Systeemfout, een omleiding en Bonte Bentheimers

Omleiding Het is dinsdag, een nieuwe werkweek is begonnen. De Paasdagen-2015 zijn voorbij. Wat rest zijn de lege chocoladepaasei verpakkingen, de eierschalen in de groene GFT bak en de restanten van ontbijt, paasdiners en brunches in de koelkast. Feest-left-overs vind ik wel een vorm van schoonheid hebben.

Bij de NS weten ze nu ook dat het gisteren Tweede Paasdag was, tenminste dat las ik vanochtend. Treinreizigers met ene voordeelkaart die gisteren voor negen uur incheckten betaalden het volle pond voor hun reis vanwege een systeemfout. Tenminste zo noemen ze dat bij de spoorwegen.

Benadeelde reizigers, mooi gezegd, moeten er zelf achteraan om hun teveel betaalde euro’s terug te krijgen. “Gewoon even contact met de klantenservice opnemen”, aldus de Nederlandse spoorwegen, “Dan komt alles goed.”
Ik ben blij dat ik gisteren niet met de trein heb gereisd, scheelt weer moeite en energie.

Gisteren was het precies 25 jaar geleden dat een onverlaat, naar later bleek ging het om een 31 jarige verwarde man, zwavelzuur over de Nachtwacht van Rembrandt sproeide. Een snelle en impulsief handelende bewaker die op de plek waar het zuur ondertussen haar werk deed gedemineraliseerd water sprenkelde voorkwam erger.

Wanneer ik voor de blog van vandaag “gedemineraliseerd water” opzoek lijk ik te verzanden in feitjes en feiten die ik niet begrijp of kan volgen. Er is sprake van Inonen en een hardheidsgraad. Ik lees iets over concentratie, waterevenwicht en ladingsdragers. Meer kunnen mijn arme hersenen niet aan, ik raak de draad kwijt, haak af en stop maar met lezen. Voor mij zijn het onnodige feiten, ik kan er niks mee en heb ze ook nu niet nodig.

Verder speurend en als een reiziger ronddolend in het nieuws lees ik over wroetende varkens, zogenaamde Bonte Bentheimers. Wat een machtige naam. Wie verzint zoiets? De Bonte Bentheimers schijnen in Renkum ingezet te gaan worden om de Japanse duizendknoop te bestrijden. De Japanse duizendknoop is een lastige exoot zo lees ik en een beetje op drift rakend door al het fraais aan woorden. De wortels schijnen zich niets aan te trekken van asfalt op wegen of funderingen van huizen. Overheden over de hele wereld doen er alles aan om de woekeraar te bestrijden.

Ik besluit om verder in het nieuws en de bijbehorende beelden te reizen. Een volgende halte is de pagina van de Trouw. De zin: “Het Paasfeest in Nederland is failliet” trekt mijn aandacht. Een mooi stukje tekst van Stijn Fens, en zijn bespiegeling over het Paasfeest en de “Goede week” ervoor, trekt aandacht en roept op tot nadenken. Zinnen over het verbreken van de betovering van de stilte doordat een onverlaat het applaus inzette na een prachtige Matthäus-passion worden al snel gevolgd door een zienswijze. Volgens Stijn moet de Nederlandse overheid maar, net als bij de banken, failliete feestdagen opkopen.

Tijdens het fietsen kwam ik op de eerste Paasdag en in het donker dit bord tegen. Een signaal voor omleiding. Ik moest een andere route nemen vanwege een opgebroken fietspad. Dit soort gebeurtenissen vind ik niet zo erg, het is geen ramp. Gewoon, omdat het even niet anders kan, een andere route om toch weer op het punt terecht te komen waar je uiteindelijk moet zijn heeft wel iets positiefs. Onbekende, ongebruikte of zelfs onbeminde straatjes kunnen gewoon weer iets nieuws opleveren.

En soms ook inspiratie en mooie beelden.

Fijne dag.