Onze samenleving, de politiek en het ritme van de avondklok

Ijs De avondklok, demonstraties en heftige rellen. Deze winterse dagen, of wat het zou moeten zijn door de verandering in het klimaat, hebben genoeg te bieden en te duiden. Het ontstane ijs in een teil vlakbij mijn regenton, zie foto, verbeelde voor mij hoe dun en fragiel onze werkelijke samenleving is.

Het waren de afgelopen dagen de rellen, doelbewuste vernielingen en plunderingen die de media in gijzeling namen. Het proces van virus en de gevolgen ervan kwamen daardoor op de tweede plaats. Nieuws is tenslotte nieuws. Ondanks alles. Scoren doe je in de hitte van de strijd. Ook dat is waar.

Schaamte. Persoonlijk voelde ik de schaamte door de straten waaien als een onwelkome gast aan het diner van problemen. Beelden van een politiepaard in galop zonder ruiter, een omvergetrokken en in brand gestoken auto, doelbewust geplunderde winkels, op een hoop gegooide stel fietsen. Ook al in brand, zwaar in de fik!

De verkiezingen komen rap naderbij. Ik las uitlatingen van verschillende voormannen van diverse partijen. Van enige schaamte was weinig sprake. Werkelijk alles, ook de Tweede Wereldoorlog, lijkt uit de kast getrokken voor het ultieme doel: het winnen van zoveel mogelijk stemmen!

(Uiterst) links provoceerde rechts, (uiterst)rechts spoot een straal benzine op een links fel brandend vuur. Huidskleur werd vermengd met misdaadcijfers. Gedachten en opvattingen kregen peper en zout alsof het een met opzet niet verteerbaar menu betrof. Bij mij werd werkelijke schaamte ingewisseld voor een sterk niet begrijpen.

Hoe nu verder? Vanavond is er gewoon weer, zoals democratisch is bepaald en afgesproken, een avondklok. Een klok die alsmaar een meer dramatische ondertoon krijgt. Een klok met een ritme dat ergens in het midden lijkt te kloppen. Of niet!