Storytelling, Moederdag en het zelfgeordende landschap

Mart van Zwam Een Beetje ZZP’er krijgt tegenwoordig het dringende doch ook goedbedoelde advies om aan ‘storytelling’ te doen. En aan het via social-media stellen van een vraag. Bijvoorbeeld: hou je meer van groen of van blauw? Of in het geval van fotografie, fotograferen en klantenbinding: deze in zwart-wit of toch in die toffe kleuren? Een mens zou, mits er vatbaar voor, moe van worden.

Een andere optie is eigenwijs of beter gezegd eigengereid te zijn. Of bereid tot. Als slachter van de draak die tot middelmatigheid kan leiden of, misschien erger nog, tot dertien in een dozijn.

Deeltijdmuts. Loedermoeders. Vandaag is het Moederdag. Dankzij onder andere de Volkskrant zit de sfeer (vooral dankzij de woorden) er al goed in. Gisteren zag ik bij het pompstation de aanwezige en zichzelf presenterende boeketten met de benen naar buiten hangen. Volop aanwezig. Voor wie wil. Of niets anders weet aan te schaffen. Ik moest even denken aan mijn eigen moeder die standvastig was als het om traditie en structuur ging. Dit jaar zal het de eerste keer zijn dat ze dat feestje van Moederdag niet zal meemaken. Kwestie van tijd, ruimte, natuurlijk proces, levenslot of het pad dat je moet gaan. Klinkt afstandelijk, zo bedoel ik het niet. Zeker niet.

De kleuren dienden zich gisteren (zie detail…)als vanzelf aan. Kwam misschien door een mooie boswandeling de dag ervoor en de moederdag-bloemen bij het pompstation. Schilderen, ontdekken en vormgeven blijft een boeiend proces net als het leven zelf. Landschap delen, opdelen en in een zelfgekozen ordening aan te brengen is in staat tot dansen. Totdat je er bij neervalt of voor even, heel even, de penselen laat rusten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *