Tag Archives: Gent

Beelden, beeldvorming en de verloren kost

Verloren kost-Gent Ik had even contact met iemand op de Filipijnen. Hoorde dat honderden agenten de wijk hermetisch hadden afgesloten op zoek naar een belangrijke drugslord en diverse levensgevaarlijke handlangers. Beelden van verschrikking en angst, met name die van de kleine kinderen, kwamen als vanzelf maar trokken gelukkig ook weer snel weg.

Dat is het mooie van kunnen voorstellen en beeldvorming. Je kunt het. Zomaar.  Ogenschijnlijk als vanzelf, op de automaat of hoe wetenschappers het zouden verklaren. Dat ze als vanzelf vervagen, wegtrekken, gearchiveerd worden, ten alle tijde oproepbaar zijn is te koesteren denk ik zo.

Zo zag ik in een flits Bruce Willes zijn best doen. Tot de tanden gewapend en onverschrokken. Ergens hoorde ik ‘make my day, you punk’ klinken en rook ik de geur van verscheurende kruitdampen. In een verre echo was ‘fuck them’ te horen. Meermaals. En met kracht.

‘Verloren kost’. Zie foto. In Gent als ik me goed herinner. Nummer 992 uit een serie van duizend die ik ooit nog hoop te gaan exposeren. Verloren kost als aanduiding van een zaak waar de krukken van de grond af zijn. De zaak is gesloten zoals gesloten er uit ziet.

Het beeld zit vol lijnen, vierkanten en rechthoeken. Niet alleen het meubilair (waanzinnig mooi woord) is interessant. Ook de roze gekleurde vlakken bovenin doen een klinkende duit in het zakje wat op zich ook een mooi beeld oplevert. De roze vlakken doen flamingo achtig aan wat niet zo gek en verklaarbaar is.

Verloren kost. Als een ode aan de straatfotografie. Omdat straatfotografie nu eenmaal de beelden kan opleveren om een tijdje bij stil te staan.

Het Lam, een goddelijke plaag en de collectieve opwinding

Het LamEen plaag van Bijbelse proporties in Kenia, bijzondere en lichtelijk overdreven ophef over het Lam in de Gentse Sint-BaafsKathedraal na de restauratie en dan is er nog alles rondom het rondwarende Coronavirus. Wie deze dagen het nieuws een beetje volgt heeft er zijn handen vol aan.

Jan en Hubert van Eyck schilderden in 1432 natuurlijk een meesterlijk werk. De twaalf panelen met allerlei voorstellingen prijken in de Gentse Kathedraal. Maar dan wel in een glazen kooi zo las ik op internet. En met strenge beveiliging omdat er ooit al eens een geruchtmakende diefstal werd gepleegd.

Tegen sprinkhanen kun je je uiteraard niet beveiligen denk ik zo. Wellicht is het de hand van God, misschien wel gewoon de natuur of zelfs het gevolg van onze algehele klimaatstoornis. Wie zal het zeggen.

Het Coronavirus begint drastisch om zich heen te slaan. Eerst China, maar inmiddels zijn er ook al een paar besmettingen in Duitsland en kruipt het alsmaar dichterbij. Je zou er, in verband met de angst voor besmetting, zomaar voor naar de kerk terugkeren. Wie weet gaan mensen dat ook nog wel doen, maar dan hopelijk niet naar Gent en zeker niet om er te bidden en dan er ook nog in de gauwigheid een selfie samen met het Lam proberen te bemachtigen.

Inmiddels heb ik persoonlijk al wel een beetje genoeg van Dolly Parton en haar challenge. Ze verschijnt de laatste week net zo vaak in het nieuws als Peter R. de Vries op onze televisie in een heel kwartaal. En dat wil wat zeggen.

Genoeg heb ik nu ook al van alle ophef en opwinding over het naderbij komen van het Songfestival. Ik zag gisteren de drie aangewezen presentatoren hun (Engelstalige) best doen in verband met de loting. Langzaam doch gestaag begon ik te verlangen, eerlijk is eerlijk, naar een of andere (Goddelijke)plaag.

Collectieve opwinding. Zooo…2020!