Tag Archives: frankrijk

Een rookbom, alle perken te buiten en een gillend kinderstemmetje

2017-04-12-054-small‘Dit gaat alle perken te buiten’

De zin was te lezen in een bericht over de rookpot die gisteren tijdens de voetbalwedstrijd PSV-AJAX een enorme hoeveelheid zwarte rook langs tribunes en voetballiefhebbers omhoog dreef. Het geheel zag eruit alsof er een handel in autobanden in de hens was gevlogen.

Alle perken te buiten. Een van de bijzondere dingen van het schrijven is toch wel dat je via via weer op mooie woorden komt. Of je komt ze tegen. Zomaar. Gratis en voor niets.

Het woord ‘perk’ opzoekend kwam ik namen tegen als: Steenokkerzeel, Snijsselbos en Elewijt. Perk schijnt ook de naam te zijn van een Nederlands geslacht dat, in ieder geval volgens Wikipedia, een dichter (Jaques) en een feministe (Betsy) voorbracht. Het geslacht Perk werd in 1958 opgenomen in het Nederland’s Patriciaat. Wist niet dat dat laatste bestond. Het blijkt het Blauwe Boekje te zijn waarin genealogieën van vooraanstaande niet-adellijke families en niet-adellijke takken van adellijke geslachten in staan. Misschien nutteloze informatie op de vroege ochtend, maar ook wel handig als je eens een uitnodiging krijgt voor een gezellig spelletje Triviant.

Over adelijk en niet adelijk gesproken? Gisten werden dus de laatste twee kandidaten bekend voor de komende Franse (ja, ben nog in de Franse sfeer door het ver- en bewerken van al het verworven beeldmateriaal!) verkiezingen. Het zal dus gaan tussen Macron enerzijds en Marie Le Pen aan de andere kant.

‘Het gaat alle perken te buiten’. Zag gisteren een stukje film over boze supporters die in mijn stad vanwege de slecht behaalde resultaten verhaal kwamen halen bij de hoofdingang van hun club. Hoorde opgewonde geschreeuw plus een gillend kinderstemmetje. ‘Papa, papa…’. Het was duidelijk te horen op het filmpje dat met een mobiel was vastgelegd. ‘Papa, papa…’. Het jongetje was duidelijk geschrokken. Het stemmetje klonk schril en hoog. Als een tere bloem in een perk.

Ik vraag me nog steeds af wat de vader, onzichtbaar op de filmbeelden, op dat moment deed, dacht en voelde.

 

Het hemelse blauw, dichte deuren en prachtige rafelrandjes

2017-04-12-063-smallEen rafelrandje! En de schoonheid ervan…

Wanneer ik het mooie woord rafelrand intyp om  eens op het internet te gaan snuffelen dan geeft de zoekmachine als eerste: ‘rand van de stad waar alles gebeurt wat niet past binnen de normen en waarden van Balkenende.’.

Ach die Jan-Peter. Hoe zou het hem vergaan? En zou hij nog steeds dezelfde bril dragen? En nog steeds naar dezelfde kapper gaan? Soms mis ik hem. Vanwege zijn uitschieters in gedrag en woorden. Het uit de bocht vliegen zoals bij ‘U kijkt zo lief’ en onze ‘V.O.C. Mentaliteit.

Goed. Het rafelrandje zocht ik op vanwege de fotoserie die ik online aan het publiceren ben. Onder de noemer ‘Frankrijk/ France’ komen steeds meer beelden waarbij ik de diepere laag, de charme en de schoonheid wil benadrukken en laten zien. Extra prettige bijkomstigheid? Ben aan het kijken of ik een cursus ‘Fotografie Plus’ in Frankrijk kan organiseren en van start kan laten gaan. De Plus staat voor het extra, de diepgang, persoonlijke ontwikkeling, samen de maaltijden klaarmaken, het onthaasten en meegaan op wat we met een mooi woord ‘de stroom’ noemen. Wordt vervolgd…

Las vanochtend nog iets over rafelrandjes. Zag een foto van bruidsjurken. Als stil protest tegen een wet die bepaalt dat verkrachters vrijuit gaan mits ze met hun slachtoffer trouwen. ‘Undress 522’, zoals het kunstwerk officieel heet, is een verwijzing naar het betreffende wetsartikel. De 31 jurken van Mireille Honein symboliseren de dagen van de maand waarop vrouwen het slachtoffer kunnen zijn en uiteindelijk gedwongen kunnen worden om met de dader te trouwen.

Rafelrandje. Juist in deze tijd van Botox behandelingen en anti-rimpelcrème. Juist in deze tijd van oplopende politieke spanningen en onrust. Juist in deze tijd van kunstmatig gladgestreken plooien zijn ze wat mij betreft van harte welkom.

Ach Frankrijk. La Douce France. Ik ben gewoon een liefhebber van oud, verval en de schoonheid der dingen. Kan gevoelsmatig ongelofelijk kicken op dichte oude deuren, langs huizen lopende draden en pleisterwerk dat afbrokkelt. En dan dat blauw, dat ongelofelijk mooie blauw. Dat hemelse blauw dat me zo lief lijkt te verwelkomen.

La Douce France.

 

Ieder voor zich, gezamenlijk en een echo uit het verleden

20170419-2017-04-19-2145Gezamenlijk. Dat was het woord dat vanochtend zo’n mooie echo had en maar terug bleef komen. Waar ik ook aan dacht of was.

5.17. Kan niet meer slapen en behoefte om te schrijven. Straks op pad om mijn thuisreis naar Nederland in te zetten. De eerste kilometers op weg naar thuis vanaf mijn vakantiebestemming.

Zag zojuist door het raam een donkere hemel en oneindig veel sterren. Dacht aan dat andere thuis. Niet dat Aardse en bekende maar dat andere thuis dat zich zover weg bevind. Of, dat kan ook, dichterbij dan we met z’n allen denken.

Ik heb het al vaker gezegd. Wanneer ik thuiskom (en dat duurt nog wel even..), op die plek waar je zonder tijdsgebonden lichaam naar toe gaat, dan heb ik veel te vertellen. Ook over deze vakantie. Ik zal ze vertellen over mijn nieuw verworven ervaringen en prachtige tijdsmomenten. Ik zal ze vertellen over het gevoel van gezamenlijkheid en de schoonheid van deze plek in Frankrijk. Over mijn gevoel dat ik had bij het zien van de kleuren en de verschillende vormen. Over de ontmoetingen met diverse mensen, dieren, planten en bomen. Zal ze in geuren en kleuren vertellen over de natuur als geheel en het perfecte systeem plus het ingebouwde ritme van ZIJN.

Gezamenlijk. Met z’n allen dus. Met z’n allen rooien we het hier wel op deze wereld. Daar ben ik van overtuigd. Ondanks het ooit oprukkende individualisme. Ondanks de honger naar macht van verschillende wereldleiders plus de mensen die achter de schermen aan de touwtjes lijken te trekken. Ondanks wat een religie verkondigd en de angst voor die ander dat tegelijkertijd onze zelfgebouwde gevangenis lijkt.

Gisteren waren mijn zeer hartelijke lieve vriendin en deze reiziger in een museum en wat later op een plek waar, door archeologen, veel is opgegraven. Zag veel restanten van een klein dorpje dat alles uit de handen had laten vallen vanwege een naderende indrukwekkende vijand. Proefde bijna de angst, zag bijna het vluchten. Maar zag ook de hoop. Hoop op een betere toekomst en veiligere toekomst op een andere plaats. Zag ook het gezamenlijke doel van de bewoners.

Later in de middag en proevend van de Franse zon waren we nog op een begraafplaats. Het scheef hangende plaatje plus foto maakte veel indruk. J. Baptiste. 33 jaar oud. Mort pour la France.

Samen redden we het wel. Wat anderen soms ook mogen beweren.