Tag Archives: kunst

Een halve Tarzan, een heuse Captain en je ware Zelf

F3470129-E273-4A66-B7BA-8CC54E74AC3DHet beeld was zowel schokkend als gevuld met absolute en verbazingwekkende schoonheid. Ik zag een man zonder onderlijf zich stortten in het verkwikkende water van een zwembad. Om enkele baantjes te trekken, om fitter door het leven te gaan. Als een halve Tarzan spleet hij het water in tweeën als was het Jezus Christus zelf. Even daarvoor hees hij zich nog de trappen naar het zwembad op. Snel en vooral ook doorzettend. Op weg naar het doel.

Daarna kwam er een reclame over een soort sok die lastige pijnpunten en vergroeiingen van de voet of het meervoud ervan aanpakt. De programmatuur van de voorlichting van Socutera en geboden reclame veroorzaakte een soort heftig contrast.

Goh, daarna volgde alweer iets totaal anders. Tijd, snelheid en mogelijkheden hebben zo hun eigen ritme. Er was sprake van een bijeenkomst dit weekend. Gevuld met alles wat met Comics en Fantasy te maken heeft. Verklede mensen liepen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om bijvoorbeeld Captain Jack Sparrow te zijn, of een Ork of een of andere prachtige prinses. Volgens een van de geïnterviewde deelnemers een prachtig evenement om “lekker even jezelf te kunnen zijn”.

Wat is dat dan ‘jezelf zijn’. Ooit zei ik romantisch en met open hart tegen een geliefde dat ik enorm benieuwd was naar haar. Naar haar echte zelf. Twee mooie ogen keken me aan, de rest is inmiddels helaas geschiedenis.

Bij de receptie van het evenement werd snel en streng even een wapencontrole uitgevoerd, zeg maar check. Of de kunststof messen die niet van echt waren te onderscheiden ook ‘echt nep’ waren. En of een meegebracht geweer dat er groot, donker en vooral dreigend uitzag niet toevallig een ‘real gun’ was waarmee je met het grootste gemak van de wereld en in no time een paar honderd slachtoffers zou kunnen maken.

Langzaam zakte ik in de wereld van kunstenaar Max Ernst. Genoot van het fantastische en de gecreëerde beelden. Van het materiaal dat haar geheimen prijsgaf en door de kunstenaar was verstaan en opgepikt. Om te verbeelden. Om de duidelijkheid der dingen te verpakken zodat de waarneming en fantasie hun werk zouden kunnen doen.

The name is Sparrow. Captain Jack Sparrow.

 

Zomertijd, de kleuren en haar transparantie

97355905-EA44-4A94-8F18-B27F17F020A8Mocht ik de komende dagen wat stilletjes overkomen of geheel niet zijn te zien dan komt dat door de Zomertijd. Niet alleen levert het langer licht op maar ook redelijk wat “Ik moet er nog zo aan wennen…” uitspraken. Dus mocht je me missen? Dan ben ik er even niet.

Het was gisteren druk in de stad. Niet alleen stonden gezichten wat meer op lentestand en was er sprake van kooplust in combinatie met flaneren, ook de kleding paste zich al snel aan.

Met een blik van “Weet je dat ze in Amerika voor scholieren doorzichtige rugzakken gaan invoeren?” liep ik langs winkels en in de straten. Probeerde me de vrouwen voor te stellen met een transparante handtas. Dat zou toch eens wat zijn? Het zou in ieder geval glimlach produceren. Eventueel aangevuld met kritiek of zelfs afkeur.

In de boekhandel was het ook druk. Restanten van de boekenweek waren bijna weg. Verschillende tafels stonden welgevuld te stralen in het nog jonge middaglicht. Ergens ontwaarde ik het boek van Gorden (wie leest zoiets…) en struikelde ik bijna over schreeuwende titels omdat dat nu eenmaal beter verkoopt.

Bofbips die ik er ben! Niet alleen zag ik een mooi uitgegeven nieuw boek over het werk van Morandi maar had opeens een tweedehandsje te pakken gevuld met Modigliani’s. Een prachtig boek gevuld met portretten, schetsen en sculpturen. En dat voor de schappelijke prijs van tien euro.

Morandi. Zag zijn fenomenale kleuren, potjes en flessen. Compositie, compositie, compositie. Proefde de stilte op het doek en in het atelier. Genoot van het licht. Keek met volle aandacht en welverdiend respect naar s’mans zoektocht. Zag de onrechte lijnen plus de transparantie hoogtij vieren omwille van de kunst.

“Ik moet er nog even aan wennen…”. Dus. Mocht je me missen…?

 

 

De wind, een zucht en een wensballon

De Kus Brancusi Ik keek gisterenavond in het donker een wensballon achterna. Het ding had een behoorlijke snelheid, maakte vaart op de wind die de ballon en hopelijk de wens gunstig was gezind.

Wensen zijn net als ideeën aan tijd onderhevig. Zo wens je de ene keer dit of dat, zo sta je op een willekeurig moment en plaats te springen vanwege een idee dat zich zomaar aandient. Bijvoorbeeld in een schuur, of een winkel. Of onder de douche, wat mij wel eens gebeurt. Alhoewel springen daar geen optie is vanwege de combinatie van tegels en water.

Persoonlijk zou ik wel weten wat te wensen. Maar zoals het met wensen aan te bevelen is moet je die niet delen anders komen ze niet uit. Ideeën moet je toetsen. Aan de realiteit. Voor zover mogelijk.

Ik las vanochtend dat de 500 rijksten op de wereld het afgelopen jaar 1 biljoen dollar rijker zijn geworden. De groei, door stijgende beurskoersen, was vier keer zo groot dan het jaar ervoor.

Ergens in mijn systeem heb ik soms met ze te doen. Met die allerrijksten. En vraag ik me af hoeveel en uiteraard wat er nog te wensen overblijft wanneer je een slordige 91 miljard bezit.

Shit, met zoveel geld zou ik het complete Rijksmusem kunnen kopen. Of het Stedelijk. Het Kröller-Müller, Gemeentemuseum Den Haag. Die van Den Bosch plus de Pont.

Ik zou op mijn gemakje rond kunnen wandelen. Elke dag. Zou een kopje koffie kunnen drinken met de mannen (plus een vrouw) van de Nachtwacht. Zou op de grond kunnen liggen voor een zonnebloem of stilleven. Zou bepaalde schilderijen mogen aanraken en beelden eindelijk met mijn vingers kunstzinnig en uitzinnig van vreugde kunnen strelen.

Nee, met zoveel geld zou ik delen. Veel delen. Met en over van alles en nog wat en op alle niveau’s. Delen, delen, delen. Wat mij betreft het woord van de dag.

Langzaam staarde ik de wensballon na. Haakte aan met mijn eigen gedachten en mogelijkheden. Verpakte een wens met liefde. In een innige omhelzing en met een zucht op de wind vloog ze mee.

 

 

Zondag, de rust en het Boijmans van Beuningen

Oorringetje Breitner Het was gisteren een zondag die je met het grootste gemak in het rijtje ‘rustig’ zou kunnen plaatsen. Een beetje van dit en dat. Beetje aanrommelen. Beetje lezen, kijken en luisteren in de kussens.

Ik moest jammer genoeg nog wel even een paar boodschappen halen. Een paar straten verderop in een van de twee op zondag geopende supermarkten. Daar was het druk, logisch voor de tijd van het jaar. Op de achtergrond  hoorde je muziek of wat er voor door gaat. Afhankelijk van je smaak. En smaak is altijd, ook als scherprechter, aanwezig in de supermarkt.

Het gebouw van de supermarkt staat stil. Terwijl de ontwikkeling van winkelinrichting en de producten doorgaat. Zo zag ik dat de ouderwetse chocolade ‘zoenen’ (de andere en slechte benaming is al jaren uit het assortiment van gebruikte woorden…) een broertje hebben gekregen. ‘Bergjes’. Om de variatie uit te breiden en het assortiment van ‘lekkers’ een verkoopstijging te geven. De zestien chocolade rakkers zaten in een doorzichtig en gemakkelijk hersluitbaar plastic doosje.

Ik moet je bekennen dat ik het winkelcentrum nou niet bepaald het toppunt van schoonheid vind. Het is open, maar er waait maar al te vaak een snijdende wind. Dat komt mijns inziens door de hoeken en ingangen. Vaak zijn de twee zitbankjes, vanwaaruit je een mooie blik krijgt op het koopgedrag en andere gedragingen van mensen, bevolkt door groepjes drinkende mannen. De prullenbakken zijn vaak overvol. Puilen uit van de achtergelaten ‘to go’ rommel, scheurende pizzabezorgers zorgen qua sfeer voor een ondersteunend geluid.

Vanochtend las ik een bericht over een ander gebouw. Museum Boijmans van Beuningen gaat naar alle waarschijnlijkheid en in de nabije toekomst 3 tot 4 jaar dicht. Vanwege het onderhoud, de toekomst (herinrichting) en het verwijderen van het asbest.

Ik vraag me af waar Titus van Rembrandt zal gaan verblijven. Plus de Toren van Babel en de rest van de prachtige collectie. Ik vraag me af hoe het straks zal zijn met de mooie doorkijk in het museum, de intieme kleine zaaltjes en de jaren dertig stijl van het gebouw. Maar het meest houd me, uiteraard, ‘Het oorringetje’ van Breitner bezig. Niet alleen vanwege de schoonheid van de jonge vrouw in kimono maar vooral ook omdat haar beweging nooit af is.

Gelukkig hoef ik vandaag niet naar de supermarkt. Ik blijf gewoon lekker in de energie van haar en het Boijmans.

 

Nieuw: My Art-Portrait

2011-11-27-0085-smallMy Art-Portrait (A)

€ 475,00

-Fotoprint op aluminium *Dibond
-Formaat 90 cm x 60 cm

Inclusief:
-Fotoshoot (opnames)
-Bewerken en afwerking

My Art-Portrait (B)

€ 375,00

-Fotoprint op aluminium *dibond
-Formaat 60 cm x 40 cm

Inclusief:
-Fotoshoot (opnames)
-Bewerken en afwerking

*Dibond (aluminium):

– Musemkwaliteit
– Kant en klaar geleverd, inclusief ophangsysteem
– stevige aluminium panelen
– Zwevend effect

Contact:
Mart van Zwam
06-44500950
info@beeldencoaching.nl

 

Een melkmeisje, een blote rug en een tepel

Liefde

‘De liefde’ ©Fotografie Mart van Zwam 60 cm x 80 cm

Het Louvre was gisteren verrast door de grote toeloop van bezoekers voor het werk van Vermeer. Onze Johannes. Onze Johannes Vermeer.  Onze Sfinx van Delft.

Het is dan ook een buitenkansje om in Parijs en in het Louvre onder andere het Melkmeisje te zien. Om te kijken naar de prachtige compositie, de stilte, het licht en de heldere intense kleuren.

Zelf ben ik er ok dol op. Op dat schilderij. Niet alleen vanwege de voor altijd stromende melk zonder moment dat het stopt, of de plaats in het schilderij. Niet alleen vanwege de attributen zoals de rieten mand die achter haar aan de muur hangt of de tegeltjes op plinthoogte. Nee juist en vooral ook vanwege haar gesloten ogen en de ietwat lichte plek in het schilderij alwaar je haar tepel zou kunnen vermoeden.

Vermeer was niet alleen een groot schilder. Hij verstond ook het vak van tovenaar. Ik stel me zo voor dat hij met vaste hand en ietwat zwierige polsbeweging de kleuren voor altijd op het doek schilderde.

Iets geheel anders was gisteren het gedoe rondom het schilderij van Museum More dat Facebook naderhand en opeens in een advertentie weigerde. Het zou naakt en vooral een te veel aan naakt bevatten.

Darstelung der Freiheid van Johannes Grützke werd dus door Facebook geweigerd. Op het schilderij is inderdaad een naakte vrouw te zien maar met haar rug naar de kijker toegekeerd. Een spannend werk. Niet alleen vanwege de billen die naar de kijker zijn gericht of de in de vaart opengaande handtas of de schalkse blik van de man rechts in beeld. Nee ook, of juist, vanwege de tepel die nog net en op ellebooghoogte in beeld is gebracht.

Zaterdag en weekend. Ga je de auto wassen? Of de door de storm veroorzaakte rommel opruimen? Shoppen of een verantwoord sociaal bezoekje afleggen? Of ga je toch maar naar Parijs, het Louvre en ons melkmeisje? Of ga je naar die blote vrouw kijken in Gorssel bij museum More?

Zaterdag en weekend. Er is niet alleen maar Meer en More. Zingeving en de kunst zijn niet ver meer.

Wens je een fijn en vooral ook een schilderachtig weekend.

 

Storm, duurzaamheid en een handgeschreven manifest

IMG_4442

‘Dominant rood’ ©Mart van Zwam 60 cm x 90 cm Genummerde oplage 1 t/m 20

Nee, ik wist het niet. Kwam er per toeval achter. Dat kwam weer doordat er een tweet langskwam dat over de ‘Loslaatdag’ ging. Valt dit jaar op 25 maart. Weet je dat ook weer.

Waar ik achter kwam? Dat er ook een ‘Beroepsvereniging van Professional Organizers (NBPO)’ bestaat. Ik kon niet anders dan er toch een beetje om grinniken. Kan ik ook niets aan doen. Zit denk ik ergens in mijn dna.

Waar ik echt bijna vanuit mijn dak ging was het bericht over de zeven aarde-achtige exo-planeten. De ontdekking was een sensatie volgens de nieuwsberichten. ‘Sneeuwwitje en de zeven dwergen’ zo noemde een sterrendeskundige het. Er is onder andere vloeibaar water en ze zijn op maar 40 lichtjaren van ons verwijderd te bewonderen.

Ondertussen zat Jan Terlouw gisteren bij Matthijs aan tafel. Met een ondertekend manifest over de duurzaamheid in zijn handen. Hij las voor. De ondertekenaars, jonge mensen en voorzitters van tien politieke jongerenorganisaties zaten gezamenlijk op de tribune. Ik vond het mooi, dat ondertekende manifest. Het bevatte punten waar het kabinet misschien wel iets kan/wil of kan willen.

Manifest. Openbare tekst met duidelijk standpunt. Of standpunten.

Voor een moment dacht ik even terug aan mijn blog van gisteren en over die 60.000 koeien die we jammerlijk om zeep moeten helpen. Dacht ook na over het effect van wasmiddelreclame’s op televisie. Zag dat er een lekkage was geweest bij s’lands meest beveiligde politicus en moest denken aan het loslaten van.

We lijken ontspoord, gelukkig maar af en toe maar toch. We lijken bang. Misschien niet op elk moment maar toch. Alleen onze hebzucht lijkt een constante stroom. Aangewakkerd door de economie, economen, voorspellingen, politici en vooral door allerlei andere belanghebbenden. En die laatste is een bijna niet te bevatten grote groep.

Ergens rond de klok van vijven kreeg ik post. Om nog maar even in te breken in mijn mailbox en de rust te verstoren van die ‘klok van vijf’ deed de NS er, qua angst en hebzucht naar de tijd, nog maar even een schepje bovenop. Vanwege de te verwachtte storm is er vandaag een aangepaste dienstregeling.

Het is maar dat je het weet. Dus kop in de wind. Haren ook en opsnuiven die frisse lucht! Misschien kun je je persoonlijke manifest in de hand houden of gewoon laten meevoeren door de harde wind.

Storm: het ultieme loslaten.

 

‘Zeezicht”

2011-07-14-057-small‘Zeezicht”
©Fotografie Mart van Zwam

Fotoprint op Canvas

Hoge kwaliteit en spierwit linnen
Ragscherp & realistische kleuren
Beschermd met hoogglansvernis
Milieuvriendelijk hout (PEFC goedgekeurd)
Met ophangsysteem
2 of 4,5 cm dik
Ook beschikbaar met baklijst
(gratis verzending!)

€ 125, 00
75 cm x 50 cm