Rembrandt, Amsterdam en de poëzie van de gracht

36A84C53-53D6-48F9-A680-F75953E799C1De oude dame, maar nog immer gevuld met schoonheid, wenkte me. Knipoogde er lustig op los. Onbeschaamd misschien maar erg zeker van haar zaak. Een uitnodigende hand stak ze uit. Alweer. Voor de zoveelste keer. Voor me zag ik scheefgezakte panden, grachten om urenlang in te verdwalen, bruggen om over te steken. Snoekjesgracht, Herengracht, Prinsengracht, Keizersgracht. Poëtischer kan het gewoonweg niet.

De digitaal toegestuurde nieuwsbrief van het Rijksmuseum loog er ook niet om. ‘Alle Rembrandts’ voor wie wil. Van 15 februari tot en met 10 juni dit jaar. Het beloofd niet alleen een spektakelstuk van de bovenste plank te worden maar voor het oog, hart en ziel een met beelden gevulde reis die goed doet. Dat laatste vul ik zelf in maar zo voelt het.

Ach Amsterdam. Eergisteren kwam er het bericht van het Van Gogh Museum. Ook al zo’n magneet. ‘Hockney – Van Gogh: The Joy of Nature’. Vanaf 1 maart tot en met 26 mei 2019. Een tentoonstelling van beelden, gemaakt werk en de invloed van Vincent op het werk van David Hockney. Een lust voor het oog, een natuurlijke streling voor de zintuigen die er toe doen. 

Een paar jaar geleden kocht ik een exemplaar van ‘Rembrandt’. Geschreven door Teun de Vries. Voor een krappe 1,50 op de rommelmarkt, daar waar buitenkans zich vermengd met parel, wist ik dat de geletterde inspiratie voor het grijpen en meenemen lag. Thuisgekomen las ik de eerste 30 bladzijden en legde het boek weer aan de kant. Zo gaat dat soms met dingen en dus ook met boeken. 

Nu is het tijd denk ik. En die tijd is rijp. Net zoals de oude dame rijp is maar ook immer in beweging blijft. Lezen dus. Verder en verder. Totdat ‘uit’ de klok slaat en Amsterdam als beminde stad alsmaar dichterbij komt. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *