Tag Archives: kunst

Inspiratie, fantasie en een palmachtige plant

Framed 3Het was een vreemd bericht op de buurt-app. Een oproep met een vleugje drama als een saus uit een pakje. Een vrouw gaf voor de plaatselijke weggeefwinkel een doos vol met spullen weg. Enkele cd’s zaten erin verpakt. Er was ook sprake van een palmachtige weggeef plant. Dit bleek echter de lievelingsplant van haar man te zijn en deze, de plant dus, wilde ze dolgraag terug. Vandaar de oproep.

Fantasie is een kostbaar goedje. Ik stelde me een ruzie voor. En teleurstelling. En ‘hoe kon je…’. En: verwijten. Een reden en excuses plus scherven van een gekregen servies die als stille getuigen her en der op de grond lagen terwijl tranen vloeiden na de hitte van de strijd.

Inspiratie is ook kostbaar. Geen idee waar het zit als het er is, maar het zit ergens. Of is het meer zoals vergelijkbaar met een baan om de Aarde? Als rondvliegende energiedeeltjes die je zomaar kunt inzetten zoals een joker bij een kaartspel. Is het een questie van aanboren of toelaten? Van vissen of oppompen?

Dat maakt inspiratie tot wat het is, denk ik. Ongrijpbaar, onbegrijpbaar. Dat maakt inspiratie zowel als fantasie tot iets enorm avontuurlijks. Met bochten in het landschap. Met ontstane en betreden geitenpaadjes plus hier en daar een gapende afgrond.

Vooruit!

Zondag, een drieluik en het ochtendgloren

8BD24DB4-5CF0-4D6D-9A29-132766CBDEE8Zondag, vroeg in de ochtend. Spotify aan, streaming een cd van Coldplay. Me realiserend dat het Engels alsmaar verder oprukt en al veel terrein heeft gewonnen. De cd, als je het nog zo kunt noemen, begint met Sunrise (zonsopgang). Om maar in de stemming te komen. Snaarinstrumenten spelen tegen elkaar in. Wedijveren zonder de harmonie kwaad aan te doen. Het volgende nummer heet Church (kerk). Hoe toepasselijk.

Ik ben nog niet uit mijn drieluik. Voor zover zijn de twee oude kastdeurtjes al een eind gevorderd, maar nog lang niet af. Een heuvel, twee mensfiguren, wat rondvliegende vormen, een bergtop. Een vogel, wat groen en enkele figuren. Wat nog immer ontbreekt is het middenstuk en uiteindelijk de verbinding tussen de drie onderdelen wat als een openbaring en verrassing zou moeten kunnen ontstaan.

De Zon is al een tijd op. Beeldend gesproken dan. Ze gaat immers nooit weg. Verdwijnt niet, maar straalt altijd. Ondertussen kleuren plukjes wolk hierbuiten lichtroze tegen een achtergrond van wit en zachtblauw.

Mooie Zondag!

Code groen, kleur en de bron van de vorm

Mart van Zwam Behalve wat rukwinden, wat ge-waai en een aardige hoeveelheid gevallen hemelwater viel het nogal mee. Hier althans.

Zowel in de voor als in de achtertuin was het een feest in een bescheiden formaat. De droge, zeg maar gerust redelijk tot best uitgedroogde grond, kon wel wat gebruiken. Wat mij betreft mogen ze (en ze zijn dan wij)behalve de drie code’s ter waarschuwing gerust de code GROEN invoeren. Het liefst in hoofdletters geschreven omwille van de urgentie en de noodzaak.

De ‘blauwe regen’ (die nooit bloeit…)heeft wel een optater gehad. Dat wel. Maar met enig snoei plus kunst en vliegwerk komt het daarmee wel goed. Hij hangt nu een beetje naar beneden als een schuine parasol. Als een verwaaide en daardoor verschoven toupet van een man. De gedachte aan dat beeld geeft direct een prikkel om de dag fris te starten.

Het beeld in wording, waarvan ik de onderkant in een paar lagen vers aangesmeerde cement heb staan was van te voren verdwenen in een stuk plastic. Uit voorzorg. De delen metaal die het qua beeld een vervolg moeten leveren liggen nog keurig en wachtend op de werktafel. Wie even de tijd neemt kan in de kleuren verdwalen als was de tafel een wereld om te ontdekken. Het mooie bruin van het koper, de roestkleur van ijzer, de uitslag en schakeringen zijn net als de verscheidenheid aan vormen als een feest voor het oog.

Alles heeft een oorsprong, een bron. Vandaag zou mijn vader/onze pa 93 zijn geworden. Fabrieksarbeider. Zat in de metaal. Blauwe overal met handige opbergzakken. Het was als kind wonderlijk hem erin te zien bewegen. Klein van stuk, taai, niet stuk te krijgen, groot in formaat type. Zoiets. Dat was ie.

