Tag Archives: Insel Hombroich

Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.

Steurvervelend, Insel Hombroich en de kunst

Insel-Hombroich-Flyer-kunst-smallVeel leesplezier! Dat was de wens die de NOS onder het bericht me liet lezen. Ik heb me maar niet geabonneerd op de digitale nieuwsbrief ‘Trump daily’.

Nee, het nieuws over Donlad T. volg ik zo wel. Daar hoef ik niet ook nog een keer dagelijks om 06.00 een nieuwsbrief over in mijn mailbox. Vond de groet ‘Veel leesplezier’ ook niet echt passen, want hoeveel plezier geeft het om zoveel elllende dat de man toe nu toe veroorzaakt te lezen? Nu zijn de Mexicanen weer boos. De muur, waarin zij ook qua geld niet willen bijdragen, zal worden gefinancierd door een 20% heffing op Mexicaanse goederen.

Veel plezier was er gisteren ook in de Tweede Kamer niet te beleven. Een schouwspel was het wel. Heb het grootste deel ervan gevolgd. Zag opgetrokken wenkbrauwen, nadenkrimpels en ijsberende oppositiebenen. Zag woorden in de startblokken, hoorde veel uhm’s en  euh….Zag het schietschijf van der Steur een a4’tje doormidden scheuren en vond dat een slecht teken. Die gefilmde en vastgelegde beweging ging uiteraard het hele social-media over.

Oh ja, heb zelf het woord ‘Steurvervelend’ maar bedacht. Omdat er ook nogal wat Babylonische spraakverwarringen ontstonden en veel woorden, maar dan anders in volgorde en formulering, werden herhaald. In stilte vroeg ik me af wat de hele show ons (het volk en dus de belastingbetaler) uiteindelijk heeft gekost.

Nee, dan maar over naar iets mooiers. Iets dat meer voldoening geeft en zingeving in haar mars heeft. Ga je mee? Mee naar het Museum Insel Hombroich? Op zaterdag 8 april wil ik gaan. Er is in het busje plaats voor maximaal 8 personen.

Insel Hombroich. The place to be als het aankomt op zintuigen aanscherpen en hartsverwennerij. De plek waar oh’s en ah’s niet met elkaar wedijveren. Waar kronkelende wandelpaden strak ontworpen gebouwen aanvullen. Waar binnen en buitenkunst samenleven en elkaar in spanning laten toenemen. De plek waar ego van de kunstenaars geen plaats heeft omdat naambordjes ontbreken. De plek waar ik nu al zo vaak ben geweest maar die me nog steeds laat verrassen.

Als je mee wilt kun je je opgeven door me een email te sturen. Simpel en doeltreffend.

Ik wens je alvast een fijn weekend.

 

Grasduinen, drie miljard en die eerste keer

2016-12-07-1461-01-schilder-smallOh ik had wel meegewild. Lekker grasduinen in de kelders van Theheran’s Museum of Contemporary Art.

Drie miljard schijnt de kunstverzameling, aangelegd door Keizerin Farah Diba waard te zijn. Drie miljard! In stilte was ik aan het bedenken hoeveel monden je daarvan zou kunnen voeden.

In de kelder vol met met de besmette kunst, volgens Iran dan, ligt volgens het artikel in de Volkskrant ook een van de beste werken die Jackson Pollock ooit maakte: Mural on Indian Red Ground.

Om vanochtend nog even bij de kunst te blijven? Ik heb een beetje het gevoel van ‘schoolreisje’ vanochtend. Straks ga ik namelijk ‘en route ‘ richting Duitsland. Naar het Museum Insel Hombroich en samen met een lieve vriendin. Het wordt qua bezoek haar eerste en mijn, denk ik, veertiende keer. Ik kan er een keer of twee naast zitten dus heb een marge.

Kunst zur natur! Oftewel de relatie, de verbindingen en verhouding tussen schilderijen, etsen, tekeningen, beelden, gebouwen en het landschap met de flora en fauna. Een museale ontdekkingsreis langs werken zonder aanduiding qua titel, wie het heeft gemaakt en wanneer. En vooral zonder kaartje eraan wat het waard is of nog erger wat het moet kosten.

De eerste keer is belangrijk. Dat is voor alles zo, maar vooral daar in Insel Hombroich, vlak voor het naar binnen gaan en het betreden van die wereld. Als mens, bezoeker en beschouwer kom je je eerste keer als reisgenoot maar een keer tegen. De tweede keer is de tweede keer. En die veertiende keer zal ik me zeker ook niet vervelen.

Ik heb honger. Honger naar de kunst.

Mooie woensdag.

p.s. In mei ga ik met een groepje enthousiaste fotografie en kunstliefhebbers naar het museum, om ervaringen te sprokkelen. Er zijn nog plaatsen vrij in het busje. Zin om mee te gaan..? Klik hier…

Bouwen, bevragen en Insel Hombroich (2.0)

Mart van Zwam Dat bouwstenen en de vorm gisteren als een rode draad door de dag liepen en verweven waren zag ik pas vanochtend vroeg in. Maar dat de signalen er gisteren al waren was achteraf gezien wel duidelijk. In die zin heeft Deepak Chopra volgens mij wel gelijk. Wanneer je je openstelt voor de signalen van wat zich aandient kan er een wereld voor je opengaan.

Uiteraard liet het museum Insel Hombroich me na de blog van gisteren niet meer los. Ze had me als idee van er naar toe willen, het concept en de filosofie van het museum in de greep. Ze was vasthoudend en dat voelde goed.

In de boeken die ik van het museum in de kast heb staan bevinden zich ook tekeningen van de ontworpen gebouwen. Ze geven achtergrondinformatie en inzicht. Een tekening heb ik in de foto hierboven verwerkt. Als bouwsteen. Maar ook om mij te helpen herinneren en bij de les te houden.

Een andere bouwsteen die ik gisteren zag waren de vragen. Tijdens een volgende georganiseerde reis zullen er vragen op tafel komen. In de verschillende gebouwen, in de ruimte en net na de uitgebreide lunch. Vragen en bevragen klinkt héél mooi, kan ook het nodige opleveren en dat hoeven niet eens de antwoorden te zijn. Klinkt misschien wat vaag maar eigenlijk ook wel helder.

“Los gaan in en op Insel Hombroich is eigenlijk ook los gaan in jezelf.” Lijkt mij een mooi thema voor een bedrijfsreis/uitje met een groep. Dat kunst meer te bieden heeft dan mooi of lelijke plaatjes? En wat te denken van je collega’s? Hoe is jouw positie in het bedrijf? En bevalt dat? Zo zou het bijvoorbeeld kunnen gaan in samenspraak met de kunst tijdens zo’n reis en in Duitsland. Wie weet. Ideeën en bouwstenen heb ik méér dan genoeg.

Terug naar de tijd van vandaag. Premier Rutte zal opnieuw moeten metselen en de opgelopen schade veroorzaakt door de met scherp geschoten oppositie moeten herstellen. In Geldermalsen was een ondertussen een ordinaire veldslag gaande terwijl er in de tweede kamer een motie van afkeuring hoorbaar was. Het geeft te denken.

In Spanje sloeg een tiener de bril van de Spaanse premier van de neus. Volgens mij is er nog veel te herstellen en te bouwen. En dan heb ik het niet over bedrijfspanden. Die hebben we geloof ik méér dan genoeg.

Fijne dag.

Zacht, het verlangen en Insel Hombroich

Fotografie Mart van Zwam En soms is er dan opeens en zonder dat er aanleiding toe was dat gevoel van verlangen. Verlangen kan je zomaar overvallen en in beslag nemen, het kan je pakken en in de greep houden. En wanneer dat verlangen groot genoeg is en volledig kan het alle kanten met je op gaan.

Gisteren verlangde ik hevig naar het museum waar deze foto is genomen. Misschien komt het wel door het weer wat volgens allerlei weerdeskundigen zacht is voor de tijd van het jaar en wat in combinatie met verlangen een heerlijk gevoel oplevert.

Het is zacht voor de tijd van het jaar. Ik weet het niet, misschien moet ik er wel gewoon aan gaan wennen dat het voortaan zo zal zijn en blijven. Gisteren op weg naar huis zag ik in allerlei voortuinen lampjes branden. Gewoon en blauwig licht wisselden elkaar af, achter glas opgetuigde bomen, op de vensterbanken voor het raam aangeschafte kerstspullen.

Het is zacht voor de tijd van het jaar. Op straat lopen mensen zonder jas en ik zag een paar dagen geleden iemand in korte broek door de stad fietsen. De horeca heeft het prima naar de zin lijkt me, onder brandende rode spiralen is het best te doen. Alleen misschien nog iets praktisch verzinnen om rode wijn op een constante en mooie temperatuur te houden?

Het is zacht voor de tijd van het jaar. Ik kom maar niet in een soort van kerststemming hoezeer de muziek haar best doet me op weg te helpen. Allerlei kerstmuziek passeert in winkels om het verlangen aan te wakkeren, maar bij mij mist het zijn uitwerking.

Het is zacht voor de tijd van het jaar. Ik verlang naar kou, vorst en vlokken sneeuw om in een soort van kerstgevoel te komen. En ik verlang naar Insel Hombroich, het schilderachtige museum in Duitsland. Daar waar je natuur en kunst kunt omarmen. Daar waar uitdagingen op de loer liggen, prikkels welig tieren, nieuwsgierigheid gewoon maar ook bijzonder mag zijn en voedsel een kans krijgt om in te dalen.

