De lockdown, cultuur en de dingen van het leven

Michel Piccoli Dag zoveel van de lockdown die aan verdere verandering een versoepeling toe is werd deels gekleurd door het bericht van het overlijden van acteur Michel  Piccoli. Een rijk leven. Mooie volle beelden, een rij indrukwekkende films.

Les choses de la vie. Nooit eerder zag ik een fietstocht zo wonderschoon in beeld gebracht. Alhoewel die beroemde uit Turks Fruit met onze Rutger en Monique als gelukkig paar ook op het netvlies is verankerd als speels onderdeel van de beeldengalerij.

Les choses de la vie. De veelzeggende ogen van Romy Schneider, net zo sprekend als die van Bette Davis wat mij betreft. Als veelgebruikte quote en cliché zou ik natuurlijk kunnen schrijven dat ze spiegels van de ziel zijn, maar wat mij betreft zijn ze veel meer als dat wat nog niet gezegd is. Je kunt erin verdrinken of in zwemmen, verzuipen of er tenslotte aan dood gaan.

Het kan niet anders dan dat het vandaag een Franse cultuurdag gaat worden. Kleurrijk, in de vorm en misschien wel vol verrassingen. Zitten op een tuinbank in de zon, in gesprek met het licht, doordringen in de betekenis van groei. Koffie in de ochtend, thee in de middag, een glas rode wijn wanneer de tijd daar is.

Les choses de la vie. Vioolklanken in de ochtend. Fris in het ondersteunende, welkom als alt, sopraan of gewoon. Pareltjes zijn het die ons in de lockdown zijn gegeven. Voor altijd klinkt La chanson d’Hélène.

Woorden, beelden en oud metaal

Mart van Zwam En door! Want we zijn al over de helft van mei en er is nog zoveel te beleven, te doen en te ervaren.

Hongerpandemie en corona-eenzaamheid waren wel de woorden die gisteren bleven na sudderen. Tel daarbij het grappige seksbuddy op dat van stal werd gehaald dan was dat wel de belangrijkste zaterdagse woordoogst.

Ergens tussen het bekijken van Anselm Kiefer’s werk en de inspiratie van de filosofie in was er een moment van rust, ruimte en bezinning. Groenteplantjes gingen in de grond. Klaar voor het proces van groei, op weg naar de fase van eetbaarheid. Bon Voyage!

Het oude metaal lonkt. Er heb er nogal wat van en dat beloofd. Energie zal zich vermengen met je best doen, openstaan en zien wat er van komt. Vorm, vorm, vorm! Al eerder was ik er fotografisch mee aan de slag. Het leverde al iets op. Industriële uitstraling met respect voor en bewondering voor de uiteindelijke vorm. De foto is uiteraard nog te bestellen, mooi uitgevoerd en geprint op di-bond oftewel aluminium.

Langzaam zag ik de versmelting van het gloeiende lood in Kiefer’s werk met de eerder gebruikte olieverf. Laag ging de strijd en samenwerking aan met andere lagen, openbaring volgde in de tijd wat later.

Schielijk gumde de RIVM het woord seksbuddy snel uit maar er was al veel ophef. De hilariteit was allang in de stroomversnelling gegaan. Als onderdeel van een rivier plus een enorme waterval.

Ik ben al een tijdje single. Het is maar dat je het weet.

Energie, beweging en het prikkeldraad van de lockdown

Mart van Zwam Ergens heb ik gelezen dat een uurtje Netflixen evenveel veroorzaakt als vijftig kilometer met een auto rondtoeren. Ik dacht aan dat getal toen ik gisteren de groeiende plantjes Courgette en Pompoen in de achtertuin water gaf.

Is het waar dat de tijd van lockdown of wat er nog van over is je tot andere gedachten kan bewegen? Aanzetten is tenslotte ook een beweging, net als bezuinigen op energie of omgaan met. Minder is zeker niet slecht. Al was het alleen al om de verdeling van de Aarde gezien als taart opnieuw te bekijken.

Terwijl de plantjes water kregen dacht ik aan de dag ervoor. Onkruid wieden veroorzaakte allemachtig veel stof vanwege de droogte van de grond. Ergens speelde de gedachte aan het verleden. Toen er nog meer sneeuw viel, er wat vaker ijs voorkwam en zomers nog kans maakten op verregenen. Volgens mij ligt dat allemaal al ver achter ons en zijn wij diverse grenzen gepasseerd. Grenzen verschuiven en voornemens oprekken is tenslotte ook een beweging.

Zoekend in de beelden van weleer kwam ik de volgende tegen, zie foto. Een impressie. Toentertijd gefotografeerd en digitaal aangepast. Kleuren groen in en van de tuin op een achtergrond van oud ijzer met gaatjes uit een ver verleden. By the way, het werk is nog steeds te koop. Wanneer je interesse hebt, stuur me dan maar een bericht.

