Tag Archives: den bosch

DE EXPOSITIE, DE TIJD EN JAN SLUIJTERS IN HET NOORDBRABANTSMUSEUM (2)

A4A44F30-9A0C-4FD0-BBB0-7AFCEBE59107“Maak me maar jaloers met die mooie beschrijving van die tentoonstelling. P.s. mijn Opa is in 1911 geboren.”.

De reactie was een leuke. Het jaartal had haar kennelijk ook wat gedaan. Zo gaat dat nu eenmaal met getallen. De afzender van het bericht schildert niet alleen fris plus intrigerend maar woont en werkt by the way ook nog eens in Barcelona.

Ach, Barcelona. Geboortegrond van Joan Miró. Ook de stad van een deel van Gaudi’s werk en de werkelijk indrukwekkende Sagrada Família. Het Museu Picasso, de schilderachtige straten, het Catalonië dat qua naam en energie alleen al allerlei poëtische deuren als vanzelf opent. De stad waar aanschouwen in de energie verweven lijkt. 

Rustig moest ik Barcelona even parkeren want voor je het weet zijn daar de prikkels van plekken als Londen, Parijs, Berlijn en bijvoorbeeld Amsterdam. Zag gisteren een zeer onderhoudend programma (op zoek naar de nieuwe Rembrandt…) over amateurschilders en hun talent op de televisie. Genoot niet zozeer van het geleverde werk maar meer van de uiteenlopende karakters der menschen. Maar wellicht was dat ook de bedoeling van de programmamakers? Het geheel leek sterk op Heel Holland Bakt en dan weet je het wel. Kortom, ik vond het best bij tijd en wijle best hilarisch. 

Nee, ik wilde gisteren nog even in s’Hertogenbosch blijven. Omdat Den Bosch nu eenmaal zo zichzelf is. Haar eigen stijl, kleurenpalet, kwast en penselen heeft. Niet te vergelijken met anderen en op haar eigen wijze op waarde te schatten. Tijdens de wandeling heen en weer in verband met de vertoonde Jan Sluijters tentoonstelling viel het me op, er was gelukkig geen ontkomen aan, dat Oeteldonk en het aanstaande Carnaval ook niet ver weg zijn. 

Als iemand van boven de rivieren is Carnaval bijna of echt niet te doen. Net zomin als wanneer iemand die niet voor de drukte en de liefde voor kunst plus haar geheimen gaat snel in een museum zal gaan wandelen. In ieder geval niet voor het plezier ervan. En plezier moet je ook hebben. Ook in de kunst. En of dat nu in Londen, Parijs, Brussel of Praag is maakt niet uit. 

Een verjaardag, de liefde en The Sound of Silence

The sound of Silence

Oh, die expositie gaat nog wel een paar dagen door in het systeem en mijn beleving. Claire Morgan liet me als kunstenaar het een en ander zien dat ik op die manier uitgewerkt nooit eerder zag. Vliegjes, veertjes, stukjes plastic hangend aan ragfijne dunne draadjes met eronder een stukje lood voor het gewicht? Er was een beeldhouwster aan het werk geweest. Aan de slag gegaan. Een vrouw die als kunstenaar visueel iets prachtigs had gecreëerd. Een wereld. Haar wereld en die mocht er zijn.

Met sculpturen en tekeningen verkent Claire Morgan de kwetsbare verhouding tussen de mens en zijn natuurlijke leefomgeving. Aan de tekst op de pagina van Het Noordbrabants museum is geen woord teveel. Het is prachtig gezegd. De mens en zijn natuurlijke leefomgeving.

Natuurlijk, uiteraard, liet de titel van de expositie mijn hart als kunstminnaar al hevig kloppen. In gedachten hoor ik nu nog Simon and Garfunkel zingen. Zacht en sterk. Als zout en peper. Als zangduo elkaars tegenpolen maar ook zo aanvullend. Hun song The sound of Silence, die mooie titel die Claire voor de expositie leende, bracht herinneringen terug aan Dustin Hofman en Anne Bancroft in The Graduate. Een filmklassieker. Een film waarin het verhaal over een troubled youngman met zijn twijfels en verlangens zo indrukwekkend in beeld en voor het voetlicht kwamen. A must see film!

De mens en zijn natuurlijke leefomgeving. In gedachten was ik bij ‘The  Matrix’ als visuele bron, maar ook bij ‘What the bleep do we know’. Het museum in Den Bosch gaf  me met de expositie stof tot nadenken, inspiratie en voedsel voor de ziel. En dat nog wel op mijn verjaardag!

Dankbaar. Ik kan niet anders zijn dan dankbaar. Voor het warme gezelschap en samenzijn gisteren, de koffie en de lekkere Bossche bol, de heerlijke salade en de wijn. Maar dankbaar vooral voor de liefde.

Dankbaar ben ik ook voor alle goede wensen. Per email, via social-media, klassieke sms of de appjes die mijn leefwereld binnenstroomden. Lief!

The sound of Silence. Gaan zien. Op naar Den Bosch. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.

Mooie en warme donderdag.

 

Bosch Open Expoza

Willem_Twee-BOEBosch Open Expoza

19.03 t/m zo 24.04 | Opening: Za 19 maart 15:00 uur

Locatie: presentatie ruimte 1e verdieping
Discipline: beeldende kunst
Kunstenaar: B.O.E.

Opening: Za 19 maart 15:00 uur

De werken in de tentoonstelling in de Willem II Fabriek zijn geselecteerd en gecureerd door Rene Pingen, directeur Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch en Ivonne van der Velden, curator-coördinator Kunstencluster Willem II Fabriek.

Bron en lees verder…

Een hooiwagen, de Hemel en een Hel

Jeroen BoschZoals het buiten gestaag regent, druppelen ook mooie nieuwsberichten binnen. Het is goed dat het de weegschaal van nare en mooie berichten een beetje in balans probeert te houden. Teveel narigheid lezen kan zo haar gevolgen hebben. Als een struisvogel door het leven gaan kan ook niet. Het is allemaal ver van mijn bed is lijkt mij ook geen fijne houding. De kunst van het balanceren met al die enorme hoeveelheden aan informatie en ook nog eens een veelvoud aan narigheden is een kunst op zich. Levenskunst.

Dat de “Hooiwagen” van Jeroen Bosch voor het eerst naar Nederland komt is, voor mij althans, zo’n heerlijk bericht. Jeroen (Jheronimus of Hiëronymus) Bosch. In een eerdere blog, 11 augustus 2015, kwam deze geweldenaar al voorbij vanwege een bezoek aan Den Bosch. De stad om je aan te laven. Een stad waar je snel de bus naar de Efteling kunt nemen als je er zin in hebt.

De Hooiwagen komt dus naar Nederland. Het is een van de topstukken van Jeroen. Een onderdeel van een drieluik met links de verbeelding van de Hemel en aan de rechterkant de Hel. In het midden is een hooiwagen te zien die door een hysterische mensenmenigte wordt belaagd. Iedereen probeert een beetje hooi te bemachtigen terwijl de hooiwagen wordt voortgetrokken door demonen. Achter de kar lopen de hoogwaardigheidsbekleders. Tussen de bekleders lopen een Koning, enkele edelen en de Paus. Het is een indrukwekkend schilderij en drie taferelen die op het netvlies kunnen blijven plakken. Het kan je in ieder geval aan het denken zetten over het hoe, waarom en gevolg.

Het drieluik heb ik nog nooit in het echt gezien. Het gaat nu voor het eerst Spanje verlaten, na een verblijf van 450 jaar. Normaal hangt het in het Prado-museum, een andere versie in het Escorial. Het drieluik zal op haar tocht voorzichtig allerlei grenzen passeren, hoogstwaarschijnlijk onder de allerbeste omstandigheden in verband met haar kwetsbaarheid.

Kunst kan véél doen. Een open deur, ik weet het. Maar er was een moment gisteren dat ik aan vluchtelingen dacht met Europa als enorm grote hooiwagen. Ik geloof dat ik ook de overweging zou maken om in een bootje te stappen. Ik ben er vrijwel zeker van.

De hooiwagen. Een topstuk. Een must-see. Maar dan graag in alle stilte.

Fijne dag.

Bewegende lippen, zichtbare stilte en ogen in rust

Omdat het gewoon een leuk spel is. Als tijdverdrijf. Als je dan toch moet wachten. En het geeft inspiratie. Mij althans.

Op een perron zitten of heen en weer wandelend mensen bekijken. Meestal heb ik dan verschillende opties. Of ik ga indenken hoe het leven van die andere reiziger eruitziet en het verhaal er bij bedenken of ik ga onder woorden brengen van wat ik zie. Benoemen dus. Een combinatie van beiden kan ook.

Benoemen doe ik uiteraard in mezelf en niet hardop. Ik vind het namelijk nog steeds geen gezicht wanneer ik mensen zo in het luchtledige zie praten. Geen zichtbare mobiel, wel goed hoorbaar geluid en bewegende lippen. Dat beeld. Vind ik persoonlijk geen gezicht. Maar ieder z’n ding. Leven en vooral laten leven.

Het benoemen helpt om de waarneming aan te scherpen. Ik kan het iedereen die fotografeert of op een andere manier met beelden bezig is van harte aanbevelen. Een man die langzaam en met een onregelmatige pas voorbij wandelt. Kijkend naar. Ja, naar wat? Naar een ogenschijnlijk niets of toch naar iets? Een zwarte tas die stevig word vastgehouden. Wat zou er in kunnen zitten? Een krant of een boek? Wat zou hij dan lezen? Iets spannends, luchtigs of interessants? Of toch de saaie papieren van kantoor? Misschien iets wat een collega hem op het laatste moment nog even in z’n maag splitste? Waar hij echt vandaag nog even naar moet kijken? Zich in moet verdiepen?

Benoemen helpt ook om te weten wat ik zou willen fotograferen als ik dat zou doen. Een oogopslag, een licht trillende wimper. Dansende haarlokken en schier eindeloos lijkende benen. Rood gestifte lippen. Het net teveel ontblote tandvlees wat ik fotografisch zou moeten zien te vermijden. Het uitbundige of juist dat meer ingetogen. De gulle lach. Zichtbare stilte en ogen in rust.

Zo gaan de tien minuten wachtend op de trein naar huis wel heel snel voorbij. Of zal ik toch maar de volgende intercity nemen?

Fijne dag.

Treinreis (2.0), dwarsliggers en de waarneming

Beeld en Coaching

Treinreis 2.0. was gevuld met fladderende spoorgedachten die ritmisch werden ondersteund door gelegde dwarsliggers onder me. Ik heb me nooit eerder zo sterk gerealiseerd als gisteren dat de spoorstaven onder me bij elkaar worden gehouden door die dwarsliggers.

Stenen tussen de dwarsliggers worden steenslag genoemd. De dwarsliggers zijn ingebed. Het ballastbed zorgt voor stabiliteit, het dempen van de trillingen en voor de afvoer van overtollig regenwater. Het speuren op internet levert vaak verrassende weetjes op.

Ingebed. Ook zo’n mooi woord. Dat mijn waarnemingen een ondergrond en oorsprong hebben wist ik al wel. Maar de gedachte dat ze ingebed of omsloten zijn was een rijke aanvulling.

Het landschap door het raam en in de andere wereld was rijkelijk gevuld. Als messen door boter snijdende lijnen met in de verte verdwijnende punten werden afgewisseld door perspectief en horizontalen. De steeds sneller bewegende trein gaf de waarneming een telegramtintje.

Tijdloze en geschiedenismomenten. Perceptie en perspectief. Horizontalen versus de verticalen. Elkaar beconcurrerende wolkenluchten. Strelende sferen en dansende energieën. Beperkende hekwerken en grenzen.

Bevolkte of lege perrons. Rookkolommen of roosters die een rookput afschermen. Toestemming of beboeten. Uitzichten op grauwe blokkendozen die flats worden genoemd wisselen af met drempelloze bungalows. Berenklauwen in een frame met vrolijk rondrennende paarden. Draaiende molenwieken en ademloze vergezichten. Troosteloze en meelijwekkende industrieterreinen. Vanaf het spoor zichtbare achterommetjes van oude rijtjeshuizen.

Uitstekende zendmasten en water in doorsnijdende kanalen. Overbruggende spoorviaducten die het landschap verdelen. Vanaf het spoor is het afwisselend. Lusteloos en landerig word ik er echt niet van.

Op het station is het druk. Eftelingbezoekers en bepakte rugzakjes. Te dikke mensen en vettige broodjes. Hitsige scholieren. Af en toe een zichtbare kalverliefde in de dop. Vallende druppels en schuilen onder een afdak. Stadswapens in de vorm van een adelaar of het machtige symbool van een lekkere Bossche bol. Vervoerder Arriva komt langzaam het beeld in rijden.

Inchecken en reclame zien van reisaanbiedingen en het plannen van stadsbezoeken. Houdoe klinkt als warm gedag zeggen. De naam van een Koning gekoppeld aan een sigaar en een college is grappig. Dat een ziekenhuis de naam draagt van een grote maar inmiddels overleden schilder is heeft iets van respect.

Oude meisjesharen gevuld met hairspray. De wind heeft er geen vat op. Het grijs is voldoende gecamoufleerd door donkerblonde verf. Wenkbrauwen zijn vervangen door een zwarte streep. De Mobylette is ingeruild voor een glanzende scooter.

Afwisseling. Schilderachtig. Reizen is geen moment saai.

Fijne dag.

Een brug, provoceren en de verbinding

GrensrechterTja, wat is duur? In Den Bosch hebben ze een nieuwe bug geopend. Een brug compleet met stadspark, gratis wifi, een lift voor wie niet kan of de trap wil oplopen en zelfs een soort van vloerverwarming. De vloerverwarming is aangelegd omdat er, wanneer het vriest, op de voetgangers en fietsbrug geen zout gestrooid kan worden. Een 10 meter brede brug met een lengte van 250 meter van 17,5 miljoen euro. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

De foto’s van de brug zien er fantastisch uit en het hele idee nodigt mij in ieder geval uit om er snel een kijkje te gaan nemen. Ik wil wel ervaren hoe het is om al slalommend tussen het groen door van de ene kant naar de andere te lopen.

De brug verbindt het moderne Paleiskwartier met het spoor aan de overkant. Het mengsel van geel en rood doen op de foto’s een beetje verroest aan. Ze geven althans die indruk. Als liefhebber van kleur hou ik wel van zo’n aardse en roestige uitstraling. En als bewonderaar van de vorm als fenomeen ga ik denk ik een plezierige overtocht maken en genieten.

‘La Moschea’. In het Ijslandse paviljoen op de Biënnale van Venetië schijnt enige beroering te zijn. De schijnbaar behoorlijk provocerende installatie van Christoph Büchel laat daar nogal wat stof opwaaien. Het beeld van een moskee in een voormalige kerk zal voor sommige mensen bijna niet te verteren zijn. De Santa-Maria della Misericordia, een mooie naam voor een kerk, is privé-eigendom en Ijsland heeft dat voor de periode gehuurd.

De kunst en het idee van de kunstenaar Christoph Büchel doen intussen waar ze goed in zijn. De kunst in ieder geval. Als er één ding is waar de kunst zeker goed in is dan is het wel provoceren. Intussen hebben diverse moslims de moskee, de enige die Venetië nu rijk is, ontdekt.

Stadsbestuur en prefectuur, een mooi woord met een klassieke uitstraling, houden ondertussen hun hart vast en hebben zo hun bedenkingen en vragen. Ze vrezen dat de installatie het doelwit kan worden van of islamofoben of van moderne moslimextremisten. Het liefste zouden ze hebben dat er in de moskee niet wordt gebeden.

Ik vind het idee van Christoph Büchel boeiend en Den Bosch is een mooie verbinding rijker. En terwijl in Rusland gisteren een grote colonne met de uitstraling van spierballentaal langs kwam ga ik me vandaag met een voetbalwedstrijd bezig houden. Ik ben reuze benieuwd en ga proberen om daar een boeiende fotoreportage van te maken.

Vanmiddag kan er ’n club kampioen worden. En kampioen kan er tenslotte maar één zijn. Dat is een simpele aloude sportwet.

Fijne zondag.