Misschien noem ik het beeld wel WIM. Toepasselijk, denk ik. Als eerbetoon en grote dank. Als kunstenaar mag je je tenslotte alle, werkelijk alle, vrijheden veroorloven.

De opschriften, een opfladderende duif en de onvolledige waarheid

A976511B-2298-4FAC-94EC-459F9AE4E5B8“Een beter beeld krijgen van wat zich werkelijk afspeelt op de school.”. Het plaatsen (infiltreren) van vijf acteurs op een middelbare school was natuurlijk een van de meest hete nieuwsberichten. Wie zich brandt moet op de blaren zitten, denk ik. Niet alleen de schoolleiding, het productiebedrijf maar juist ook de afzetmarkt (de toekomstige en er zich eraan vergapende kijkers) moeten het maar ondergaan. 

Je vergapen en kijken naar was ook aan de orde naar aanleiding van de klimaatdemonstratie op het Malieveld. De gefotografeerde teksten waren af en toe niet alleen zeer creatief gevonden en messcherp maar plaatsten sexualiteit ook, in ieder geval voor even, in de hoek van humor en satire. Die zelfde hoek is ook mooi en passend voor kijkcijferkanon Thierry Baudet die aan tafel aanschoof bij Jinek. Niet serieus te nemen ware het niet dat de man (lees:melkmuil…) zeer overtuigend maar ook uiterst irritant overkomt. 

Wanneer je je nog verder wilt vergapen maar dan kunst kun je nog tot en met morgen, 10 februari, terecht in Rotterdam. Daar is nog wel het een en ander te bewonderen zoals ge wilt. Of binnenkort bij de veiling van George Michael’s verworven kunst. Topstuk is het werk van Damien Hirst. The Incomplete Truth, opfladderende witte duif in bak met formaldehyde, gaat binnenkort onder de hamer.

“Toen de eerste holbewoner een bot vroeg als toegangsprijs om de grotschilderingen te bekijken was de galerie geboren.”. Die regel kwam ik eergisteren tegen in een grappige film (Velvet Buzzsaw) compleet met horror en kunst. De hebzucht van de mens in de wereld die net als de kunst soms niet te begrijpen lijkt heeft zo zijn kanten van humor en satire. 

Beste Thierry, er is waarheid, er zijn leugens en dan is er ook nog dat onvolledige verhaal van jou. 

 

DE EXPOSITIE, DE TIJD EN JAN SLUIJTERS IN HET NOORDBRABANTSMUSEUM (2)

A4A44F30-9A0C-4FD0-BBB0-7AFCEBE59107“Maak me maar jaloers met die mooie beschrijving van die tentoonstelling. P.s. mijn Opa is in 1911 geboren.”.

De reactie was een leuke. Het jaartal had haar kennelijk ook wat gedaan. Zo gaat dat nu eenmaal met getallen. De afzender van het bericht schildert niet alleen fris plus intrigerend maar woont en werkt by the way ook nog eens in Barcelona.

Ach, Barcelona. Geboortegrond van Joan Miró. Ook de stad van een deel van Gaudi’s werk en de werkelijk indrukwekkende Sagrada Família. Het Museu Picasso, de schilderachtige straten, het Catalonië dat qua naam en energie alleen al allerlei poëtische deuren als vanzelf opent. De stad waar aanschouwen in de energie verweven lijkt. 

Rustig moest ik Barcelona even parkeren want voor je het weet zijn daar de prikkels van plekken als Londen, Parijs, Berlijn en bijvoorbeeld Amsterdam. Zag gisteren een zeer onderhoudend programma (op zoek naar de nieuwe Rembrandt…) over amateurschilders en hun talent op de televisie. Genoot niet zozeer van het geleverde werk maar meer van de uiteenlopende karakters der menschen. Maar wellicht was dat ook de bedoeling van de programmamakers? Het geheel leek sterk op Heel Holland Bakt en dan weet je het wel. Kortom, ik vond het best bij tijd en wijle best hilarisch. 

Nee, ik wilde gisteren nog even in s’Hertogenbosch blijven. Omdat Den Bosch nu eenmaal zo zichzelf is. Haar eigen stijl, kleurenpalet, kwast en penselen heeft. Niet te vergelijken met anderen en op haar eigen wijze op waarde te schatten. Tijdens de wandeling heen en weer in verband met de vertoonde Jan Sluijters tentoonstelling viel het me op, er was gelukkig geen ontkomen aan, dat Oeteldonk en het aanstaande Carnaval ook niet ver weg zijn. 

Als iemand van boven de rivieren is Carnaval bijna of echt niet te doen. Net zomin als wanneer iemand die niet voor de drukte en de liefde voor kunst plus haar geheimen gaat snel in een museum zal gaan wandelen. In ieder geval niet voor het plezier ervan. En plezier moet je ook hebben. Ook in de kunst. En of dat nu in Londen, Parijs, Brussel of Praag is maakt niet uit.