Een spook, Paul Delvaux en de meester van de droom

Paul Delvaux “Donald junior zei tegen een vriend dat zijn vader eruitzag alsof ie een spook had gezien. Melania was in tranen en niet van blijdschap.”

Ik kan er niks aan doen, maar dat beeld krijg ik voorlopig niet meer uit mijn kop en systeem. Wat als? What if. Nou ja, vul maar in. De wereld lijkt er ondertussen niet alleen maar meer bijzonder op geworden, leuker of niet, meer positief/negatief of iets dergelijks, maar ook stranger.

Ondertussen keek ik nog maar eens goed of ik het glas met water op het bureau nu half leeg of half vol vond. Ik besloot voor het laatste te gaan. Leerde ondertussen dat het woord ‘Kech’ een scheldwoord is en staarde naar een voorbeeld van schilder Paul Delvaux.

In de Kunsthal is nu een overzicht te zien en te bewonderen van zijn werk. Tot en met 25 februari a.s. by the way. Ooit besloten ze zijn werk onder te brengen in het hokje Belgische surrealisme, maar dat vond hij maar niks. Zelf had hij het liever over “poëtisch realisme”. Vooral naar zijn beelden kijkend met het eerste woord op de tong geeft een andere beleving. Zo is mijn nog maagdelijke ervaring.

Ik had er graag bij willen zijn. Op dat moment van Trump’s realisme. Als het waar is en in deze tijd weet je dat en het maar nooit. Had het daarna graag en snel aan Barack willen vertellen. Zou over het hek van het Witte Huis hebben geklommen en alle secret agent’s in de gedaanten van Kevin Costner en good old Clint Eastwood willen ontwijken.

Surrealisme/ poëtisch realisme. Kijk maar wat je ervan vindt.

Paul Delvaux. En zoals de Kunsthal het zo mooi zegt: Meester van de droom.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *