Tag Archives: Fotografie en tekst Mart van Zwam

Amsterdam, Ed van der Elsken en de aap z’n reet

IMG_3618

HART’ Speciale aanbieding: t/m 14-02-207 van €150 €100 formaat: 50 cm x 50 cm (gratis verzending!)

‘Ik heb ze niet gemaakt voor de aap z’n reet. Het is wel de bedoeling dat ze een paar eeuwen meegaan.’

Aldus sprak Ed van der Elsken. Het citaat vloog gisteren, verpakt als reclame, over het beeldscherm. Vandaag (5 februari) is de uitzending van deel 2 in Avro’s Kunstuur. Om 17.40 kun je er, al dan niet met een glas boeiende en mooie wijn plus een kaasplankje, voor klaarzitten. Om je dan te vergapen aan al dat moois dat voorbij komt. En dan heb ik het niet alleen over de jonge vrouwen in minirokjes.

Ed van der Elsken. Hij kwam al voorbij toen ik de fotografieopleiding volgde. Ooit. Lang geleden. In de tijd dat we, mijn studiegenoten en ik, een filmpje in het toestel plaatsten en er met de recterduim op los transporteerden. Beeldje voor beeldje werd vol geschreven met licht. Dat soms zo wonderlijk schone licht waar je ook af en toe wel hoofdbrekens van kreeg. Dan was het weer te hard, dan weer te zacht. Soms ruim voldoende of veel te veel. Op een ander moment, in de donkere kamer, bestond het uit dat wonderlijke rood dat een donkere kamer nu eenmaal prachtig kan vullen.

Daarvoor, als jongeling en broekie, passeerde hij ook al mijn blikveld. Hoe strak en rommelig vond ik als boekverkoper wel niet zijn zwart-wit foto’s vol met provo en hippie. Hoe interessant vond ik wel niet de beelden uit die grote stad die Amsterdam heet? Hoe fantstatisch is wel niet het woord (en ik citeer…) “knolsmerissen”?

Ah, Parijs. Ook die stad kwam aan bod en liet me ademloos verlangen. Ed liet me hunkeren naar de lichtstad, de romantiek en het reizen. Naar de stad van zoveel liefdesgeschiedenissen en vooral die van Saint Germain des Prés.

Ed heeft gezwoegd en gevloekt. Vastgelegd en in beeld geschreven. Gezaaid heeft ie ook. En daarvoor ben ik hem intens dankbaar.

Het licht. Dat soms harde en onberekenbare maar ook verleidelijke licht. Dat licht dat je mee kan nemen naar plekken voorbij het alledaagse of gewone. Dat je kan ontroeren en vermaken. Dat je kan brengen naar waar je wilt? ‘Eye love you’.

Mooie zondag.

 

 

Instagram, Twitter en het foeteren

2014-08-17-9594-small

Valentijnaanbieding..!! ‘Hart’ ©Mart van Zwam Fotoprint op Hout 50 cm x 50 cm van €150 voor €100

“Geloof me, ik weet nu als coach dat iedereen op elk niveau in de organisatie heeft last van emoties en die vooral niet laten zien.”

Die zin kwam ik op Twitter tegen. Een rijtje woorden waarmee een coach reclame voor zichzelf probeerde te maken. Twitter is als bron best te hebben. Maar geloof me als je geen Twitteraar bent, dan moet je er ook even aan wennen.

“Lef hebben is soms net als stofzuigen. Soms vergeet je een stukje maar dat is niet erg je komt er later wel weer overheen” Einde citaat. Dit stukje tekst (waar je later wel weer overheen kunt gaan…) las ik op een briefje ergens op Instagram. Wat die laatste betreft is het vergelijkbaar met het fenomeen Twitter. Je moet er even aan wennen.

Uitspraken van Donald T. die wennen nooit. Net zoals die van zijn adviseur Kellyann Conway. Mooie Amerikaanse naam by the way. Als je het meer dan tien keer hardop achter elkaar uitspreekt ga je als vanzelf van country and western muziek houden.

Kelleyann Conway (jippie…) maakte de vergissing om twee Iraakse vluchtelingen de schuld te geven van een niet bestaand bloedbad. Volgens mij ook een tipisch Amerikaanse uitvinding: Het bloedbad. Ik geloof dat er wel actiefilms bestaan met het woord ‘massacre’ in de titel. Anyway, Kellyann gaf kritische journalisten een soort van Donald T. repliek. Ze foeterde ‘Not cool, not journalism.’

Ben ik weer. Zocht ondertussen toch even naar leuke voorbeelden met ‘massacre’ in de titel. Komt ie: The Funhouse massacre, The Redwood massacre, After school massacre, The Bunnyman massacre, The slumber party massacre en als recente ‘The windmille massacre’.

Ik realiseerde me dat ik het woord foeteren of foeterde deze dagen al twee keer las en in mijn blog aanhaalde als was het door de stofzuiger in eerste instantie overgeslagen. De eerste keer kwam het door een glijpartij op het zachte ijs tijdens de alternatieve Elfstedentocht. De tweede keer is het de beurt aan K.C. (nee, niet die van de Sunshineband…).

Ach, wat er ook gebeurt? Vandaag is het gewoon zaterdag.

Fijn weekend!

 

Steurvervelend, Insel Hombroich en de kunst

Insel-Hombroich-Flyer-kunst-smallVeel leesplezier! Dat was de wens die de NOS onder het bericht me liet lezen. Ik heb me maar niet geabonneerd op de digitale nieuwsbrief ‘Trump daily’.

Nee, het nieuws over Donlad T. volg ik zo wel. Daar hoef ik niet ook nog een keer dagelijks om 06.00 een nieuwsbrief over in mijn mailbox. Vond de groet ‘Veel leesplezier’ ook niet echt passen, want hoeveel plezier geeft het om zoveel elllende dat de man toe nu toe veroorzaakt te lezen? Nu zijn de Mexicanen weer boos. De muur, waarin zij ook qua geld niet willen bijdragen, zal worden gefinancierd door een 20% heffing op Mexicaanse goederen.

Veel plezier was er gisteren ook in de Tweede Kamer niet te beleven. Een schouwspel was het wel. Heb het grootste deel ervan gevolgd. Zag opgetrokken wenkbrauwen, nadenkrimpels en ijsberende oppositiebenen. Zag woorden in de startblokken, hoorde veel uhm’s en  euh….Zag het schietschijf van der Steur een a4’tje doormidden scheuren en vond dat een slecht teken. Die gefilmde en vastgelegde beweging ging uiteraard het hele social-media over.

Oh ja, heb zelf het woord ‘Steurvervelend’ maar bedacht. Omdat er ook nogal wat Babylonische spraakverwarringen ontstonden en veel woorden, maar dan anders in volgorde en formulering, werden herhaald. In stilte vroeg ik me af wat de hele show ons (het volk en dus de belastingbetaler) uiteindelijk heeft gekost.

Nee, dan maar over naar iets mooiers. Iets dat meer voldoening geeft en zingeving in haar mars heeft. Ga je mee? Mee naar het Museum Insel Hombroich? Op zaterdag 8 april wil ik gaan. Er is in het busje plaats voor maximaal 8 personen.

Insel Hombroich. The place to be als het aankomt op zintuigen aanscherpen en hartsverwennerij. De plek waar oh’s en ah’s niet met elkaar wedijveren. Waar kronkelende wandelpaden strak ontworpen gebouwen aanvullen. Waar binnen en buitenkunst samenleven en elkaar in spanning laten toenemen. De plek waar ego van de kunstenaars geen plaats heeft omdat naambordjes ontbreken. De plek waar ik nu al zo vaak ben geweest maar die me nog steeds laat verrassen.

Als je mee wilt kun je je opgeven door me een email te sturen. Simpel en doeltreffend.

Ik wens je alvast een fijn weekend.

 

A pussyhat, zelfverheerlijking en een belangrijke stap

2011-06-26-015-schilder-smallHet was al direct de grootste demonstratie in Washington ooit. Naar schatting waren er een half miljoen mensen op de been voor Womens march on Washington. Veel vrouwen, er liepen ook een behoorlijk aantal mannen en kinderen mee, droegen de zogeheten pussyhats. Een roze muts met kattenoortjes. Sterk als beeld en verwijzend naar de ‘grab them by the pussy’ uitspraak van de man die nu achter de belangrijkste knoppen zit.

De cijfers logen er niet om. Wereldwijd demonstreerden er gisteren meer dan een miljoen mensen tegen Donald T. Tegen de man en zijn daden, woorden en uitspraken. Het woord zelfverheerlijking kwam veelvuldig in het nieuws.

Opvallend was deze regel tekst terwijl ik vanochtend Twitter doorworstelde op zoek naar kunst, exposities, beelden en het nieuws: ‘Wilders laments that “women can no longer show their blonde hair without fear” on Dutch streets.’.

Ik dacht even aan de haren van Donald T. en Geert W. Geen wonder dat ze er iets van weg hebben. Geen wonder dat ze beiden het grootste woord hebben. Geen wonder dat…

‘Footprint’ heb ik het beeld als titel meegegeven. ‘Footprint’ heb ik het gedoopt. Niet alleen omdat het past, maar ook om aan te geven dat elke stap die je zet gevolgen heeft. Omdat een stap op het zachte zandstrand iets doet met het ingezogen water, de zuurstof en de talloze zandkorrels. Omdat een stap duwt en perst en de energie in en rondom verandert.

Langzaam aan gaan we hier ook richting verkiezingen. Spannend gaat het zeker worden. Moest vanochtend opeens denken aan deze quote uit de film Indiana Jones and the last crusade:

”You must choose. But choose wisely, for as the true Grail will bring you life, a false one will take it from you.’

Mooie zondag.

 

Jan en Jans, de tijd en een spiegel

2017-01-19-007-2--smallWat zal het zeer doen, dacht ik nog. Zag Hillary een tikje in zichzelf gekeerd voor zich uit kijken. Waren die vochtige ogen nu vanwege het weer of was er meer aan de hand?

Het was gisteren een donkere dag. Niet dat het voor mij persoonlijk een trieste dag was, gelukkig verre van dat, maar er hing gevoelsmatig zo’n typische grauw aanvoelende deken overheen. De rode draad was natuurlijk de beëdiging van Donald T. als nieuwe president.

Maar er was meer. Zo las ik dat Robert Anker was overleden. Niet dat ik hem nu zo goed kende maar op nu uitgerekend te overlijden op de dag dat je nieuwe boek verschijnt? Ik vond het een vreemd aanvoelend en triest bericht.

Verder was er het zeer plotseling overlijden van VPRO’s hoofdredacteur Karen de Bok. Haar kende ik ook niet, maar wel de verschillende tv-programma’s. Van Dis in Afrika, Onze man in Teheran en Langs de overs van de Yangtze. Niet dat ik alle afleveringen daarvan zag, maar toch. Deze programma’s hadden allemaal iets schilderachtig moois en bleven boeien.

En dan was er natuurlijk het overlijden van Jan Kruis. 83 is ie geworden. ‘Kaas, koeien en Klompen’ las ik ergens. Jan was tekenaar en portretteerde het Nederlandse gezinsleven. Komplot met Opa en een rode ‘je weet wel’ kater. Jarenlang verkocht ik de Libelle. Keurig opgerold met een elastiekje er omheen vlogen ze over de toonbank. De Libelle las ik niet echt, was nou niet bepaald mijn lijfblad, maar de strip van Jan Kruis was af en toe om te schateren en vaak een spiegel van tijd en mens.

En die berichten kwamen nog voor het ‘Amerika first’ van de nieuwe kersverse Amerikaanse president. Ik zag een wat koele, zo niet ietwat ijzige Michelle en een vermoeid uitziende Barack. Had met ze te doen, maar vooral ook met allerlei andere aanwezigen. Die ik uiteraard niet kende.

Iemand schreef: ‘Het was nou niet bepaald een feestje’, daarmee volgens mij de spijker op de kop slaand. Hard en krachtig. De lat licht hoog voor Donald. Eigen schuld dikke bult, zo denk ik dan maar.

Op de officiële website van het Wite Huis verdween direct al een pagina dat ging over de rechten van homosexuelen en transgenders. Er ging ook een streep door de klimaatplannen. Ik dacht even aan die gebalde vuist van Donald T. Volgens mij gaan we nog interessante en spannende tijden tegemoet.

Mooie en schilderachtige zaterdag wens ik je.

 

Bravo, Maria Callas en de dramatiek der kleuren

2011-01-03-0622-schilder-smallBravo…’. Klonk het. Ervoor en erna was er het veelvuldige applaus. Klaterend, enthousiast en vol geladen met warme passie.

De stem van Maria Callas schalde door de kamer terwijl ik me in de wereld van de kleuren stortte. Uitgangspunt was het ijs en de vormen die waren ontstaan. Willekeur wedijverde met de natuurlijkheid der dingen.

Ik vroeg me af of ik andere kleuren zou inschakelen en gebruiken nu Maria zo vol overgave en dramatiek van zich liet horen. Zou rood gaan overheersen? Zouden gelen het stilaan winnen van de blauwen. Zou zwart de boel gaan vermodderen? Zou ik er 50 tinten grijs, met een knipoog naar de malligheid van een hype, aan toe willen voegen?

Het is zoals het is of gaat met beeldendwerk. Op een gegeven moment voel je dat het klaar is, dat je er niets meer aan toe kunt voegen. Maar zelfs dat kan de volgende dag weer veranderen. Soms komt het verwijt als een terrorist of als kritische beschouwer om de hoek dat ik nog dit of dat had kunnen doen. Soms wimpel ik het weg, dan weer schuif ik het aan de kant als niet ter zake doende.

Ach Maria. La Davina. De Goddelijke. Ooit mollig, ze verloor 35 kilo en ooit door Onassis ingeruild voor Jacky Kennedy. Las ik op internet. La Davina kreeg af en toe kritiek op haar techniek maar werd veelvuldig geprezen om haar toneelspel, uniek timbre en dramatiek. De media deed er overigens heerlijk aan mee haar nog goddelijker en daardoor onbereikbaarder te maken.

Ondertussen heerst er bij mij tijdens het werk en vooral in de maand januari, wanneer het buiten zo grijs en nat kan zijn, het gezonde verlangen om in de dramatiek te schieten. Als reiziger. Als passant. Op zich is daar niks mis mee. Het levert op en daar gaat het om.

In de wereld van de dramatiek stikt het van de kunstenaars en hun uitingen. Zo kan ik heerlijk en met levenslust ronddwalen in een schilderij van Hammershøi of bijvoorbeeld Schiele. Kan ik van Dick Ket naar Willink schieten. Of van Brancusi naar Henry Moore slenteren.

‘Bravo’. Alleen al daarvoor zijn de live-opnames de moeite van het beluisteren waard.

Mooie donderdag.

 

Bruine Bonen, de Clooney kijkrichting en de saaiheid der dingen

2017-01-07-3739-schilder-smallHet begon in een opwelling. Ik stond in de keuken, bedacht me wat ik die dag zou gaan eten en zag het blik bruine bonen in het keukenkastjes staan. Niets is saaier en gewoner dan bruine bonen lijkt het wel. Daar kunnen de bonen zelf niets aan doen. De ontwerpers van het etiket wel.

Dacht aan Warhol en zijn kunstuiting met de soepblikken als hoofdrolspelers. Dacht aan de reclame van HAK en vroeg me af hoe het met Martine zou zijn. Zag trouwens gisteren nog een reclame van Hak (compleet met familiegevoel) op televisie. Met in de hoofdrol die grote kok die, in mijn ogen, zo overdreven in de camera kijkt dat je hem wel moet geloven dat het allemaal zo simpel is. Het viel me op dat hij in het filmpje en op het veld tussen de groenten zijn hoofd regelmatig schuin hield. Ik noem dat vaak gekscherend de ‘Clooney kijkrichting’ want ik zag dat George als acteur vaak doen in zijn begintijd.

Het etiket van de onschuldige bruine bonen vond ik saai. Dus toog ik maar aan de slag. Wist niks beters te doen, buiten was het glad en glibberig zoals bruine bonen in het sap of een paling in een emmer snot.

De slapend lijkende jonge slanke godin van een vrouw heb ik digitaal in het beeld gemonteerd. Vond het wel passen, want waar en wanneer heb je nu echt eigenlijk last van bruine bonen en hun effect op je lijf? Op de meest onverwachtte momenten en later op het moment wanneer je in bed ligt en probeert te slapen toch? Of hebben jullie andere ervaringen?

De bruine bonenfoto met als titel ‘Beeldverkennnerij 5.0’ heb ik ook op Instagram gezet. Vond ik leuk om te doen en aangezien dat we in de tijd leven dat opleuken nog steeds een gezellig klinkend werkwoord is, kon dat best.

Kreeg bijna direct een reactie van een designer in Londen. Weliswaar alleen maar een duimpje, maar dat mag de pret niet drukken. Gelukkig stond het ding omhoog en gaf me dat een zekere mate van geruststelling.

Het werd ook al met al toch nog een onrustige nacht. Droomde over een vagina en het symbolische deel ervan. Dat kwam vast door het bericht over illegale kinderen in China en de afgeschafte eenkindpolitiek. Het kwam misschien door het beeld van een Engelse actrice die op Instagram en op de geplaatste foto het boek van de Vagina Monologen las. Het kwam misschien ook wel door mijn blog van gisteren over ‘Meer stress, meer ijs en meer liefde’ en het bedrijven van het laatste.

Wat ik uiteindelijk heb gegeten? Sperziebonen! Maar dan wel verse. Omdat ik ze lekker vind, de kleur van groen zo geweldig landelijk oogt  en omdat de byte ervan, mist niet te lang doorgekookt, zo lekker is. Moest ze zelf in het bruine papieren (beter voor het milieu) zakje doen ondanks mijn Clooney kijkrichting.

Ze waren trouwens in de aanbieding. Voor net geen euro! Maar dan wel voor 400 gram. Vroeg me niet eens af waarom geen pond oftewel 500 gram. Dat zou namelijk de prijs opschroeven. Nee, leer mij die marketing jongens en meisjes kennen.

Bruine bonen zijn lekker maar saai. Sorry, maar dat blijf ik vinden. Ondanks een sensueel ogend etiket.

Mooie zondag.

 

Grasduinen, drie miljard en die eerste keer

2016-12-07-1461-01-schilder-smallOh ik had wel meegewild. Lekker grasduinen in de kelders van Theheran’s Museum of Contemporary Art.

Drie miljard schijnt de kunstverzameling, aangelegd door Keizerin Farah Diba waard te zijn. Drie miljard! In stilte was ik aan het bedenken hoeveel monden je daarvan zou kunnen voeden.

In de kelder vol met met de besmette kunst, volgens Iran dan, ligt volgens het artikel in de Volkskrant ook een van de beste werken die Jackson Pollock ooit maakte: Mural on Indian Red Ground.

Om vanochtend nog even bij de kunst te blijven? Ik heb een beetje het gevoel van ‘schoolreisje’ vanochtend. Straks ga ik namelijk ‘en route ‘ richting Duitsland. Naar het Museum Insel Hombroich en samen met een lieve vriendin. Het wordt qua bezoek haar eerste en mijn, denk ik, veertiende keer. Ik kan er een keer of twee naast zitten dus heb een marge.

Kunst zur natur! Oftewel de relatie, de verbindingen en verhouding tussen schilderijen, etsen, tekeningen, beelden, gebouwen en het landschap met de flora en fauna. Een museale ontdekkingsreis langs werken zonder aanduiding qua titel, wie het heeft gemaakt en wanneer. En vooral zonder kaartje eraan wat het waard is of nog erger wat het moet kosten.

De eerste keer is belangrijk. Dat is voor alles zo, maar vooral daar in Insel Hombroich, vlak voor het naar binnen gaan en het betreden van die wereld. Als mens, bezoeker en beschouwer kom je je eerste keer als reisgenoot maar een keer tegen. De tweede keer is de tweede keer. En die veertiende keer zal ik me zeker ook niet vervelen.

Ik heb honger. Honger naar de kunst.

Mooie woensdag.

p.s. In mei ga ik met een groepje enthousiaste fotografie en kunstliefhebbers naar het museum, om ervaringen te sprokkelen. Er zijn nog plaatsen vrij in het busje. Zin om mee te gaan..? Klik hier…