Een schildersezel, de glimlachende stilte en de bijna waanzin van alledag

EC33C074-72E0-4F7B-88C5-94F51B887663Ik heb het gevoel dat het nooit meer ietwat stiller gaat worden. We zijn met (te)velen, in de meeste gevallen liggen alle mogelijkheden open of voor het oprapen en in de luxe van de welvaart willen we allemaal onze stem laten horen.

Terwijl enkele cijfers van Prinsjesdag al waren uitgelekt tuimelden ze al snel over elkaar heen. De een schreeuwde nog harder dan de ander, verwijten klonken over en weer, zieltjeswinnerij was weer aan zet. Uitgelekte Prinsjesdag cijfers is een jaarlijks terugkerend fenomeen en bijna als patroon slaapverwekkend. 

Een bekende kunstenaar werd gisteren beschuldigd in het kader en binnen het raamwerk van #Metoo. In gedachten zag ik op het Binnenhof of op een ander mooi plein een schandpaal opgetogen glimlachen. De rap meegebrachte eieren, rotte tomaten en sla gaven vorm en kleur aan het geheel. Het volk lachte zich een kriek en sloeg zich op de veelal te dikke dijen. Als liefhebber van een Hollands tafereel kon ik me uitleven.

En terwijl het bekende koffertje van ‘de derde dinsdag van september’ klaar staat en glimt van het jaarlijks genoegen is er het gedoe en discussie rondom ‘The Angry Black Women’. Ik krijg het beeld van een boze flinke tennisster gehuld in tule als lid van een ballet maar niet uit mijn hoofd. Het eigenlijk eenvoudige spel van tennis en ‘balletje slaan’ lijkt getransformeerd tot een (mode)show, vrije meningsuiting en de dans plus behoefte aan het grote lekker ruikende geld. 

Ik heb het gevoel dat het nooit meer ietwat stiller gaat worden. Niet in de straten van social-media. Zeker niet in de actualiteit van alledag. De enige plek die mij nog rest is achter de schildersezel. Daar verstomd soms het gesprek, is een blik van verstandhouding tussen de onderlinge delen genoeg om te glimlachen en hoor je in de stilte het plezier plus de smaak naar meer. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *