Rutger, de nostalgie en de opkomende droogschaamte

Jeroen Bosch Het was zo’n beetje de avond van de nostalgie. Kwam uiteraard door het bericht van het overlijden van onze Rutger gekoppeld aan het warme, zeg maar gerust snikhete tropische weer, en de angst voor de droogte zeg maar gerust droogteangst.

Ach Floris. Jongens en uiteraard ook meisjes die dat gevoel kennen van haartjes nog vochtig en in pyjama wild en opgewonden naar het zwart-wit staren zijn er mede door gevormd. Het verhaal was simpel. Er was goed en slecht en er was een stukje geschiedenis. Er waren glimmende en ook ingedeukte harnassen, er was magie op z’n Sindala’s, er was een reus met de prachtige naam Lange Pier, spanning, humor en ruisende gewaden. De schoonheid van Gravin Ada van Couwenberg werd ondersteund en verder uit- en belicht door het gewone van haar kamenierster Viola. Nooit zag ik een Gravin zo oplichten door het contrast van en door.

Het NOS journaal leek er een feestje van te willen maken. Van de hitte. Het behalen van een nieuw warmte, zeg maar gerust hitterecord, was belangrijker dan oorzaak en gevolg. Ik dacht ondertussen aan de droge tuinen, de ontgroende grasvelden, bezorgde boeren, mislukte oogsten en de algemene waterstand. Het record sneuvelde, werd ook eens tijd. Net zoals het winnen van het Songfestival en het behalen van de Gele Trui tijdens de Tour de France.

Droogschaamte. Het woord zong in mijn gedachten rond. Het koppelde zich met gemak aan vliegschaamte, plastic, CO2 en tuinsproeischaamte.

Ach Floris. Het was de eerste keer dat ik iets van het werk van Jheronimus Bosch zag. Er een glimp van kon opvangen. Enge duiveltjes, vreemde vormen, een toneel en beeldverhaal op doek en dat allemaal in dat indrukwekkende en prachtige zwart-wit.

Dag Rutger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *