De Marianentrog, de Hortus en een jongensboek

Hortus 10.928 meter in de Marianentrog. Het klonk direct als iets uit een jongensboek. Wetenschapper en miljardair Victor Vescovo, ook goed klinkend, dook er gezeten in een mini-onderzeeër naar toe, verbeterde een record met vijftien meter (ook jongensboekachtig) en zag er onbekende diersoorten en plastic afval. Dat laatste baarde niet alleen opzien maar viel ook buiten de eerder genoemde categorie.

Het was gisteren goed toeven in de Hortus (botanische tuin en theetuin). Het zonlicht was welkom en aangenaam, verschillende paden kronkelden er gewillig op los. Namen zoals Hazelaar, Blauwe knoop en Welriekende Judaspenning klonken niet alleen als poëzie maar gaven ook een dieper effect in de waarneming.

Hoor hoe de wind zachtjes blaast! De bladeren laat ritselen op het geluid als was het dankbaar voor zoveel aandacht. Plezier hebben is een groot goed. Net als het koesteren van de zintuigen. Dan weer bewust, dan weer als een vanzelfsprekendheid die zo gewoon is. De structuur van een blad lijkt op een route, het voelen meer op strelen van. Rotsblokken hebben niet alleen de functie van afbaken, maar ook dat van een robuust aandoende werkelijkheid.

Nog een paar happen frisse lucht, of wat er voor doorgaat, en dan op de fiets. Pedaleren gaat gepaard met gedachten over 10.928 meter plus de behoefte aan iets van Jules Verne. Of Schatteneiland, of The three musketeers of Moby-Dick. In ieder geval iets met veel degengevechten, bloed en wraak. Wraak, wraak, wraak.

Ach, jongens. Soms blijven het jongens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *