Een merel, bijvoeren en een huilende dj

6CD92B42-28E9-4716-90B7-5EE8FC198A00Ik zag een merel op een tak.

Gisteren schreef ik er nog een alleraardigst stukje tekst met bij elkaar geraapte woorden over. Het ging me niet over mannetje/vrouwtje maar meer over het weten of niet, het hokjesdenken, 2018 en de manier waarop we denken en leven. Zoiets.

Ik zag een merel op een tak. Heel simpel. Meer niet. Alleen maar dat. Het was adembenemend. Ik had niet de neiging om direct, ondanks de koude wind, naar de dierenwinkel te hollen om van die vetbolletjes te gaan kopen. Dat heb ik gewoon niet in me, ik maak me niet zo druk om bijvoeren omdat het allemaal zo zielig is of om mijn eigen gemoedsrust een flinke boost te geven.

De merel liet me wel nadenken over de dood. Vreemd genoeg. Dat werd mede geactiveerd en gevoerd door de ijzige wind die er stond en waaide. Wind doet nu eenmaal vreemde dingen met de mens. We kunnen er wanneer we vliegeren of zeilen erg vrolijk van worden. Wanneer we aan het strand lopen of gewoon fietsen op een mooie dag kunnen we er behoorlijk van uit ons dak gaan, maar de wind heeft ook zo haar eigen beweging en kanten.

Ondertussen zijn de grazers op de Oostvaardersplassen bijgevoederd. Dat gebeurde vanwege de druk van de publieke opinie. En het feit dat dierenliefhebbers en andere sympathisanten allerlei risicovolle toeren uithaalden om ‘de dieren te redden’. Mijn dilemma werd er alleen maar sterker van. Kreeg meer voet aan de grond.

We leggen kilometer na kilometer snelweg aan. Niet alleen om sneller van A naar B te reizen, of om niet in de file te hoeven staan. We zijn blijkbaar verworden tot een staat van verwend. Belangrijke en broodnodige grond is niet alleen afgepakt en bedekt, maar voor altijd verloren. Groen verdwijnt terwijl het grijs steeds verder oprukt. Stilte gebieden zijn schaars zoals bomen in de winter kaal zijn.

Ik hoorde gisteren een Q-music dj huilen. Voor de microfoon, zodat de luisteraars hem konden horen. De wind deed de rest. “Ik voel me gewoon klote…” ging een eigen leven leiden/lijden op social-media.

Grijs kan somber maken. Asfaltgrijs heeft zo haar eigen specifieke kleur en uitdaging. En de dood? Flauw, ik weet het. Die gaan we het liefst uit de weg. Alsof ze geen onderdeel uitmaakt van het bestaan.