Samen, jezelf zijn en het afwezige protocol

0903FF9A-4C7A-41C0-AF35-DD35CB77CE98Misschien moeten we het belang van ‘jezelf zijn’ maar eens herzien. Een mooie column van Steven Pont in de Volkskrant. Het zette het onderwerp mens zo aan begin van de vroege ochtend in een mooi en iets ander licht.

Dat het niet goed voor de maatschappij, de beschaving en uiteindelijk jezelf is. Dat was de tweede regel die ogenblikkelijk boeide. Vlak erna keek ik eens naar de verschillende en gebruikte kleuren en trok de beweringen voor mezelf eens door richting het uiteindelijke werk.

Wat als blauw nu echt zichzelf is en zich alleen maar als zodanig profileerde? Wat als oker nu zonder acht te slaan op het geheel haar eigen ding zou doen, wat zou er dan overblijven van het geheel en uiteindelijke beeld? Het zou volgens mij in waarde dalen. Zinloos zou als energie sterk opkomen terwijl in mineur zijn alsmaar luider zou klinken. 

Een ander interessant stuk tekst in dezelfde krant ging over Oxycodon. Een pijnstiller. Woorden als protocol, verslaving en pijnlijden werden gevolgd door een calvinistische houding. En dat ‘de pijn even aankijken’ (te)snel uitmondde in de sfeer van verdoven. Het protocol als fenomeen, dat als een rode draad door onze samenleving loopt en nog steeds alsmaar lijkt te groeien, werd door deskundigen tegen het licht gehouden.

Mijn hoofd draaide weer richting werk. Ogen volgden lijnen en vormen. Kleuren straalden in hun fase van begin dat het een lieve lust was. In het abstracte werk was geen sprake van protocol. Niet minimaal en zeker niet tot het extreme toegevoegd. Vrijheid in samenzijn en samenspel voerden de boventoon met als toevoeging de klank. In C groot.