Die Insel ist urweiblich,
Sie gebärt, hält zusammen, stützt, dient und läßt frei.
Sie ist kein Muß, sondern ein Darf.
Sie ist nicht entweder -oder, sondern sowohl- als auch,
Sie fordert jeden zur täglichen Auseinandersetzung mit sich selbst.
Sie ist kein männliches Feld für Organisation, Hetzjagd, Anhäufung, Macht und Demonstration.
– Tekst Karl-Heinrich Müller

In 2016 wil ik weer een paar dagreizen organiseren, naar de Insel. Ga je mee?

Fijne dag.

Fotografie-dagreis naar Museum Insel-Hombroich

Fotografie-dagreis Museum Insel-Hombroich
(Neuss-Holzheim, Duitsland)

Zaterdag 2 april 2016
Prijs all-in € 77,50
Max. aantal deelnemers 8

“If your pictures aren’t good enough, you aren’t close enough.”
– Robert Capa

Programma:
09.00 uur Vertrek met Ford Transit personenbus vanaf Treinstation Goffert Nijmegen
10.20 uur Aankomst en start museumbezoek
Doel: Van zien en kijken naar waarnemen. Hoe kom je nu straks thuis met bijzondere foto’s..?

Wandelend staan we op verschillende momenten stil om de architectuur, de natuur
en het landschap te fotograferen. Tips en tricks voor jouw camera, hulp bij de instellingen en
handige weetjes worden je aangereikt al naar gelang de behoefte.
Ergens tijdens de wandeling is er uiteraard een koffiemoment.
12.30 uur Uitbundig Duits lunchbuffet in het museumcafé
13.30 uur (+/-) Tweede deel museumbezoek en het fotograferen.
16.00 uur Vertrek huiswaarts

Lees verder….

 

Seelsorge, urweiblich en een reis

“Kunst ist Seelsorge” De tekst is ergens op het terrein van Insel Hombroich te lezen. Op een gewoon en eenvoudig ogend bord staat het te lezen. Een van de kunstenaars die er op het stuk grond van het het museum wonen en werken heeft het geschreven. Gewoon, omdat hij dat van mening is. Maar misschien ook gewoon omdat de inspiratie het hem aangaf? Inspiratie lijkt soms een eigen stem te hebben in het geheel.

Ik ben aan het kijken of ik niet weer eens met liefhebbers, leergierigen en anderen die op zoek zijn en willen ervaren, naar het museum kan gaan. Een uitstapje dus. Een dagje kunst in optima forma. “Kunst zur Natur” zoals het museum zelf aangeeft.
In de praktijk betekent dat: plannen, regelen en organiseren.

Eenmaal in het museum zal het een dag van zien, proeven en ervaren worden en zijn. Op het museumterrein is het vergeven van een schitterend samenspel en harmonie. Kunst en natuur zijn daar in een perfecte dans verwikkeld.

Als het eenmaal zover is dan zal het voor mij de twaalfde reis worden. Ooit ben ik daar voor het eerst geweest tijdens een excursie met mentor en gids Tom. Ik werd daar geïntroduceerd, ontvangen en toegelaten. Kreeg er mijn vuurdoop. Maar wat belangrijker was? Ik kreeg een “thuiskomen-gevoel” en er ontvouwde zich een wonderlijke wereld. Nooit eerder ervoer ik kunst zo dichtbij.

Zonder nu al te filosofisch te gaan mijmeren? Het museum heeft gewoon mooi ontworpen gebouwen van een prachtige architectuur. Er is een park met allerlei verschillende planten en bomen. Er zijn natuurlijke waterpartijen en er zijn in de vrije natuur loslopende ganzen en andere dieren. Natuurlijke kleuren zijn er ook gewoon om te bewonderen. En er is natuurlijk kunst. Veel kunst om te ervaren. Zowel binnen als buiten de gebouwen. De reis zal niet alleen een leuke en gezellige zijn, met een heerlijke lunch, maar ook een reis naar binnen en weer naar buiten. Zet de wandelschoenen maar vast klaar..!

Bladerend in het boek over het museum wat in mijn boekenkast staat kwam ik de volgende tekst tegen die ik jullie, misschien wel aanstaande reizigers  niet wil onthouden:
Die Insel ist urweiblich,
Sie gebärt, hält zusammen, stützt, dient und läßt frei.
Sie ist kein Muß, sondern ein Darf.
Sie ist nicht entweder -oder, sondern sowohl- als auch.
Sie fordert jeden zur täglichen Auseinandersetzung mit sich selbst.
Sie ist kein männliches Feld für Organisation, Hetzjagd, Anhäufung, Macht und Demonstration.
– Tekst Karl-Heinrich Müller

Om alvast een indruk te krijgen? Ooit maakte ik daar jaren geleden bovenstaande foto. Eigenlijk een soort selfie maar toen was dat woord nog niet geboren.
Mocht je méér willen weten of op de hoogte worden gehouden? Schroom dan niet om contact met me op te nemen. Vul het formulier in, dan spreken we elkaar snel. Klik hier…

Fijne dag.