De Marianentrog, de Hortus en een jongensboek

Hortus 10.928 meter in de Marianentrog. Het klonk direct als iets uit een jongensboek. Wetenschapper en miljardair Victor Vescovo, ook goed klinkend, dook er gezeten in een mini-onderzeeër naar toe, verbeterde een record met vijftien meter (ook jongensboekachtig) en zag er onbekende diersoorten en plastic afval. Dat laatste baarde niet alleen opzien maar viel ook buiten de eerder genoemde categorie.

Het was gisteren goed toeven in de Hortus (botanische tuin en theetuin). Het zonlicht was welkom en aangenaam, verschillende paden kronkelden er gewillig op los. Namen zoals Hazelaar, Blauwe knoop en Welriekende Judaspenning klonken niet alleen als poëzie maar gaven ook een dieper effect in de waarneming.

Hoor hoe de wind zachtjes blaast! De bladeren laat ritselen op het geluid als was het dankbaar voor zoveel aandacht. Plezier hebben is een groot goed. Net als het koesteren van de zintuigen. Dan weer bewust, dan weer als een vanzelfsprekendheid die zo gewoon is. De structuur van een blad lijkt op een route, het voelen meer op strelen van. Rotsblokken hebben niet alleen de functie van afbaken, maar ook dat van een robuust aandoende werkelijkheid.

Nog een paar happen frisse lucht, of wat er voor doorgaat, en dan op de fiets. Pedaleren gaat gepaard met gedachten over 10.928 meter plus de behoefte aan iets van Jules Verne. Of Schatteneiland, of The three musketeers of Moby-Dick. In ieder geval iets met veel degengevechten, bloed en wraak. Wraak, wraak, wraak.

Ach, jongens. Soms blijven het jongens.

Dag Slak, dag Intratuin, dag gulden snede

Slak Soms is je schaduw groter dan je zelf bent. Dit prachtexemplaar zat op het deksel van de groenbak. Aan de binnenkant. Langzaam bewoog de slak naar rechts, alsmaar verder. Eigen snelheid, eigen manier van leven in een wel hoogst opmerkelijke en bijzondere vorm.

Ik heb wel iets met slakken. Niet om te eten, maar gewoon. Misschien komt het ook wel door de snelheid en die mooie sprieten die zo parmantig in de lucht steken. Of omdat ze zo makkelijk te volgen zijn, heel anders dan de mens. Die is in zijn soort een stuk gecompliceerder.

Fotogeniek is een slak ook. Gemakkelijk in beeld te vangen. Tijd zat. Sluitertijd is een makkie. Instellen van diverse gereedschappen op de camera? Take your time!

Het allermooist, inclusief meest bijzondere, is toch wel het huis. Niet alleen vanwege het feit dat het een huis en dus ook thuis is. En wat dacht je van mobiel? Voor mij is de slak het grote voorbeeld van groei en de bijna goddelijk aandoende (vlak)verdeling. Nam het regelmatig als voorbeeld in de cursus om de gulden snede (sectio aurea) uit te leggen. Zowel in foto’s als in schilderijen. Gebruikte het regelmatig om groei te benadrukken of hoe je stil kunt staan bij wat je ziet en de (jouw)uiteindelijke waarneming.

Ik was gisteren even bij de Intratuin. Daar waar volle karren tuinplantjes dragen en olijfbomen bedoelt zijn als aankleding. Kartonnen afbeeldingen van een gefotografeerd jongetje wezen me de weg. De looproute in marketingtaal. Mooi en indrukwekkend waren de natuurlijke vormen. Zachte kleuren, getekend blad, prachtige verdeling.

Bij de afdeling waar het outdoor-leven zich afspeelt kwam de verbazing en het stille verdriet. Het melkmeisje van Vermeer als afbeelding op een kussen! Uitgesneden in vierkant. Ontdaan van wat door de grote schilder was neergezet. Er werd me als toeschouwer en belever iets ontnomen, zoveel was duidelijk.

Dag Intratuin. Dag Slak.

