Parijs, de bloemen en een guillotine

Noordbrabants Museum De paar traptreden waren gemakkelijk te nemen. Het Noordbrabants Museum heeft het wat dat betreft gemakkelijk gemaakt terwijl ik gelukkig heb geleerd dat kunst moeite moet kosten. Zo levert het namelijk het meeste op. Bij de ingang stond een jongeman in de volle zon de Vriendenloterij aan te prijzen. Tja, de Vriendenloterij. Zij helpen ons, ik weet niet in welk aantal of formaat, aan kunst en cultuur gekoppeld aan verlangen, dromen en hebzucht.

‘Mede mogelijk gemaakt’. Terwijl de loterij nog bleef rondzoemen had ik mijn museumkaart al voor de dag getoverd. Wapperend en met een goedlachse goedemorgen kon wat mij betreft het zondagse feest beginnen.

Jan Sluijters. Enkele werken van hem aan de muur. Ook de laatste aanwinst hing vol in het zicht. Naakt pronkte dat het een wellustige lieve lust was. Vrije kleuren dansten en vormden lijf, sfeer en uitstraling. Het krachtige blauw, het groen, de plukken schaamhaar. Een vrouw (op leeftijd) zei tegen haar man dat ze geen onderbroek aan had. Doelend op het schilderij maar dat spreekt voor zich. Ik realiseerde me weer dat bloot en naakt de laatste tijd weer onder hoge druk staan. Topless zonnen is uit. Compleet uit. Gek genoeg is er zelfs een speciale nationale dag voor verzonnen.

In een kleine ruimte hing onder andere werk van Salvador Dali en Pyke Koch. Indrukwekkend. Intens. Doordringend en prachtig geschilderd. Deur door en de volgende ruimte binnenstappend was er het gevoel van ‘wat is er nog meer te ontdekken?’. Het museum werkte als een ober op een zonnig terras. Hard, dienstbaar, goedlachs.

Ondertussen was de geringe drukte doorgeschoven naar een stuk drukker. Paren liepen door de gang. Vrienden, dagjesmensen, toeristen, cultuursnuivers en minnaars. Qua leeftijdsklasse waren de jongeren veruit, veruit in de minderheid. Gezien het programma en de huidige tendens niet zo verwonderlijk. Er zou niets interactiefs zijn, geen ingebouwde selfiemomenten of andere hoogtepunten die goed zouden staan op social-media. Bloemen zouden te zien zijn, veel héél veel bloemen en het werk waar ik uiteindelijk voor kwam. Het werk van Ali Banisadr.

Druiven, bloemen, vazen. Zo fijn en waarachtig geschilderd dat de stilte in het beeld bijna pijn deed aan ogen en hart. Tussen twee schilderijen in stond een heuse guillotine opgesteld. Vanwege de tijd, voor de sfeer en het verband. Een linnen zak waarin het afgehakte hoofd zou vallen was leeg en schoon. Geen bloedsporen, geen geweld. Gewoon een praktisch en dienend werktuig.

Parijs is ver zeggen ze tijdens de Tour de France. Klopt. Héél ver weg. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *