Een slak, de snelheid en een goddelijke blauwdruk

Slak. Mart van Zwam De kleine slak verdween net zo snel als dat ie was gekomen. Niet op z’n elf en dertigste maar gewoon op z’n slaks. De goddelijke blauwdruk was helder. In de slak, de snelheid en het gedragen huis. Ik zwaaide nog maar even en wenste hem of haar een veilig heenkomen in het leven dat er zo jungle achtig kan uitzien. Even later was de goedgewassen en in groeve stukken gesneden paksoi waar de slak eerder van proefde en at in de pan verdwenen.

Vliegtuigstrepen in de lucht. Weliswaar minder dan voorheen, maar toch. Net als een slijmerig spoor van een slak of een lint aan wielrenners door de bergen een spoor van beweging. De Tour de France is uiteindelijk van start gegaan en dat zullen we weten ook. Ik zag toeschouwers op afstand, de meesten van hen gewapend met een mondkapje om het ronddwalende en al reizend virus tegen te gaan. Niets is meer wat het was, ook en zelfs de Tour niet.

De slak heb ik niet meer gezien. Op snelheid verdwenen. Misschien opgeslokt door een vogel of ander dier, wellicht snel het hazenpad gekozen over de grindtegels van het terras. Misschien de hoop opgegeven die net zo onderhevig is als de geloofwaardigheid van een pas getrouwde minister.

Maandag. De laatste dag van augustus in het bewogen jaar 2020. Ik zal vandaag de ogen eens goed de kost geven naar meer goddelijke blauwdrukken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *