Tag Archives: kunst

Code groen, kleur en de bron van de vorm

Mart van Zwam Behalve wat rukwinden, wat ge-waai en een aardige hoeveelheid gevallen hemelwater viel het nogal mee. Hier althans.

Zowel in de voor als in de achtertuin was het een feest in een bescheiden formaat. De droge, zeg maar gerust redelijk tot best uitgedroogde grond, kon wel wat gebruiken. Wat mij betreft mogen ze (en ze zijn dan wij)behalve de drie code’s ter waarschuwing gerust de code GROEN invoeren. Het liefst in hoofdletters geschreven omwille van de urgentie en de noodzaak.

De ‘blauwe regen’ (die nooit bloeit…)heeft wel een optater gehad. Dat wel. Maar met enig snoei plus kunst en vliegwerk komt het daarmee wel goed. Hij hangt nu een beetje naar beneden als een schuine parasol. Als een verwaaide en daardoor verschoven toupet van een man. De gedachte aan dat beeld geeft direct een prikkel om de dag fris te starten.

Het beeld in wording, waarvan ik de onderkant in een paar lagen vers aangesmeerde cement heb staan was van te voren verdwenen in een stuk plastic. Uit voorzorg. De delen metaal die het qua beeld een vervolg moeten leveren liggen nog keurig en wachtend op de werktafel. Wie even de tijd neemt kan in de kleuren verdwalen als was de tafel een wereld om te ontdekken. Het mooie bruin van het koper, de roestkleur van ijzer, de uitslag en schakeringen zijn net als de verscheidenheid aan vormen als een feest voor het oog.

Alles heeft een oorsprong, een bron. Vandaag zou mijn vader/onze pa 93 zijn geworden. Fabrieksarbeider. Zat in de metaal. Blauwe overal met handige opbergzakken. Het was als kind wonderlijk hem erin te zien bewegen. Klein van stuk, taai, niet stuk te krijgen, groot in formaat type. Zoiets. Dat was ie.

Misschien noem ik het beeld wel WIM. Toepasselijk, denk ik. Als eerbetoon en grote dank. Als kunstenaar mag je je tenslotte alle, werkelijk alle, vrijheden veroorloven.

De opschriften, een opfladderende duif en de onvolledige waarheid

A976511B-2298-4FAC-94EC-459F9AE4E5B8“Een beter beeld krijgen van wat zich werkelijk afspeelt op de school.”. Het plaatsen (infiltreren) van vijf acteurs op een middelbare school was natuurlijk een van de meest hete nieuwsberichten. Wie zich brandt moet op de blaren zitten, denk ik. Niet alleen de schoolleiding, het productiebedrijf maar juist ook de afzetmarkt (de toekomstige en er zich eraan vergapende kijkers) moeten het maar ondergaan. 

Je vergapen en kijken naar was ook aan de orde naar aanleiding van de klimaatdemonstratie op het Malieveld. De gefotografeerde teksten waren af en toe niet alleen zeer creatief gevonden en messcherp maar plaatsten sexualiteit ook, in ieder geval voor even, in de hoek van humor en satire. Die zelfde hoek is ook mooi en passend voor kijkcijferkanon Thierry Baudet die aan tafel aanschoof bij Jinek. Niet serieus te nemen ware het niet dat de man (lees:melkmuil…) zeer overtuigend maar ook uiterst irritant overkomt. 

Wanneer je je nog verder wilt vergapen maar dan kunst kun je nog tot en met morgen, 10 februari, terecht in Rotterdam. Daar is nog wel het een en ander te bewonderen zoals ge wilt. Of binnenkort bij de veiling van George Michael’s verworven kunst. Topstuk is het werk van Damien Hirst. The Incomplete Truth, opfladderende witte duif in bak met formaldehyde, gaat binnenkort onder de hamer.

“Toen de eerste holbewoner een bot vroeg als toegangsprijs om de grotschilderingen te bekijken was de galerie geboren.”. Die regel kwam ik eergisteren tegen in een grappige film (Velvet Buzzsaw) compleet met horror en kunst. De hebzucht van de mens in de wereld die net als de kunst soms niet te begrijpen lijkt heeft zo zijn kanten van humor en satire. 

Beste Thierry, er is waarheid, er zijn leugens en dan is er ook nog dat onvolledige verhaal van jou. 

 

DE EXPOSITIE, DE TIJD EN JAN SLUIJTERS IN HET NOORDBRABANTSMUSEUM (2)

A4A44F30-9A0C-4FD0-BBB0-7AFCEBE59107“Maak me maar jaloers met die mooie beschrijving van die tentoonstelling. P.s. mijn Opa is in 1911 geboren.”.

De reactie was een leuke. Het jaartal had haar kennelijk ook wat gedaan. Zo gaat dat nu eenmaal met getallen. De afzender van het bericht schildert niet alleen fris plus intrigerend maar woont en werkt by the way ook nog eens in Barcelona.

Ach, Barcelona. Geboortegrond van Joan Miró. Ook de stad van een deel van Gaudi’s werk en de werkelijk indrukwekkende Sagrada Família. Het Museu Picasso, de schilderachtige straten, het Catalonië dat qua naam en energie alleen al allerlei poëtische deuren als vanzelf opent. De stad waar aanschouwen in de energie verweven lijkt. 

Rustig moest ik Barcelona even parkeren want voor je het weet zijn daar de prikkels van plekken als Londen, Parijs, Berlijn en bijvoorbeeld Amsterdam. Zag gisteren een zeer onderhoudend programma (op zoek naar de nieuwe Rembrandt…) over amateurschilders en hun talent op de televisie. Genoot niet zozeer van het geleverde werk maar meer van de uiteenlopende karakters der menschen. Maar wellicht was dat ook de bedoeling van de programmamakers? Het geheel leek sterk op Heel Holland Bakt en dan weet je het wel. Kortom, ik vond het best bij tijd en wijle best hilarisch. 

Nee, ik wilde gisteren nog even in s’Hertogenbosch blijven. Omdat Den Bosch nu eenmaal zo zichzelf is. Haar eigen stijl, kleurenpalet, kwast en penselen heeft. Niet te vergelijken met anderen en op haar eigen wijze op waarde te schatten. Tijdens de wandeling heen en weer in verband met de vertoonde Jan Sluijters tentoonstelling viel het me op, er was gelukkig geen ontkomen aan, dat Oeteldonk en het aanstaande Carnaval ook niet ver weg zijn. 

Als iemand van boven de rivieren is Carnaval bijna of echt niet te doen. Net zomin als wanneer iemand die niet voor de drukte en de liefde voor kunst plus haar geheimen gaat snel in een museum zal gaan wandelen. In ieder geval niet voor het plezier ervan. En plezier moet je ook hebben. Ook in de kunst. En of dat nu in Londen, Parijs, Brussel of Praag is maakt niet uit. 

Een halve Tarzan, een heuse Captain en je ware Zelf

F3470129-E273-4A66-B7BA-8CC54E74AC3DHet beeld was zowel schokkend als gevuld met absolute en verbazingwekkende schoonheid. Ik zag een man zonder onderlijf zich stortten in het verkwikkende water van een zwembad. Om enkele baantjes te trekken, om fitter door het leven te gaan. Als een halve Tarzan spleet hij het water in tweeën als was het Jezus Christus zelf. Even daarvoor hees hij zich nog de trappen naar het zwembad op. Snel en vooral ook doorzettend. Op weg naar het doel.

Daarna kwam er een reclame over een soort sok die lastige pijnpunten en vergroeiingen van de voet of het meervoud ervan aanpakt. De programmatuur van de voorlichting van Socutera en geboden reclame veroorzaakte een soort heftig contrast.

Goh, daarna volgde alweer iets totaal anders. Tijd, snelheid en mogelijkheden hebben zo hun eigen ritme. Er was sprake van een bijeenkomst dit weekend. Gevuld met alles wat met Comics en Fantasy te maken heeft. Verklede mensen liepen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om bijvoorbeeld Captain Jack Sparrow te zijn, of een Ork of een of andere prachtige prinses. Volgens een van de geïnterviewde deelnemers een prachtig evenement om “lekker even jezelf te kunnen zijn”.

Wat is dat dan ‘jezelf zijn’. Ooit zei ik romantisch en met open hart tegen een geliefde dat ik enorm benieuwd was naar haar. Naar haar echte zelf. Twee mooie ogen keken me aan, de rest is inmiddels helaas geschiedenis.

Bij de receptie van het evenement werd snel en streng even een wapencontrole uitgevoerd, zeg maar check. Of de kunststof messen die niet van echt waren te onderscheiden ook ‘echt nep’ waren. En of een meegebracht geweer dat er groot, donker en vooral dreigend uitzag niet toevallig een ‘real gun’ was waarmee je met het grootste gemak van de wereld en in no time een paar honderd slachtoffers zou kunnen maken.

Langzaam zakte ik in de wereld van kunstenaar Max Ernst. Genoot van het fantastische en de gecreëerde beelden. Van het materiaal dat haar geheimen prijsgaf en door de kunstenaar was verstaan en opgepikt. Om te verbeelden. Om de duidelijkheid der dingen te verpakken zodat de waarneming en fantasie hun werk zouden kunnen doen.

The name is Sparrow. Captain Jack Sparrow.

 

Zomertijd, de kleuren en haar transparantie

97355905-EA44-4A94-8F18-B27F17F020A8Mocht ik de komende dagen wat stilletjes overkomen of geheel niet zijn te zien dan komt dat door de Zomertijd. Niet alleen levert het langer licht op maar ook redelijk wat “Ik moet er nog zo aan wennen…” uitspraken. Dus mocht je me missen? Dan ben ik er even niet.

Het was gisteren druk in de stad. Niet alleen stonden gezichten wat meer op lentestand en was er sprake van kooplust in combinatie met flaneren, ook de kleding paste zich al snel aan.

Met een blik van “Weet je dat ze in Amerika voor scholieren doorzichtige rugzakken gaan invoeren?” liep ik langs winkels en in de straten. Probeerde me de vrouwen voor te stellen met een transparante handtas. Dat zou toch eens wat zijn? Het zou in ieder geval glimlach produceren. Eventueel aangevuld met kritiek of zelfs afkeur.

In de boekhandel was het ook druk. Restanten van de boekenweek waren bijna weg. Verschillende tafels stonden welgevuld te stralen in het nog jonge middaglicht. Ergens ontwaarde ik het boek van Gorden (wie leest zoiets…) en struikelde ik bijna over schreeuwende titels omdat dat nu eenmaal beter verkoopt.

Bofbips die ik er ben! Niet alleen zag ik een mooi uitgegeven nieuw boek over het werk van Morandi maar had opeens een tweedehandsje te pakken gevuld met Modigliani’s. Een prachtig boek gevuld met portretten, schetsen en sculpturen. En dat voor de schappelijke prijs van tien euro.

Morandi. Zag zijn fenomenale kleuren, potjes en flessen. Compositie, compositie, compositie. Proefde de stilte op het doek en in het atelier. Genoot van het licht. Keek met volle aandacht en welverdiend respect naar s’mans zoektocht. Zag de onrechte lijnen plus de transparantie hoogtij vieren omwille van de kunst.

“Ik moet er nog even aan wennen…”. Dus. Mocht je me missen…?

 

 

De wind, een zucht en een wensballon

De Kus Brancusi Ik keek gisterenavond in het donker een wensballon achterna. Het ding had een behoorlijke snelheid, maakte vaart op de wind die de ballon en hopelijk de wens gunstig was gezind.

Wensen zijn net als ideeën aan tijd onderhevig. Zo wens je de ene keer dit of dat, zo sta je op een willekeurig moment en plaats te springen vanwege een idee dat zich zomaar aandient. Bijvoorbeeld in een schuur, of een winkel. Of onder de douche, wat mij wel eens gebeurt. Alhoewel springen daar geen optie is vanwege de combinatie van tegels en water.

Persoonlijk zou ik wel weten wat te wensen. Maar zoals het met wensen aan te bevelen is moet je die niet delen anders komen ze niet uit. Ideeën moet je toetsen. Aan de realiteit. Voor zover mogelijk.

Ik las vanochtend dat de 500 rijksten op de wereld het afgelopen jaar 1 biljoen dollar rijker zijn geworden. De groei, door stijgende beurskoersen, was vier keer zo groot dan het jaar ervoor.

Ergens in mijn systeem heb ik soms met ze te doen. Met die allerrijksten. En vraag ik me af hoeveel en uiteraard wat er nog te wensen overblijft wanneer je een slordige 91 miljard bezit.

Shit, met zoveel geld zou ik het complete Rijksmusem kunnen kopen. Of het Stedelijk. Het Kröller-Müller, Gemeentemuseum Den Haag. Die van Den Bosch plus de Pont.

Ik zou op mijn gemakje rond kunnen wandelen. Elke dag. Zou een kopje koffie kunnen drinken met de mannen (plus een vrouw) van de Nachtwacht. Zou op de grond kunnen liggen voor een zonnebloem of stilleven. Zou bepaalde schilderijen mogen aanraken en beelden eindelijk met mijn vingers kunstzinnig en uitzinnig van vreugde kunnen strelen.

Nee, met zoveel geld zou ik delen. Veel delen. Met en over van alles en nog wat en op alle niveau’s. Delen, delen, delen. Wat mij betreft het woord van de dag.

Langzaam staarde ik de wensballon na. Haakte aan met mijn eigen gedachten en mogelijkheden. Verpakte een wens met liefde. In een innige omhelzing en met een zucht op de wind vloog ze mee.

 

 

Zondag, de rust en het Boijmans van Beuningen

Oorringetje Breitner Het was gisteren een zondag die je met het grootste gemak in het rijtje ‘rustig’ zou kunnen plaatsen. Een beetje van dit en dat. Beetje aanrommelen. Beetje lezen, kijken en luisteren in de kussens.

Ik moest jammer genoeg nog wel even een paar boodschappen halen. Een paar straten verderop in een van de twee op zondag geopende supermarkten. Daar was het druk, logisch voor de tijd van het jaar. Op de achtergrond  hoorde je muziek of wat er voor door gaat. Afhankelijk van je smaak. En smaak is altijd, ook als scherprechter, aanwezig in de supermarkt.

Het gebouw van de supermarkt staat stil. Terwijl de ontwikkeling van winkelinrichting en de producten doorgaat. Zo zag ik dat de ouderwetse chocolade ‘zoenen’ (de andere en slechte benaming is al jaren uit het assortiment van gebruikte woorden…) een broertje hebben gekregen. ‘Bergjes’. Om de variatie uit te breiden en het assortiment van ‘lekkers’ een verkoopstijging te geven. De zestien chocolade rakkers zaten in een doorzichtig en gemakkelijk hersluitbaar plastic doosje.

Ik moet je bekennen dat ik het winkelcentrum nou niet bepaald het toppunt van schoonheid vind. Het is open, maar er waait maar al te vaak een snijdende wind. Dat komt mijns inziens door de hoeken en ingangen. Vaak zijn de twee zitbankjes, vanwaaruit je een mooie blik krijgt op het koopgedrag en andere gedragingen van mensen, bevolkt door groepjes drinkende mannen. De prullenbakken zijn vaak overvol. Puilen uit van de achtergelaten ‘to go’ rommel, scheurende pizzabezorgers zorgen qua sfeer voor een ondersteunend geluid.

Vanochtend las ik een bericht over een ander gebouw. Museum Boijmans van Beuningen gaat naar alle waarschijnlijkheid en in de nabije toekomst 3 tot 4 jaar dicht. Vanwege het onderhoud, de toekomst (herinrichting) en het verwijderen van het asbest.

Ik vraag me af waar Titus van Rembrandt zal gaan verblijven. Plus de Toren van Babel en de rest van de prachtige collectie. Ik vraag me af hoe het straks zal zijn met de mooie doorkijk in het museum, de intieme kleine zaaltjes en de jaren dertig stijl van het gebouw. Maar het meest houd me, uiteraard, ‘Het oorringetje’ van Breitner bezig. Niet alleen vanwege de schoonheid van de jonge vrouw in kimono maar vooral ook omdat haar beweging nooit af is.

Gelukkig hoef ik vandaag niet naar de supermarkt. Ik blijf gewoon lekker in de energie van haar en het Boijmans.

 

Nieuw: My Art-Portrait

2011-11-27-0085-smallMy Art-Portrait (A)

€ 475,00

-Fotoprint op aluminium *Dibond
-Formaat 90 cm x 60 cm

Inclusief:
-Fotoshoot (opnames)
-Bewerken en afwerking

My Art-Portrait (B)

€ 375,00

-Fotoprint op aluminium *dibond
-Formaat 60 cm x 40 cm

Inclusief:
-Fotoshoot (opnames)
-Bewerken en afwerking

*Dibond (aluminium):

– Musemkwaliteit
– Kant en klaar geleverd, inclusief ophangsysteem
– stevige aluminium panelen
– Zwevend effect

Contact:
Mart van Zwam
06-44500950
info@beeldencoaching.nl