Musea, het correspondentschap en een lonkend Parijs

0B1092A7-F561-43F3-8CC3-18C471AF60C8

Parijs, Fotografie Mart van Zwam

Het spijt me zeer, maar ik kon een glimlach bijna niet onderdrukken. De bijna twee jaar geleden met veel tamtam geopende galerie was alweer gesloten. En voorgoed, zo lijkt het. 

In het vrijgekomen pand zat een outlet. De zoveelste in de binnenstad. Soms lijkt de levensduur van winkels zonder een deel van een keten te zijn op een modern dienstverband voor werknemers. Kort en volgestouwd met werkdruk om de targets te halen. Het beeld van volgepakte en snel opererende distributiecentra langs snel- en rijksweg vanwege de wildgroei aan webwinkels liet me ook niet los.

Tja, die galerie. Nee, ik vond wat er ter verkoop werd aangeboden helemaal niks. Dat had niet alleen met smaak te maken of met prijs maar gewoon met iets ouderwets als de kwaliteit der kunst. 

Langzaam reisden mijn gedachten vanochtend naar Parijs. Vanwege de felle uitslaande brand en de hoofdredacteur van de NRC Peter Vandermeersch. Inmiddels Belg af en wettelijk inwoner van dit zo lage land begreep ik gisteren. Peter, altijd goed voor waanzinnig mooie woorden, verruild na negen jaar de ene functie voor die welkome andere: correspondent te Parijs.

Ah, Parijs. Aanvoerder van het rijtje: wat je van ver haalt is lekker. Stad van het uitbundige en achteraf, het licht overdag en s’avonds, de drukte en de verstilling die nooit werkelijk lijkt. Stad van de galerieën en musea alwaar je kunt besluiten om de adressen van het Louvre en de goddelijke tempel Musée d’Orsay (Rue de Rivoli, Rue de la Légion d’Honneur) hardop uit te spreken of zachtjes kunt vervallen in een pakkend poëtisch gefluister. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *