Tag Archives: beeldencoaching

Expositietip: Agatha Zethraeus. Vriendin, leerling en model van Piet Mondriaan

Agatha Zethraeus. Vriendin, leerling en model van Piet Mondriaan

05/10/2014 – 28/01/2015

In 1908 schilderde Piet Mondriaan (1872-1944) het portret Meisje in rood.
Er was lang verwarring over de identiteit van het model, maar recent staat vast dat het ‘meisje’ kunstenares Agatha Zethraeus (1872-1966) is. De Zweeds Nederlandse Zethraeus stond niet alleen model voor Mondriaan, maar was ook een oud-leerlinge en vriendin. De twee hadden mogelijk een amoureuze affaire en hielden tot zijn dood contact. In de jaren dat Mondriaan zich ontwikkelde van het impressionisme tot de abstractie, verdiende Zethraeus haar brood als schilderes van figuratieve landschappen, stillevens en stadsgezichten. De ontdekking van een serie doeken uit Zethraeus’ nalatenschap, vormde de aanleiding tot onderzoek naar de kunstenares. Dat resulteerde in een tentoonstelling en publicatie, waarin de band tussen Zethraeus en Mondriaan centraal staat.

Bron en lees verder…

Behoefte, een netwerk en lekker puzzelen

Netwerk Van behoefte naar enthousiasme, dan de volgende stap de bevlogen raken om daarna in actie te komen. Het lijkt mij een prachtige volgorde en een mooie verklaring hoe dingen tot stand kunnen komen.
Terwijl ik deze volgorde lurkend aan een vers kopje koffie zo overdenk zie ik een raket voor me die de ruimte ingeschoten wordt en één voor één de verschillende onderdelen afstoot. Maar direct laat ik dat beeld ook maar weer los, want voor mijn gevoel is het niet passend. Misschien moeten we juist niet de vorige delen afstoten, maar misschien wel waarderen en koesteren?

Dan een ander misschien méér passend beeld? Ik denk even terug aan een stukje interview dat ik ooit met Martin Cooper zag. Martin is de uitvinder van de draagbare mobiele telefoon, hij krijgt er in ieder geval als leider van het onderzoeksteam van Motorola de credits voor. In het begin van de jaren zeventig was deze groep enthousiastelingen bezig met de ontwikkeling van de eerste draagbare mobiele telefoon. In het filmpje, wat ik overigens nooit meer terugzag en ook nu niet meer kan vinden op internet, zag ik Martin als man op leeftijd lopen langs een stukje strand vlak langs de voordeur van zijn huis.

Marin vertelde hoe hij in die jaren zeventig af en toe ervan baalde dat zijn telefoon niet voldoende draad had of bereik, ik weet dat niet meer zeker. In ieder geval wilde hij langs het lopend langs het strand gewoon verder kunnen kletsen. Kon dat nou echt niet anders?; dat was zijn vraag en behoefte.

Martin ging bevlogen en met de rest van het team aan de slag. De rest van het verhaal is actie en geschiedenis, het resultaat ligt naast me met het geluid op stilte op mijn bureau. De trilfunctie is geactiveerd voor het geval dat..En ik ben, zoals zovelen met mij, bereikbaar. Altijd en overal, everywhere and 24/7. Tenminste als ik dat wil?

Ik lees op Wikipedia dat Martin’s ouders Oekraïense immigranten waren. Misschien op het eerste oog een detail en niet ter zake doende maar ook misschien ook weer een saillant detail vanwege al het vreselijk nieuws van de afgelopen tijd.
Saillant. Ik zocht het even op, dat doe ik nu eenmaal graag. “Uitspringende punt van een bastion of ander vestingwerk, waar de facen samenkomen. Facen? Euh, Facebook laat wel een belletje rinkelen, facen doet dat nog niet. Facen: “Verbuigingen: gefacet (volt.deelw.) iets inzien, onder ogen zien.”

“Life was like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.” zei Forrest Gumps moeder ooit. “Life is a giant Jigsaw puzzele.” las ik op internet.
Ik zou er, in alle bescheidenheid, aan toe willen voegen…een legpuzzel maar dan zonder aanduiding qua hoeveelheid stukjes, zonder bijgeleverde doos en uiteraard zonder foto op het deksel.

Fijne Maandag.

Mart van Zwam

Nanu-Nanu, enthousiasme en bevlogenheid

Phoenix“Nanu-Nanu…” Altijd grappig, altijd leuk. Ik was altijd in een staat van opperste blijheid wanneer ik Mork zijn evaluatie over ons aardbewoners hoorde afsteken. Ik lag in een deuk om Robin Williams, telkens weer, over and over again.

Maar Robin kon natuurlijk véél meer spelen. Een vaderlijke man met baard in Good Will Hunting, een griezel in One Our Photo, een leraar in Dead poets Society of een bevlogen dj in Good Morning Vietnam. Maar hij is er niet meer.

Kennelijk had Robin een innerlijke strijd die hij niet kon winnen, een draak die met hem aan de haal ging, een vijand, en gaf ie het uiteindelijk op. In gedachten denk ik aan de woorden: “Je kunt een draak niet temmen, wel tam maken.”
Wat heb ik enorm van zijn grappen en humor genoten, soms simpel, soms vlijmscherp, maar altijd met iets speciaals, Met een glans die je zelden ziet.

Terwijl ik gisteren, voordat dit schokkende bericht over de wereld werd verspreid, slenterde langs kramen met snuisterijen, kitsch, oud spul en hebbedingetjes achter de kerk zag ik twee ingelijste foto’s liggen. Een man en een vrouw, ieder apart in een lijst. Zij lachend en hij heel serieus kijkend, beiden in klederdracht. Mooie studioportretten. Volgens de verkoper kwamen ze gezien de kleding ergens uit Brabant. Hij had de foto’s weer gekocht op een markt in België. De vader en moeder hadden waarschijnlijk een groot gezin, zo stel ik me het althans voor. En toch lagen de foto’s te wachten op een koper.

Na in mijn boek een flink stuk gelezen te hebben dacht ik zittend op mijn favoriete bank na over enthousiasme en bevlogenheid. Dat we vakbekwaamheid kunnen leren maar bevlogenheid niet. Soms moet ik bepaalde dingen wel drie of vier keer overlezen om het echt te kunnen begrijpen maar ik blijf enthousiast en bevlogen. Ik las ook nog dat we enthousiast kunnen raken, we kunnen het niet doen. Mijn hoofd duizelde een beetje maar stap voor stap ontdekken, ontrafelen en groeien is een mooie weg om te gaan.

“Om het mysterie van de diepte van het bestaan te kunnen doorgronden, moet je je blik soms naar de bergtoppen richten. Het vuur dat zich in het centrum van de aarde bevindt, laat zich alleen maar zien aan de toppen van de vulkanen.”

Och Robin toch…