Tag Archives: Bach

Een kloppende Bach, Rensenbrink en de centimeters

Stilleven Bach- Georges Braque

Stilleven Bach- 1912 Georges Braque

Het scheelde niet veel of we waren wereldkampioen voetbal geworden. Niet veel. Op een paar haren na. Enkele centimeters. We were so close!

Er was een paal, er was Rob Rensenbrink. Iedereen die belangstelling voor voetbal heeft en erom geeft en vooral de Nederlanders weten dat moment. Het was de finale tegen Argentinië en Rensenbrink werd ter plekke onsterfelijk door die ene gemiste kans. Gisteren kwam het nieuws dat diezelfde Rob Rensenbrink was overleden, tweeënzeventig is ie geworden.

Zo dichtbij en net niet. Het is altijd een bijzonder gevoel dat ruimte en tijd zo’n belangrijke plek in onze beleving innemen. Neem nou Bach. En zijn muziek. En dat vooral in combinatie met een rustige zondagochtend in alle vroegte. Terwijl het buiten nog steeds donkert en de straatlantaarns enig licht geven.

Bij Bach lijkt altijd alles te kloppen. Iedere noot volgt zoals het hoort op een volgende in ritme en tijd in een kloppend plus passend muziekstuk. Soms lijkt het alsof hij de ruimte als een chirurg fileert, maar dan met een intens gevoel. Violen klinken als Bach, een eenzame cello klinkt op z’n Bachs. Zelfs de zondagochtend heeft de sfeer van hem.

‘Stilleven Bach’ door kunstenaar Georges Braque. Een schets en study uit 1912 toen het kubisme de wereld op zijn kop zette. Lang, lang voordat enkele centimeters ons de weg tot het wereldkampioenschap blokkeerden.

Perfectie, Aria en de brandstof

Fotografie Mart van Zwam Perfectie. Voor mijn oren dan. Ik weet niet of het zo perfect was als dat het klonk, maar wat geeft het. Glenn Gould speelde er met volle overgave op los.

Johann Sebastian Bach. The Goldberg Variations, BWV 988: Aria. 1981 version. Ik kan het wel dertig keer achter elkaar horen en dan slaat de verveling nog niet toe.

Drie minuten en vijf seconden de ene na de andere mooie en indrukwekkende aanslag. Ze veroorzaken actie. Roepen gevoelens op. Weemoed, melancholie, verlangen en drang naar schoonheid.
En respect voor kunnen en de kunst.

Aria. Deze Aria is brandstof en niet alleen mooi maar ook goed om de dag mee te beginnen.

Dat de geplaatste foto gemaakt is bij de werkloze piano die in de huiskamer staat en dat het hout onderdeel is van zo’n makkelijk in elkaar te zetten perfect IKEA opstapkrukje is misschien wel geen toeval. Het licht viel. Glenn Gould speelde Bach en de Aria. De zon zorgde niet alleen voor licht maar creëerde ook de schaduwen en ik drukte af. Niet geschoten is altijd mis en kan zo op een wijshedentegeltje.

Mijn mobiel, de iPhone maakte er een beeld van. Photoshop deed als ingezet gereedschap wat ik wilde en de rest. Niet perfect, maar wel sfeervol. Niet perfect maar een beetje vergelijkbaar met een schets. Het definitieve schilderij komt misschien nog wel. Ooit. Straks, morgen of over een maand. Wie weet?

Ik had vandaag eigenlijk iets willen schrijven over de Kosmos. Dat het geen gewoon postorderbedrijf is waar je alles kunt vragen wat je maar wilt. Maar Glenn met dubbel n kwam er tussendoor. Het valt me nu pas op dat Johann ook met dubbel n wordt geschreven. Grappige bijkomstigheid.

Blauwe lucht. De zon schijnt en ik ga aanstalten maken de dag verder vorm te geven. Op pad. Aan het werk.

Nog één keertje? Omdat het zo mooi is.

Fijne dag.