Tag Archives: art

Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.

Een stappend kleinkind, het wandelen en Alberto Giacometti

Walking man-Alberto Giacometti

l’Homme qui marche II, 1960 Walking man II Bronze 189 x 27 x 109,5 cm

Mijn kleinkind loopt. Ik zag een filmpje voorbijkomen terwijl ze buiten haar eerste stapjes maakt en met een verbaasde blik rondom zich heen kijkt. Ontroerend waren de geluiden die ze maakte. Grappig en bijzonder waren de bewegingen van bovenlijf, been en voet. Als een tot leven gebrachte sculptuur van dat wat fascinatie zo bijzonder maakt.

Lopen is echt een waanzinnig mooie beweging. Stap voor stap en vooruit! Ondertussen je richting bepalend met allerlei uitdagingen en verleidingen die je tegen kunt komen. Doelloos lopen is er eigenlijk niet bij. Wel slenteren, kuieren, wandelen en wat mij betreft de allermooiste; schrijden.

Ik heb een oude buurvrouw die ik weleens toevallig tegenkom. Wanneer ze met haar gevulde rollator vol boodschappen duwend op de stoep loopt moet ik altijd toch even denken aan het einde. Zelf heeft ze me ooit gezegd dat ze het niet erg zou vinden op een ochtend niet meer wakker te worden. Het is op en klaar. Het lijf wil niet meer en de vermoeidheid neemt alsmaar toe.

Lopen is in deze stad natuurlijk ook een jaarlijks terugkerend fenomeen, maar dan noemen we het wandelen. Als een lange sliert van praktisch gelijkgestemden lopen ze dan weer door het landschap. Door dorpen, steden en het groen. Op weg naar de overwinning op zichzelf en het in ontvangst nemen van het begeerde Vierdaagse-kruisje.

In de kunst is er een beeld dat wat betreft lopen er met kop en schouders boven uit steekt. Alberto Giacometti was een kunstenaar die het lopen en vooral de stap voor altijd in beeld bracht.

Inspiratie, fantasie en een palmachtige plant

Framed 3Het was een vreemd bericht op de buurt-app. Een oproep met een vleugje drama als een saus uit een pakje. Een vrouw gaf voor de plaatselijke weggeefwinkel een doos vol met spullen weg. Enkele cd’s zaten erin verpakt. Er was ook sprake van een palmachtige weggeef plant. Dit bleek echter de lievelingsplant van haar man te zijn en deze, de plant dus, wilde ze dolgraag terug. Vandaar de oproep.

Fantasie is een kostbaar goedje. Ik stelde me een ruzie voor. En teleurstelling. En ‘hoe kon je…’. En: verwijten. Een reden en excuses plus scherven van een gekregen servies die als stille getuigen her en der op de grond lagen terwijl tranen vloeiden na de hitte van de strijd.

Inspiratie is ook kostbaar. Geen idee waar het zit als het er is, maar het zit ergens. Of is het meer zoals vergelijkbaar met een baan om de Aarde? Als rondvliegende energiedeeltjes die je zomaar kunt inzetten zoals een joker bij een kaartspel. Is het een questie van aanboren of toelaten? Van vissen of oppompen?

Dat maakt inspiratie tot wat het is, denk ik. Ongrijpbaar, onbegrijpbaar. Dat maakt inspiratie zowel als fantasie tot iets enorm avontuurlijks. Met bochten in het landschap. Met ontstane en betreden geitenpaadjes plus hier en daar een gapende afgrond.

Vooruit!

Zondag, een drieluik en het ochtendgloren

8BD24DB4-5CF0-4D6D-9A29-132766CBDEE8Zondag, vroeg in de ochtend. Spotify aan, streaming een cd van Coldplay. Me realiserend dat het Engels alsmaar verder oprukt en al veel terrein heeft gewonnen. De cd, als je het nog zo kunt noemen, begint met Sunrise (zonsopgang). Om maar in de stemming te komen. Snaarinstrumenten spelen tegen elkaar in. Wedijveren zonder de harmonie kwaad aan te doen. Het volgende nummer heet Church (kerk). Hoe toepasselijk.

Ik ben nog niet uit mijn drieluik. Voor zover zijn de twee oude kastdeurtjes al een eind gevorderd, maar nog lang niet af. Een heuvel, twee mensfiguren, wat rondvliegende vormen, een bergtop. Een vogel, wat groen en enkele figuren. Wat nog immer ontbreekt is het middenstuk en uiteindelijk de verbinding tussen de drie onderdelen wat als een openbaring en verrassing zou moeten kunnen ontstaan.

De Zon is al een tijd op. Beeldend gesproken dan. Ze gaat immers nooit weg. Verdwijnt niet, maar straalt altijd. Ondertussen kleuren plukjes wolk hierbuiten lichtroze tegen een achtergrond van wit en zachtblauw.

Mooie Zondag!

Een halve Tarzan, een heuse Captain en je ware Zelf

F3470129-E273-4A66-B7BA-8CC54E74AC3DHet beeld was zowel schokkend als gevuld met absolute en verbazingwekkende schoonheid. Ik zag een man zonder onderlijf zich stortten in het verkwikkende water van een zwembad. Om enkele baantjes te trekken, om fitter door het leven te gaan. Als een halve Tarzan spleet hij het water in tweeën als was het Jezus Christus zelf. Even daarvoor hees hij zich nog de trappen naar het zwembad op. Snel en vooral ook doorzettend. Op weg naar het doel.

Daarna kwam er een reclame over een soort sok die lastige pijnpunten en vergroeiingen van de voet of het meervoud ervan aanpakt. De programmatuur van de voorlichting van Socutera en geboden reclame veroorzaakte een soort heftig contrast.

Goh, daarna volgde alweer iets totaal anders. Tijd, snelheid en mogelijkheden hebben zo hun eigen ritme. Er was sprake van een bijeenkomst dit weekend. Gevuld met alles wat met Comics en Fantasy te maken heeft. Verklede mensen liepen rond alsof het de gewoonste zaak van de wereld was om bijvoorbeeld Captain Jack Sparrow te zijn, of een Ork of een of andere prachtige prinses. Volgens een van de geïnterviewde deelnemers een prachtig evenement om “lekker even jezelf te kunnen zijn”.

Wat is dat dan ‘jezelf zijn’. Ooit zei ik romantisch en met open hart tegen een geliefde dat ik enorm benieuwd was naar haar. Naar haar echte zelf. Twee mooie ogen keken me aan, de rest is inmiddels helaas geschiedenis.

Bij de receptie van het evenement werd snel en streng even een wapencontrole uitgevoerd, zeg maar check. Of de kunststof messen die niet van echt waren te onderscheiden ook ‘echt nep’ waren. En of een meegebracht geweer dat er groot, donker en vooral dreigend uitzag niet toevallig een ‘real gun’ was waarmee je met het grootste gemak van de wereld en in no time een paar honderd slachtoffers zou kunnen maken.

Langzaam zakte ik in de wereld van kunstenaar Max Ernst. Genoot van het fantastische en de gecreëerde beelden. Van het materiaal dat haar geheimen prijsgaf en door de kunstenaar was verstaan en opgepikt. Om te verbeelden. Om de duidelijkheid der dingen te verpakken zodat de waarneming en fantasie hun werk zouden kunnen doen.

The name is Sparrow. Captain Jack Sparrow.