmans van Beuningen collectie. Vanwege het feit dat het laatstgenoemde museum, een van de plekken waarbij mezelf het gelukkigst voel, voor ettelijke jaren is gesloten voor een zeer ingrijpende verbouwing/renovatie.

Meesterlijk. Tegenwoordig helaas te pas onpas gebruikt. Meesterlijk was die en die, zo Meesterlijk op dreef of Meesterlijk in dit of dat. Het is als het draaien van  een of meerdere stoelen bij een of andere talenjacht die we met het grootste gemak ‘The Voice’ zijn gaan noemen. Er komen stemmen voorbij die je later niet meer terughoort maar die op dat moment de hemel in zijn geprezen.

Het is donderdag. Langzaam dwalen de gedachten af richting een tweede kop koffie. Het frisse groen begint zich buiten te roeren. Bladvorming sluit zich aan bij knoppen. Groei bij de innerlijke levensenergie die gelukkig niet door de stikstofproblematiek is aangetast.

Rustig door de nieuws hoogtepunten bladerend, zowel digitaal als ook op papier, lijken hoogtepunten meer op dieptepunten vol in het extreme en rest nog maar een troost…

Camill Piassaro! Meesterlijk!

Mozart, de Volkskrant en de ontluikende lente!

Mozart De vlag kan uit! Ik heb weer een Volkskrant in de komende tijd. Als liefhebber annex oud boek- en tijdschriftenverkoper, ook kantoorartikelen behoorden tot het rijke assortiment, kan ik me er werkelijk plus ongelofelijk er op verheugen. Volgens de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn krijg ik er ook ‘Topics’ bij. Kan ik mooi alle hoogtepunten uit het nieuws digitaal bekijken.

Dat tijd als snel aanvoelt moge anno 2020 en ook daarvoor duidelijk zijn. En dat open deuren tocht kunnen opleveren ook. En dat in het NU leveren iets van en raakvlakken van een nieuwe religie heeft ook dat nog. Zelf ben ik liever een (tijd)reiziger. Niet gebonden aan plaats, tijd en ruimte. Het heeft zo zijn voordelen…

Gisteren vroeg iemand me wat mijn favoriete muziek is? Mooie vraag. Jazz, soul, blues, klassiek, pop, donker, licht, zwart, wit of volop in de kleur? Het zal me wat. Ik ben wat muziek betreft een veelvraat die qua eten ook zijn slag kan slaan.

Bijzonder dat er mensen bestaan die nog nooit van Mozart hebben gehoord? De vraag was gisteren niet Wie is Mozart maar ‘Wat is Mozart’? Vond ik een moment om over door te mijmeren wat op zich een best aardige hobby en tijdsbesteding is.

Dus de krant valt een dezer dagen weer op de deurmat. Kan ik weer eens het geluid horen van krantenpapier, het tabloid gaan gebruiken waar het voor is bedoelt en rustig duiken in voor- en achtergronden.

Mozart! Het gaat voorspoedig richting lente. De opening van Symphony 29 in A Major is in de vroege ochtend zeer van harte aan te bevelen. Wakker worden is dan onder begeleiding van de muziek een genot. Net als de Volkskrant en de alsmaar ontluikende lente.

Meebewegen, aanpassen en doorgaan

Max Ernst Terwijl de zachtheid van begin februari als een warme deken over ons heen ligt reageert de natuur zoals ze reageert. Meebewegen, aanpassen en doorgaan. En dat laatste vooral qua groei.

Het was weer een mooie boswandeling gisteren. Mijn grote zoon en ik keken onze ogen uit. Verbaasd als we waren maar ook blij verrast. Er waren mensen op de been, op de fiets, honden liepen speels over de gebaande paden.

In de tuin is het ook al zo feestelijk. De blaadjes van de rozen kleuren erop los, groeien zoals ze groeien en ontvouwen zich letterlijk in het licht.

Af en toe mis ik de koude wel. Plus het ijs en de sneeuw. Misschien gaan ze tot het verleden behoren. Net als de moorkop trouwens. Wat ik persoonlijk wel een goeie geste vind ook al heeft de HEMA er uiteraard ook een eigen zakelijk belang bij.

De inspiratie van Max Ernst (1891-1976) als bron ligt vandaag dichtbij. The garden of France (zie bijlage) uit 1962 is een mooi voorbeeld hoe je de wereld beeldend kunt vertalen. De titel van het werk uitgesproken op z’n Frans, La Loire L’Indre, geeft een enorme  aanvulling op de kleur, compositie en de uiteindelijke vorm.

Kunst is meebewegen, aanpassen en vooral ook doorgaan. Het liefst op ongebaande paden. Die zijn het meest avontuurlijk.

Stookgedrag, vleeskeuring en een vrouw in de zon

Joan Miro Het regende niet alleen vannacht, het goot. En niet alleen was er wind, maar was er sprake van rukwinden. Februari doet kennelijk wat het moet doen. Een van de voordelen van deze toch wel zachte temperaturen die er nu heersen is toch wel de gasbesparing.

Terwijl Nederland steeds meer verdeelt raakt is dat ook op het gebied van het stoken en het gebruik van houtkachels merkbaar. Stookgedrag is daarbij dan ook een mooi woord. Net zoals vleeskeuring trouwens. Niet alleen blijft er ophef rondom de werkwijze van slachterijen, ook de NTR kreeg gisteren een behoorlijke veeg uit de pan en bakken kritiek over zich heen vanwege (mooi woord…) een vleeskeuring van vrouwen. Tenminste als je de kritiek moet geloven, het programma zag ik niet.

‘Wie denk je wel dat je bent’. Schijnt een leuk en onderhoudend programma te zijn maar kennelijk schoten ze gisteren, nogmaals als je de kritiek moet geloven, de plank behoorlijk mis. Of…of we leven niet alleen in een kritiek tijdperk met allerlei veranderingen maar we gedragen er ons ook naar.

Wie denk je wel dat je bent? Nou? Joan Miró bijvoorbeeld.

‘Women in front of the sun’ van zijn hand uit 1950 kwam zomaar voorbij. Mooi, simpel, kleurrijk. En je ziet direct dat dit een mooie vrouw is. Geen twijfel over mogelijk.

Het Lam, een goddelijke plaag en de collectieve opwinding

Het LamEen plaag van Bijbelse proporties in Kenia, bijzondere en lichtelijk overdreven ophef over het Lam in de Gentse Sint-BaafsKathedraal na de restauratie en dan is er nog alles rondom het rondwarende Coronavirus. Wie deze dagen het nieuws een beetje volgt heeft er zijn handen vol aan.

Jan en Hubert van Eyck schilderden in 1432 natuurlijk een meesterlijk werk. De twaalf panelen met allerlei voorstellingen prijken in de Gentse Kathedraal. Maar dan wel in een glazen kooi zo las ik op internet. En met strenge beveiliging omdat er ooit al eens een geruchtmakende diefstal werd gepleegd.

Tegen sprinkhanen kun je je uiteraard niet beveiligen denk ik zo. Wellicht is het de hand van God, misschien wel gewoon de natuur of zelfs het gevolg van onze algehele klimaatstoornis. Wie zal het zeggen.

Het Coronavirus begint drastisch om zich heen te slaan. Eerst China, maar inmiddels zijn er ook al een paar besmettingen in Duitsland en kruipt het alsmaar dichterbij. Je zou er, in verband met de angst voor besmetting, zomaar voor naar de kerk terugkeren. Wie weet gaan mensen dat ook nog wel doen, maar dan hopelijk niet naar Gent en zeker niet om er te bidden en dan er ook nog in de gauwigheid een selfie samen met het Lam proberen te bemachtigen.

Inmiddels heb ik persoonlijk al wel een beetje genoeg van Dolly Parton en haar challenge. Ze verschijnt de laatste week net zo vaak in het nieuws als Peter R. de Vries op onze televisie in een heel kwartaal. En dat wil wat zeggen.