De wind, de fleurige linten en het knisperende folie

682D5372-1D86-48AB-8930-7C4FA86E018DHet was druk bij het zorgcentrum. Een vrije parkeerplaats was niet zo een twee drie voorhanden, langs de stoeprand stond een lange sliert, fietsen stonden keurig op slot. Niets is zo’n bijzonder beeld als mensen met een bos bloemen in de hand. De drukte op de moederdag is een beetje te vergelijken met Kerst en de volle kerken van vroeger. Energie blijft een ongrijpbaar iets. Boeiend is het zeker ook.

Kom maar op met die interpretaties. Het schilderij is bij lange na nog niet af, maar de eerste heb ik al binnen. Een storm? Een landschap? Mensen zien wat ze er in zien. Of graag willen. Dat kan natuurlijk ook. De belevingswereld is er een om te koesteren, net als elk hoekje of plek op de Aarde je wel iets kan vertellen. Mits je ervoor openstaat, maar dat spreekt voor zich.

Interpretatie. Volgens Wikipedia is het verwant aan het Franse interprète, wat “tolk”, maar ook “vertolker” betekent. Nou, dan beschouw ik mezelf maar als een vertolker van. Tenminste voor een deel. Het andere bestaat onder andere uit keuze’s maken, materiaal, gereedschap, impulsen en niet te vergeten het moment van.

Hulp is er o.a. van Paul Cézanne, George Braque en Pablo Picasso. Afbeeldingen van hun werk hielpen gewillig bij het ontstaan. Verdere uitvoering is gevormd door de herinnering van diverse indrukken die zich ooit nestelden. Een soort laven aan eigen bron dus.

Het was druk bij het zorgcentrum. Kleuren bewogen in hun eigen dans. Fleurige linten fladderden door de wind terwijl het transparante folie er vrolijk op los knisperde.

Storytelling, Moederdag en het zelfgeordende landschap

Mart van Zwam Een Beetje ZZP’er krijgt tegenwoordig het dringende doch ook goedbedoelde advies om aan ‘storytelling’ te doen. En aan het via social-media stellen van een vraag. Bijvoorbeeld: hou je meer van groen of van blauw? Of in het geval van fotografie, fotograferen en klantenbinding: deze in zwart-wit of toch in die toffe kleuren? Een mens zou, mits er vatbaar voor, moe van worden.

Een andere optie is eigenwijs of beter gezegd eigengereid te zijn. Of bereid tot. Als slachter van de draak die tot middelmatigheid kan leiden of, misschien erger nog, tot dertien in een dozijn.

Deeltijdmuts. Loedermoeders. Vandaag is het Moederdag. Dankzij onder andere de Volkskrant zit de sfeer (vooral dankzij de woorden) er al goed in. Gisteren zag ik bij het pompstation de aanwezige en zichzelf presenterende boeketten met de benen naar buiten hangen. Volop aanwezig. Voor wie wil. Of niets anders weet aan te schaffen. Ik moest even denken aan mijn eigen moeder die standvastig was als het om traditie en structuur ging. Dit jaar zal het de eerste keer zijn dat ze dat feestje van Moederdag niet zal meemaken. Kwestie van tijd, ruimte, natuurlijk proces, levenslot of het pad dat je moet gaan. Klinkt afstandelijk, zo bedoel ik het niet. Zeker niet.

De kleuren dienden zich gisteren (zie detail…)als vanzelf aan. Kwam misschien door een mooie boswandeling de dag ervoor en de moederdag-bloemen bij het pompstation. Schilderen, ontdekken en vormgeven blijft een boeiend proces net als het leven zelf. Landschap delen, opdelen en in een zelfgekozen ordening aan te brengen is in staat tot dansen. Totdat je er bij neervalt of voor even, heel even, de penselen laat rusten.

De kracht, het oeuvre en de toewijding

Charlotte van Pallandt Niet alleen is het morgen Moederdag en in Nijmegen De dag van het levenslied, ook is er al het opkomende en aanstaande gevoel van ‘zomermaanden’. Al zou je dat aan het weer niet zeggen.

Ton Dumoulin start vandaag in de Giro. Hoop zal meefietsen als was het ronddraaiende energie. De mooie beelden van uitgestrekte Italiaanse landschappen zullen afwisselen met pittoresk aandoende dorpjes. En dat meestal met volle snelheid. Of in een prettige cadans. Op dat laatste hoop ik nog het meest.

Kunst als levensdoel. Vanaf 25 mei is er de tentoonstelling van het werk van Charlotte van Pallandt in Museum De Fundatie. Niet alleen is er via de website van het museum kracht, passie en oeuvre te bewonderen, ook was er dat mooie woord ‘toewijding’. Voluit geschreven. Als je er even bij stilstaat een samensmelting van juiste en zuivere energie.

Ik moet bekennen: het is best goed om s’nachts of wanneer de vogels nog moeten gaan zingen een beetje te werken. Ongestoord heeft zo zijn voordelen. Net als het opkomende en frisse ochtendlicht dat buiten langzaam de dag liefdevol toespreekt.

Ondertussen heb ik een afbeelding van het boek (uitgeverij Waanders, geschreven door Maarten Jager) opgeslagen. Op de voorkant staat een zelfbewuste Charlotte. In de deuropening. Rokend (dat kon toen nog) en gekleed in licht en donker. Een hand in de broekzak. De zomerschoenen losjes in de houding. Naast haar een van de vele werken. Als toeschouwer wil je maar een ding. Ik in ieder geval wel. Langs haar glippen om een kijkje in het atelier te nemen.

Toewijding. Wat mij betreft het woord van deze zaterdag in mei.

Wees voorzichtig met onze dochters, de Maan en het viral gaan

Mart van Zwam Ze is weg!

Was ik er gisteren niet, maar op pad voor een koffieafspraak, blijkt bij thuiskomst het nest van de duiven leeg en verlaten! Op de grond vond ik s’ochtends een gevallen veer terwijl ma-duif nog gewoon op haar nest zat, de veer is nu een aandenken aan wat was.

Laat in de middag zag ik een duif in de voortuin takjes bij elkaar sprokkelen. Ik weet niet of het pa-duif was? Duiven lijken zo op elkaar. Misschien is er een betere plek, wellicht is verlaten worden gewoon een onlosmakelijk onderdeel van het leven.

Dramatisch was natuurlijk de uitschakeling van Ajax. Men raakte er niet over uitgesproken en geschreven. Zeer dramatisch was het er op de Brunssummerheide aan toe gegaan. De dodelijk afloop galmt nog na. Net als de ‘troostcolumn’ van Tommy Wieringa. Zijn “We zijn voorzichtig met onze dochters…” ging viral. Net als een behoorlijk grote hoeveelheid foto’s van Ajax.

Een vreemd fenomeen dat ‘viral gaan’. Net als de Maan heeft het een aantrekkingskracht. Of je er nu werkelijk naar toe gaat of niet? Vanochtend verscheen het bericht dat Amazon-topman Bezos (goed voor 137 miljard dollar!)met zijn bedrijf Blue Moon naar de maan wil. Ben benieuwd naar de toekomstige t-shirts, baseball-petjes, wall-paper en andere min prullaria. Overbodig is ook bijzonder. Ik hoop dat de Maan wat tegengas geeft.

Blue moon you saw me standing alone

Without a dream in my heart

-Billie Holliday

Wees voorzichtig met onze dochters. Wees (alsjeblieft)ook voorzichtig met de Maan. Ze is mooi, bijzonder en (bijna)ongerept. Ooit was er die kleine maar oh zo grote en veelzeggende stap voor de mensheid.

Het werk, de Poolse avant-garde en haar experimenteerdrift

Mart van Zwam Voor ons een takje, voor pa-duif een fors aandoende tak. Hij was er gisteren weer. Zat geduldig op de rand van de schutting te wachten totdat ma-duif plaats maakte zodat hij naar binnen kon vliegen. Kennelijk was onderhoud nodig en gewenst. Met het grootste gemak vloog ie binnen en nestelde zich zoals duiven doen. De samenwerking tussen de twee echtelieden lijkt op een goed gesmeerde machine, maar misschien is het wel de natuur zelf met alles erop en eraan die me zo laat verbazen.

Ruimte. Voorzichtig keek ik naar de geschilderde vorderingen van gisteren. Kleuren drukten tegen elkaar aan of lagen zacht zonder intens gevecht. Het stukje opgeplakt gaasverband was gewillig doch ook als beeldelement zeer bepalend. Vorm zocht balans, lijn vulde aan. De verwerkte deeltjes metaalroest gaven structuur op de textuur van het opgespannen linnen. So far so good.

Ruimte. Ik zag en hoorde David Hockney allerlei aanvullende dingen zeggen over het werk van Vincent van Gogh. Zag in de ogen het plezier van David en het diepe diepe respect voor Vincent. Een geschilderd landschap is niet zomaar een landschap. Dat was duidelijk en helder. Briljant. Vincent zag de dingen haarscherp.

19706D78-8066-4F61-AB05-B9ECF52FFC06Het werk van Katarzyna Kobro (1898–1951) en Władysław Strzemiński (1893–1952) in het Gemeentemuseum Den Haag (t/m 30-06-2019). ‘Een Poolse avant-garde’ zo laat het museum weten op hun website. Getrouwd. Gevlucht van Rusland naar Polen en vol experimenteerdrift. “Een in het werk zichtbare brug tussen de abstracte kunst van De Stijl en het suprematisme van Malevich”. Staat genoteerd. Moet ik zien!

04.57. Langzaam kleurt de lucht heel zacht lichtblauw. De boven de dakrand gestoken bovenkant van de appartementsgebouwen erachter zijn nog silhouet-donker. Straks eerst maar kijken hoe het de broedende gasten vergaat.

B-ready, B-good and B-ware

Mart van Zwam Ik zag pa-duif komen aanvliegen. Rechtstreeks de opening tussen de bladeren in. Hij nestelde zich naast zijn ma-duif en nam haar plaats in na een paar aandoenlijk ogende warme aanrakingen. Ma-duif op haar beurt vloog even later met enkele ferme slagen richting overkant en de vrije ruimte daarachter. Lijkt me voor haar heerlijk om even de vleugels uit te slaan. Even weg, even er-op-uit.

Bij het pompstation van de Shell lag een nieuw soort lekkernij dat ik nog niet kende. Kennelijk zitten ze bij Nutella niet stil. ‘B-ready’ vind ik als naam goed gevonden. Kort, catchy en echt van deze tijd. Namen verzinnen is moeilijk maar ook leuk. Overlevingsstrategie is van alle tijden. Net als verkoop, pushen en beïnvloeding. Ik zag B-ready als gedachte en voorstel ook bij een van de talloze tattoo-shops die we rijk zijn. Inspiratie kun je nu eenmaal overal opdoen. En op elk moment. B-ready ligt een beetje in de lijn van Carpe diem.

Op de plek in de achtertuin dat nu lijkt getransformeerd tot kraamkamer en straks the place to be voor het aanschouwen van pril geluk en leven moest ik ook nog wat werken. Zagen, lijmen, nieten, opspannen van het linnen. Een geverfde witte ondergrond als onderlaag voor wat in beeld gaat komen sloot mooi aan bij het broedgedrag van mijn tijdelijke gasten. Filosofie en beschouwing zijn niet alleen onder handbereik maar liggen onder het genot van toepasselijke arbeidsvitaminen zomaar voor het oprapen.

Later op de dag was er het licht. Dat altijd weer verrassende licht. Het licht dat vrolijk dansend op het inmiddels kant en klare canvas haar aandeel had in het complete proces. B-ready, B-good, B-ware. Een soort driemanschap dat een mooie basis vormt voor het vervolg.