Het Schengen Informatie Systeem, Doe Maar en het bakvisgegil

img_3493De stad lijkt veranderd. Het centraalstation en haar plein ook. Alhoewel ik daar de laatste week niet ben geweest.

Het Schengen Informatie Systeem. Wist niet dat het bestond, maar had ook nooit gedacht dat een aanslagpleger, de verdachte die met een vrachtwagen plotseling op de kerstmarkt van Berlijn opdook, hier zou verschijnen en binnen onze stadsgrenzen zou vertoeven.

Het is een vreemde gewaarwording dat ie hier was. Komt door de informatie en het beeld dat erbij hoort. Terwijl ik toch al een beetje hang naar ooit en vroeger, komt vast door de Classic Popsongs die ik deze dagen hoor, verlang ik ook terug naar de tijd van voor…

Soms verlang ik plain and simple terug naar de tijd van maar een of twee soorten schoolagenda’s. Naar de tijd van Puch en Kreidler. De tijd van buikschuivers, eerste verliefdheden en intense dromen. Soms verlang ik naar het pre-adhd tijdperk en teveel prikkels. En een wereld zonder de vogelgriep en andere enge virussen.

Soms verlang ik terug naar een kroontjespen, zo eentje waar Gerard Reve bijvoorbeeld mee schreef. Naar een typemachine met hamers en inktlint. Naar doordrukpapier of de geur van Tipp-Ex. Naar kneedgum en Silly Putte. Naar Koninginnedag op een bordes terwijl het volk massaal toestroomde en langsliep. Toen een vorst nog een vorst was en social-media nog niet bestond. Toen er af en toe, wanneer het weer eens hard vroor, bloemen op de ruiten verschenen en zo een ruitlandschap creëerde. Toen het doorgaan van een Elfstedentocht een grotere kans van slagen had, er nog grote aantallen olifanten rondliepen en er genoeg wolven in het bos waren. In zo’n stemming was ik dus gisteren.

Het kwam door Kate Bush die ik hoorde, ze steeg boven zichzelf uit. Hoorde Bowie als kunstenaar en icoon en moest even slikken. Hoorde Beatles en de Stones bijna gebroederlijk in de lijst. Hoorde Supertramp en de symphonische rock van ELO. Hoorde Vangelis en Tears for Fears (wat een naam voor een groep). Hoorde Amy Winehouse en kreeg medelijden. Hoorde meisjesnamen als Lola en Eileen en kijk ondertussen reikhalzend uit naar Angie. Hoorde Peter Gabriel gevoelig zingen en Joe Cocker met schorre kroegstem bijna schreeuwend smeken. Hoorde Doe Maar en in gedachten bakvisgegil.

Dat laatste krijg ik nooit meer uit mijn kop. Die twee zijn voor altijd met elkaar verbonden.

Liefde is niet om zeep te helpen. Nog niet door tienduizend terroristen. Net zo min als dat je bakvisgegil, volgens mij een van de mooiste en indrukwekkendste geluiden die je je maar kunt bedenken, kunt laten verstommen. Waarom zou je ook? Bakvisgegil gaat altijd gepaard met sprankelende hoop.