Tag Archives: Den Haag

Jawlensky, de poëzie en de muze in het Gemeentemuseum Den Haag

4044860F-CCBA-4934-A254-910B92380149Mijn hart sloeg gisteren een beetje op hol. Leek een ander ritme aan te nemen wat even later weer daalde in snelheid. Te bekijken was een foto waarop duidelijk te zien was hoe medewerkers van het Gemeentemuseum een van de schilderijen van Alexej von Jawlensky (1864-1941) aan de muur hingen. De witte handschoenen pakten welbewust het beeld, de keuze waar het kleurrijk geheel te hangen was er allang aan vooraf gegaan.

Jawlensky en Kandinsky. Der blauwe reiter. Franz Marc en Gabriele Münter. Het dorpje Murnau. Kunstenaarschap en plek heeft zo haar eigen romantische kanten en droombeelden, net als de poëzie haar aantrekkelijkheid nooit zal verliezen.

De expositie van Jawlensky staat op mijn lijstje van te gaan zien. De reis naar Den Haag zal niet alleen heerlijk zijn, de stad en vooral het schitterende museum een lust voor het oog. Net zoals de kleuren in het werk van de expressionistische schilder.

Er zijn een paar musea in Nederland waar je als volwassen man, mits ontvankelijk voor de energie, het opgewonden gevoel van een schoolreisje kunt herbeleven. Het museum van Den Haag is er eentje van. De reis ernaar toe lijkt geplaveid met uiteenlopende herinneringen. Het gebouw, de tocht naar de voordeur, het tegelwerk binnen, de tast van het gebruikte koper en messing. Ritmes in beleving die doen denken aan het gezang van de muze en en de hartstocht van de kunst. 

Een muze steekt er met kop en schouders bovenuit. Zeg ik eerlijk. Ik vertel niet welke. Dat is een onderonsje tussen haar en mij. Een onafgemaakt werk is het belangrijkste van alle onafgemaakte werken. De Victory Boogie Woogie zal niet stil zijn maar werkelijk schreeuwen om aandacht. Aandacht in een ritmische uitvoering. Zacht als zijde, vormgevend en kleurrijk met het kloppende hart van de engelen. 

Leef, 100 jaar De Stijl en de tempel van genot

IMG_3648Leef! Het tijdschrift met stempel ‘Sevice Apotheek’ erop lijkt me te lonken. Een betaald en gephotoshopt couvermodel kijkt me met glazige ogen aan. Een egale huid. Haar rode haren zijn opgestoken. Haar mooie hals is ontbloot. Haar tanden zijn dat ook. Komt door haar lippen en haar mond die een stukje is geopend.

Sfress & energie. Is stress altijd negatief? En een interview met iemand. “Na mijn burn-out ben ik veel bewuster gaan leven”. Ook een uitnodiging, maar ik besluit het niet te gaan lezen. Geen tijd. Maar vooral ook geen zin. Been there done that. En ik doe de laatste jaren al aan prikkelbeperking.

Oh, prikkels zijn er genoeg. Daarvan probeer ik het kaf van het koren te scheiden. Dat scheelt al een stuk. Het kaf laat ik voor wat het is. In het koren neem ik een frisse duik. Daar wentel ik me in rond en voel wat goed is.

Zo hou ik van alles over Donald T. redelijk in de gaten. Omdat de man en vooral zijn onnavolgbaarheid me triggert. Zo lees ik wat nieuws over de Nederlandse verkiezingen. Zo pik ik nieuwtjes over mensen en vooral over hun gedrag mee.

Dat over ‘La Paaij’ weet ik nu langzamerhand wel. Zag het filmpje niet. Kan ik ook niks over zeggen dus. Vond het wel zeer kwalijk dat het online ging en nog veel erger dat het werd gedeeld en ge-licked. Er gonstte over het algemeen in ons kikkerlandje een gevoel en opvatting van ‘zuinig een cent in het zakje doen en zo je ziel terugkopen’. Even vrij naar de tekst van ‘Malle Babbe’.

Waar ik qua nieuws echt van smulde en wat voor mij goudgeel was van kleur? Dat was uiteraard het nieuws over die gevonden ‘vroege Mondriaan’. Waarschijnlijk dan, want het moet nog maar definitief blijken. Zag de vinder en de bazin van de kringloopwinkel vrolijk kijken. De bazin had eurotekens in haar ogen, bevestigde ze zelf.

Ah Mondriaan. Ach Piet toch. Ligt je vroege werk zomaar bij een kringloopwinkel en dat in het jaar dat de herdenking plaats heeft van ‘100 jaar De Stijl’.

Ah Den Haag. Beter gezegd: Oh, oh Den Haag. Stad van duinen, het ge-handje klap in het torentje en vooral van het Gemeentemuseum. Oftewel de tempel van genot en zingeving. Daar waar prikkels er toe doen en als pijlen je hart kunnen raken. Daar waar ik traptreden neem als waren zij de sporten van de ladder die richting hemel voert. Daar waar ik koperen leuningen streel als waren zij de bovenbenen van mijn geliefde. Daar waar de Boogie Woogie je tegemoet komt en straalt als was ze een roodharig model met blote hals en lichtjes geopende mond.

Een van de genoeglijkste momenten in het Gemeentemuseum is, maar dat is heel persoonlijk denk ik, het urineren oftewel plassen. Voor de pot staand (!) en in vrije val ‘het’ laten klateren. Van de straal, de stroom. Van het afval dat mijn eigen tempel met gemak loslaat.

Het lucht enigzins op om dit te bekennen. Eventuele toekomstige afpersers heb ik nu ook alvast het gras voor de voeten weggemaaid.

Oh was ik maar een kunstenaar! Dan zou ik alle Malle Babbes in het land boetseren of (beter nog) beeldhouwen. ‘GeenStijl’ of ‘100 jaar De Stijl’. That’s the question!

Mooie zaterdag.

 

Expositietip: DE ONTWIKKELING VAN WESTERSE BEELDHOUWKUNST

degas

dgar Degas (1834‐1917), Danseuse regardant la plante de son pied droite (Danseres die naar de zool van haar rechtervoet kijkt), 1882‐1895, Brons met rood en bruin patina, 49,5 x 33 cm, Particuliere collectie, Londen. Foto: Erik en Petra Hesmerg.

DE ONTWIKKELING VAN WESTERSE BEELDHOUWKUNST
Nu t/m 22 januari 2017

Auguste Rodin, Ernst Ludwig Kirchner, Umberto Boccioni, Constantin Brancusi, Jean Arp, Alexander Calder, Alberto Giacometti, Henry Moore, Donald Judd, Louise Bourgeois en vele anderen. Dit zijn de hoofdrolspelers in een groots overzicht van moderne sculptuur. In Van Rodin tot Bourgeois: Sculptuur in de 20ste eeuw worden de belangrijkste ontwikkelingen getoond in de Europese en Amerikaanse beeldhouwkunst. Van Balzac van Rodin tot en met de draadsculpturen van Sandback en Bourgeois’ beroemde spinnen: de tentoonstelling is als een wandeling langs de sculpturale hoogtepunten van de westerse kunstgeschiedenis. Het is een cliché dat Nederland geen sculptuurland zou zijn. Het Gemeentemuseum Den Haag bewijst graag het tegendeel. In een grootse tentoonstelling die tot buiten de museummuren reikt, zet het museum dit najaar juist sculptuur en haar vele internationale meesters in de spotlights.

Jan Toorop in het Gemeentemuseum Den Haag

Jan_Toorop

Jan Toorop, Trio Fleuri, 1885 olieverf op doek, 110 x 95 cm, ingelijst in een wit en grijs geverfde houten lijst Collectie Gemeentemuseum Den Haag

Jan Toorop

26-02-2016 t/m 29-05-2016

Jan Toorop (1858-1928) behoort met Van Gogh en Mondriaan tot de belangrijkste Nederlandse kunstenaars uit de periode rond 1900. Ze oriënteerden zich op de nieuwste, internationale ontwikkelingen in de beeldende kunst en wisten op hun beurt andere kunstenaars te inspireren. Zo was Toorop bijvoorbeeld een grote inspiratiebron voor Gustav Klimt.

Het werk van Toorop is geliefd bij een groot publiek en wordt vaak geassocieerd met art nouveau, vooral vanwege zijn bekende lithografie ter promotie van Delftsche slaolie. Deze litho was zelfs zo bekend dat art nouveau in ons land ook wel slaoliestijl wordt genoemd. Dat zijn oeuvre veel meer stijlen omvat is minder bekend. Hij werkte ook neoimpressionistisch en symbolistisch en was een van de vernieuwende krachten binnen de schilderkunst. Hij leek die stijlen voortdurend af te wisselen, maar recent onderzoek heeft uitgewezen dat er wel degelijk een duidelijke lijn in zijn ontwikkeling zit. Hij reageerde op zijn omgeving en paste ook bestaand werk regelmatig aan. Daarmee was hij een zeer vooruitstrevende kunstenaar.

Bron en lees verder…

Wachtkunst, een publiekslieveling en een dieptepunt

Mauritshuis

Het depot van het Mauritshuis in Den Haag

Om de twee a drie dagen kijk ik het postvak ongewenste berichten even na. Gewoon voor de zekerheid, want stel je eens voor dat ik iets zou missen? Vandaag was er niet veel. Ja, of ik naar de website wil om kozijnen, plus uiteraard de aanbieders, met elkaar te vergelijken. Om zulke post had ik niet gevraagd maar wel gekregen. Geeft niet, iedereen probeert een boterham, en goed belegd, te verdienen.

Het liefst schrijf ik in de vroege uren. Dan is het stil en donker buiten. De dag is nog fris en nieuw. Er kan nog van alles gebeuren. In die wee small hours van vanochtend wist ik even niet waarover ik moest schrijven, maar wel dat ik graag wilde.

Meestal komt de inspiratie wel, dat is een kwestie van vertrouwen. Ondertussen heb ik afgeleerd om niet bang te zijn voor een kaal en leeg beeldscherm. Mits de poort naar die mooie bron dat inspiratie wordt genoemd openstaat komt er wel iets. Zo ook vanochtend.

In de map ongewenste berichten bevond zich een nieuwsbrief van het Mauritshuis met een aankondiging voor een tentoonstelling. Vanaf 4 februari (dus gestart) is er in Den Haag de expositie Hoogte- en dieptepunten uit het depot ingericht. De mensen in het mooie thuis van de beste Nederlandse schilderkunst uit de Gouden Eeuw laten zien wat normaal gesproken verborgen blijft. Vind ik qua tekst prikkelend en uitdagend.

Op de website van het Mauritshuis is er de vraag om persoonlijke actie, de bezoeker kan namelijk stemmen. Uiteraard is de selectie voor de nu lopende tentoonstelling al gemaakt, maar de vraag aan de bezoeker is wat hij of zij had gekozen? “Maar wat zou ú hebben gekozen? Welk schilderij vindt u mooi genoeg om een poosje uit het depot te halen?”. Het is opvallend en het gebeurt steeds vaker dat museumbezoekers door musea worden uitgedaagd en betrokken. Lijkt mij een positieve beweging. En door te stemmen kun je mee doen en het prettige gevoel krijgen dat je er als bezoeker er toe doet. Wanneer je dus wilt stemmen? Klik dan hier….

Wachtkunst. De kunst is geduldig, wacht af en grijpt haar kans.

Ondertussen las ik vanochtend over een overleden vrouw. Het ongeluk gebeurde op een spoorwegovergang. De vrouw was samen met haar man aan het fietsen. Er gebeurde iets terwijl de slagbomen al dicht waren. Paniek? Slecht zicht? Het ging in ieder geval finaal mis.

Een vrouw, met een kinderwagen, die het ongeluk zag gebeuren, raakte ter plekke in een soort conflictsituatie met een jong meisje dat met haar mobiel foto’s maakte van de stervende vrouw. De reactie van het meisje was een eerder een vraag. “Ik mag er toch wel foto’s van maken?”. Het geeft te denken en stof tot discussie.

Misschien moeten de woorden ge- en ongepast en hun bijbehorende grenzen maar weer eens in de spotlights komen en terug in het dagelijkse leven. Zij hebben volgens mij lang genoeg gewacht in het depot van ons bestaan.

Fijne zondag en stem ze.

Escher in het Paleis

EscherEscher in Het Paleis toont permanent de wereldberoemde, fantasievolle voorstellingen van de kunstenaar M.C. Escher en is gevestigd in het voormalige winterpaleis van koningin-moeder Emma. Het is in Den Haag het enige openbare gebouw waar de oude paleisfunctie nog te ervaren is.

Met ruim honderdvijftig prenten zijn bij Escher in Het Paleis altijd de bekendste werken en een selectie van steeds wisselende grafiek en vlakvullingen uit het oeuvre van Maurits C. Escher (1898-1972) zien. Met als hoogtepunt en kroon op de tentoonstelling de 7 meter lange Metamorfose III. Deze enorme houtsnede en zijn bijzondere opstelling laat de kijker de Escher koppeling ervaren van eeuwigheid en oneindigheid waardoor tijd en ruimte verenigd zijn tot een organisch geheel.

Bron en lees verder…http://www.escherinhetpaleis.nl