Levensverrichtingen, steunkousen en van gelijke waarde

Het is vrijdag. Het weekendgevoel komt langzaamaan dichterbij. Het gevoel van het weekend, anders dan de andere dagen, bestaat gelukkig nog steeds ondanks onze gewilde 24 uurs-economie. Het bestaat nog steeds ondanks dat ik, als ik wil, op zondag gewoon naar de supermarkt kan gaan en gewoon mijn boodschappen kan doen of geld uit een muur kan ontvangen. Het maakt voor de supermarkt en een automaat niet uit welke dag van de week het is. Er is geen verschil. De dagen zijn gelijke waarde.

Vandaag is er een landelijke actiedag om geld in te zamelen voor de strijd tegen Ebola. Om aandacht van de bevolking te vragen voor die afschuwelijke toestand waar mensen zich in bevinden. Ebola, het had een naam voor een land kunnen zijn of een naam voor een Koninkrijk in een sprookjesboek.
Ik heb jammer genoeg nog nooit een voet aan wal gezet in Afrika maar ik denk dat er in de gebieden waar het virus al duizenden slachtoffers heeft gemaakt geen weekendgevoel bestaat. Elke dag zal er wel hetzelfde zijn. Elke dag worden er mensen ziek. Elke dag gaan er mensen dood.

Ik heb een paar dagen geleden weer een woord bijgeleerd wat ik nog niet kende. “Levensverrichtingen”. Ik kwam het woord tegen in een stuk tekst over de zorg en de zorgen voor onze oudjes. Het woord schitterde in de tekst en de zin me tegemoet alsof het in neonletters was geschreven me meer wilde duiden dan waar het in de context voor werd gebruikt.

A.D.L. oftewel Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen. De tekst ging over het sluiten van verzorgingstehuizen. “Niet meer van deze tijd” was een ondertoon die mee deed in de klankkast.
In het mooi geschreven stukje tekst ging het o.a. over het aantrekken van steunkousen, de benen zwachtelen of het aanbrengen van exceemzalf. “Levensverrichtingen”. Ik vind het een prachtig woord. Een arsenaal-verrijking.

Ik denk dat er in verzorgingstehuizen wel een soort van weekendgevoel bestaat. Dat zijn meestal de dagen dat het er wat drukker is. De tijd dat kinderen, kleinkinderen of andere familieleden op bezoek komen. Als er tenminste tijd voor is. Als iets “gewoon” wordt dan lijkt het zich te transformeren tot een levensstijl.

Veel mensen hebben anno 2014 gewoon een druk leven. Flink gevulde dagen met allerlei verrichtingen en plichtplegingen. Tijd lijkt op dit moment kostbaar en beperkt. Als “tijd” als item de aandelenbeurs op zou gaan dan zouden we iets bijzonder grappigs kunnen beleven.

Vrijdag. Een dag van actie. Vandaag staan er drie fotoshoots gepland. Drie keer portretopnames voor het goede doel. Het geld wat de deelnemers betalen gaat naar de actie om hulp te bieden aan het bestrijden van het Ebola-virus. Misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar alle beetjes helpen denk ik maar zo.

Dus ik heb vandaag wat werk te verrichten…

Fijn weekend.