Genoeg heb ik nu ook al van alle ophef en opwinding over het naderbij komen van het Songfestival. Ik zag gisteren de drie aangewezen presentatoren hun (Engelstalige) best doen in verband met de loting. Langzaam doch gestaag begon ik te verlangen, eerlijk is eerlijk, naar een of andere (Goddelijke)plaag.

Collectieve opwinding. Zooo…2020!

Een kloppende Bach, Rensenbrink en de centimeters

Stilleven Bach- Georges Braque

Stilleven Bach- 1912 Georges Braque

Het scheelde niet veel of we waren wereldkampioen voetbal geworden. Niet veel. Op een paar haren na. Enkele centimeters. We were so close!

Er was een paal, er was Rob Rensenbrink. Iedereen die belangstelling voor voetbal heeft en erom geeft en vooral de Nederlanders weten dat moment. Het was de finale tegen Argentinië en Rensenbrink werd ter plekke onsterfelijk door die ene gemiste kans. Gisteren kwam het nieuws dat diezelfde Rob Rensenbrink was overleden, tweeënzeventig is ie geworden.

Zo dichtbij en net niet. Het is altijd een bijzonder gevoel dat ruimte en tijd zo’n belangrijke plek in onze beleving innemen. Neem nou Bach. En zijn muziek. En dat vooral in combinatie met een rustige zondagochtend in alle vroegte. Terwijl het buiten nog steeds donkert en de straatlantaarns enig licht geven.

Bij Bach lijkt altijd alles te kloppen. Iedere noot volgt zoals het hoort op een volgende in ritme en tijd in een kloppend plus passend muziekstuk. Soms lijkt het alsof hij de ruimte als een chirurg fileert, maar dan met een intens gevoel. Violen klinken als Bach, een eenzame cello klinkt op z’n Bachs. Zelfs de zondagochtend heeft de sfeer van hem.

‘Stilleven Bach’ door kunstenaar Georges Braque. Een schets en study uit 1912 toen het kubisme de wereld op zijn kop zette. Lang, lang voordat enkele centimeters ons de weg tot het wereldkampioenschap blokkeerden.

Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.

Een stappend kleinkind, het wandelen en Alberto Giacometti

Walking man-Alberto Giacometti

l’Homme qui marche II, 1960 Walking man II Bronze 189 x 27 x 109,5 cm

Mijn kleinkind loopt. Ik zag een filmpje voorbijkomen terwijl ze buiten haar eerste stapjes maakt en met een verbaasde blik rondom zich heen kijkt. Ontroerend waren de geluiden die ze maakte. Grappig en bijzonder waren de bewegingen van bovenlijf, been en voet. Als een tot leven gebrachte sculptuur van dat wat fascinatie zo bijzonder maakt.

Lopen is echt een waanzinnig mooie beweging. Stap voor stap en vooruit! Ondertussen je richting bepalend met allerlei uitdagingen en verleidingen die je tegen kunt komen. Doelloos lopen is er eigenlijk niet bij. Wel slenteren, kuieren, wandelen en wat mij betreft de allermooiste; schrijden.

Ik heb een oude buurvrouw die ik weleens toevallig tegenkom. Wanneer ze met haar gevulde rollator vol boodschappen duwend op de stoep loopt moet ik altijd toch even denken aan het einde. Zelf heeft ze me ooit gezegd dat ze het niet erg zou vinden op een ochtend niet meer wakker te worden. Het is op en klaar. Het lijf wil niet meer en de vermoeidheid neemt alsmaar toe.

Lopen is in deze stad natuurlijk ook een jaarlijks terugkerend fenomeen, maar dan noemen we het wandelen. Als een lange sliert van praktisch gelijkgestemden lopen ze dan weer door het landschap. Door dorpen, steden en het groen. Op weg naar de overwinning op zichzelf en het in ontvangst nemen van het begeerde Vierdaagse-kruisje.

In de kunst is er een beeld dat wat betreft lopen er met kop en schouders boven uit steekt. Alberto Giacometti was een kunstenaar die het lopen en vooral de stap voor altijd in beeld bracht.