Ergens heb ik gelezen dat een uurtje Netflixen evenveel veroorzaakt als vijftig kilometer met een auto rondtoeren. En ergens speelt de gedachte dat de lockdown een onhoudbare situatie is. Dat het intelligente prikkeldraad, beeldend gesproken, allang haar scherpe kantjes is verloren. En dat alles weer snel, want wat is tijd, als vanouds zou kunnen zijn.

Twitter, als vanouds en nieuwe inspiratie

Mart van Zwam Een kort rondje langs en in Twitter vanochtend leverde me de overtuiging op dat er de laatste tijd in, tijdens en na de eerste corona-golf helaas nog niet zoveel is veranderd. De kanker volgde haar weg. De klerelijers, fuckers en getier over Obamagate volgde in haar kielzog.

De beelden van katten en poezen waren als vanouds. Lockdown filmpjes en verlaten straten en pleinen zijn inmiddels behoorlijk vervangen door foto’s van zwerfvuil, politieberichten en gedumpte chemicaliën. Een bericht over een ontsnapte tbs’er. Geklaag over buren, het wel en wee van BN’ers. De wereld en Nederland lijkt als vanouds door te gaan. Carry on as ever!

Vandaag weer in wandelen langs het Ven en de meervoud ervan. Genieten van de vliegende vrienden, ontluikende bloemen, insecten en zo meer. Uiteraard zal het geluid van de snelweg die het land doorkruist alweer heftiger zijn en meer dominant aanwezig. Immers: de economie moet weer in en op gang komen. Als een vermoeide en door het covid-19 aangeslagen fenomeen (lees: religie)zal ze goed moeten doorademen, haar longen vullen met de vervuiling die weer hand over hand toeneemt en gaan met die banaan. De mens is hardleers, maar misschien kunnen we ook niet anders?

Inspiratie op het zandpad. Tussen de takken, achter een stam. Langs vogelnesten hoog in de boom. Verstopt tussen de heideplantjes, verborgen in het zand. We gaan het zien, zullen het zien!

Amerika, de Indianen en het verkochte hart

Mart van Zwam 16 x 16 x 2,5 en…Sold!

Dag zoveel van de lockdown was er een van euforie en reislustig zijn. Althans, dat laatste was het geval zonder daadwerkelijk een vliegtuig te willen en kunnen pakken. Steeds weer kwamen de beelden van vermommen en veiligheid voorbij. Schijn bedriegt, kennelijk werkt dat ook zo maar misschien ook vooral in tijden van covid-19.

Verkocht! Het kleine kunstwerk, olieverf op een bakstenen tegel van +/- 100 jaar oud, gaat richting Amerika. Land van de ongekende mogelijkheden, dromen en op dit moment zeer zeker in een nogal chaotische toestand van Zijn.

Ik heb het adres uiteraard. Zoekend op de kaart was het een reizen van jewelste. Ik zag het Vrijheidsbeeld en namen als The Bronx, Philadelphia, Washington en Woodstock. Namen die zoveel beelden geven en inspiratie laten aanzwellen als trommelgeluiden in een nog te ontdekken landschap.

Vreemd maar ook bijzonder dat Amerika voor mij toch voor een groot deel altijd is verbonden en zal blijven met haar oorspronkelijke bewoners. Namen als Comanche, Pawnee, Apache en Mohikaan hebben iets van vrij, natuur en de uitgestrektheid van het landschap in zich. Mohikaan heeft een extra door het fantastische verhaal van de laatste ervan. James Fenimore Cooper schreef een klassieker die je altijd laat verlangen. En als Karl May’s trotse Apache zal Winnetou voor altijd mijn broeder blijven.

Bijzonder hoe een land zich heeft ontwikkeld in een proces. Bloederig, vol geweld en met als rode draad het niet begrijpen en vooral het niet willen begrijpen. We zijn gewaarschuwd!

Het verstand, de zondag en de broodnodige verbazing

Mart van Zwam Dag zoveel van de verstandige lockdown was er een deels gevuld met oprechte verbazing. Niet over de Amerikaanse President, het aantal besmettingen daar of de weer eens aan het licht komende kwalijke rassenscheiding. Nee, het was meer de verbazing die bij zo’n zonnige dag als oprechte zondag hoorde.

Tijdens het opruimen vond ik een houten paneeltje terug. Ooit aan begonnen en nu in de startblokken van verdergaan en afmaken. Het proces is tenslotte heilig. Een stadsbeeld in de avond, zie foto. Lijn en vlakken, het perspectief platgedrukt zodat platheid ook werkelijk plat gaat. Kleur zorgt voor afwisseling zoals muzieknoten je kunnen boeien mits je ervoor open staat.

In de straat, iets verderop bij de buren, stopte plotseling een vrachtwagen. Coolblue stond erop. Mannen stapten uit, openden de zijdeur en begonnen te zeulen. Een spiksplinternieuwe koelkast kwam naar buiten. Een oude en inmiddels afgeschreven exemplaar kwam het huis uit waar de bezorging plaats had. Ik gun iedereen een nieuwe koelkast en vooral in deze tijd, maar eigenlijk niet op zondag. Klinkt misschien wat ouderwets en gelovig als niet gelovige maar zo zie ik het gewoon. Misschien ook wel ongewoon gezien de alsmaar opstuwende en door knappe koppen bedachte 24/7 economie. Daar waar leven zo snel gaat dat mensen er behoorlijk van buiten adem en vooral zichzelf kunnen geraken.

Terug naar andere verbazing. Ik zag de tuinrozen zich alsmaar verder openen. Groeien naar het licht geeft de essentie weer die we zo broodnodig hebben zonder het te denken te missen. Buigen in de wind en tijdelijk buigen voor een virus doet dat ook. Het laat je verlangen naar waar het eigenlijk alsmaar en gelukkig om draait.

Mooie maandag. Laat je verbazen

Toegepaste lockdown, de drukte en de afstand tot de kunst

Mart van Zwam Dag zoveel van de intelligente lockdown die ondertussen wat mij betreft de naam niet eens meer mag dragen was er deels een van ontwijken, zigzaggen en heerlijk Italiaans ijs eten.

Het was druk in het centrum van de stad. Vreemd en bijzonder wat een tijdelijke afzondering met een mens kan doen. Veroorzaken is een ding, verworven automatismen een ander. Het wandelen in de stad was gisteren gevuld met een route volgen die me zo min mogelijk in de buurt van anderen zou brengen. Een schier onmogelijke opgave zo bleek. De wereld (qua financiën, economische vooruitgang en diep gewortelde behoeften) leek hetzelfde te zijn als voorheen. Zij het met wat aanpassingen bij winkels en horeca. Het (politiek)geïntroduceerde zogenaamde nieuwe normaal lijkt nog ver weg, misschien verder weg dan ooit.

Er hoestte iemand. Voor me liep een man luidkeels te bellen. Anderen lopen in groepjes vrolijk te doen. Een enkeling liep met een mondkapje, velen met een ontkennende en niets aan de hand blik. Wat je niet ziet bestaat niet of ben je snel vergeten. Ik dacht even aan intensive care. Niet zozeer qua ziekenhuis en zorg maar in het algemeen gesproken als straatbeeld.

Terug in de lockdown. Wachtend om aan de slag te gaan. Een scherpe en oprechte column van Tommy Wieringa gaf gedachten die er niet om liegen. Aan de slag gaan is de goeie energie, gepaste afstand tot de kunst is niet noodzakelijk. Juist niet!

Zaterdag, het werk en de Kiss & Ride van het klimaat

Mart van Zwam Zaterdag in de lockdown waarin, zo te peilen en af te wegen, al het verstandige in de buitenwereld als sneeuw voor de zon lijkt te verdwijnen. Niet zo bijzonder wanneer je de klimaatverandering erbij pakt. Er met en aan de haren bijslepen lijkt ook nog eens een van de woordelijke rode draden van deze week.

Knokken en gesteggel in de politiek. Gedoe over de mondkapjes, heen en weer argumenten i.v.m. de nodige zorg, een potje Grieks-Romeins worstelen qua financiële steun in het bedrijfsleven, een mee zwemmende dolfijn die qua aaibaarheidsfactor nogal scoorde in het Nederlandse water. Wat een week!

Ben benieuwd hoe lang het nog duurt voordat al die oprukkende dieren in binnen en buitenland zich weer terugtrekken uit de door ons zo (tijdelijk)verlaten delen van de steden. Ben benieuwd wanneer de toeristen hun territorium weer zullen gaan bezetten. Ben benieuwd wanneer het klimaat zich nog meer in de strijd op overleven zal gaan bemoeien.

Zaterdag! Het weekend is begonnen. Alhoewel dat voor een vrij werkend en behoorlijk vrijdenkend mens minder zegt dan voor een gemiddelde kantoorslaaf of selfie scorend lid van de mensheid. Vorm zal zich aandienen. Net als inspiratie, lijnen en de uiteindelijke compositie die meebeweegt in de energie van het creëren.

Zaterdag. Ik ben nu al benieuwd naar volgende week wanneer voor de allerkleinsten de scholen weer van start gaan. Kiss & Ride zal hun deel zijn.