Portretteren, het proces en de hulp van Joseph Beuys

Joseph Beuys “Ik weet het niet. Iets met helder en zo. En er was iets met: dat is het ook niet.”

Het stemgeluid van de getekende lijnen die onder de strenge bewegingen van het vlakgom lichter en lichter en uiteindelijk praktisch onzichtbaar werden hield gelijke tred met het wegstervende geluid.

Een portret tekenen en/of schilderen is nog niet zo makkelijk als het misschien lijkt. Of in ieder geval een goedgelijkend portret. De waardevolle kant van portretteren is het bekijken en werkelijk zien. Wat maakt jou tot jou? Behalve de uiterlijke kenmerken die er toe doen is er ook nog sprake van die uitgebreide innerlijke wereld. Bij elkaar opgeteld een geheel dat niet in een mensenleven is te bevatten en aangezien tijd ook kostbaar is, is het handig om soms tevreden te zijn. Maar niet te snel. Niet te snel.

Op de koelkast, om het witgoed wat aan te kleden, prijken een paar foto’s, een enkele ansichtkaart en gekochte kaarten van beroemde schilderijen. Ook een afbeelding van een gemaakte foto hangt er tussen. In beeld, Joseph Beuys. Overduidelijk. Joseph in het moment. Nadenkend, overwegend. De invulling ervan aan de beschouwer overlatend. Mocht ik het even niet meer weten dan is die inmiddels beroemd geworden foto een herinnering en wellicht nieuwe aanzet tot.

“Ah, gezelschap!”

De vers getrokken en getekende lijnen gaven het portret wat meer body en inhoud. Het proces kwam als een door een paard getrokken zwaar beladen wagen op gang. En doorgaan. Gewoon doorgaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *