Een lastminute, de voorbodes en smeltende gletsjers

IMG_7841Wanneer ik nu de herrie in de wereld eruit filter, wat hou je dan over? Juist. Stilte.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik besloot me maar even in de stilte te wentelen met niets dan alleen de waaiende wind op de achtergrond. Of toch niet?

Langzaam drongen de geluiden van alle dag tot me door. Drongen zich niet alleen op als ongewenste bezoekers zonder paspoort of verblijfsvergunning maar namen de stilte in beslag zoals een douanier bij de grens beroepsmatig met de verkeerde spullen pleegt te doen.

Ondertussen waren zowel de voor- als de achtertuin tuin vochtig, zeg maar gerust drijfnat. De weerman van dienst kon me ook niet enigzins geruststellen. Het was en het zou veel te koel blijven en zijn voor de tijd van het jaar. Langzaam, soms weer snel, dringt de realiteit van de klimaatsverandering door.

‘Derde van de Aziatische gletsjers voor de eeuwwisseling gesmolten.’ Ook zo’n bericht geeft te denken. Nu duurt het nog wel even voordat de eeuwwisseling eraan komt, maar toch! Kennelijk zijn wij ons nog steeds niet voldoende bewust van onze verantwoordelijkheid.

Op kousenvoeten stond ik voor het raam. Om te zien wat de wind nog in petto had. Ze was al wat afgezwakt, maar toch! Kleine afgebroken takjes dwarrelden uit bomen. Plastic tasjes en ander zwerfvuil dansten hun dans op de choreografie van de onverantwoordelijkheid. Verwaaide lege blikjes gaven het geheel een muzikale ondersteuning.

Waarschijnlijk zijn er mensen die nu al de prikkel en/of de aandrang voelen om een ‘lastminute’ te boeken. Waarschijnlijk in de herfstvakantie of gewoon als ‘tussendoortje’. Op zoek naar het zonlicht en het gevoel van. Het geheel afmakend en bewijzend met een vrolijke selfie.

De prikkkel naar het gevoel van en het verlangen naar zonlicht werkt zoals een snack van chocolade die je in de schappen van een pompstation aantreft. Om de trek te stillen die wordt aangewakkerd door bijvoorbeeld de wind.

De prikkel zal later een spoor van kerosine achterlaten. En strepen in de helblauwe lucht als beeldend voorteken van wat nog kan komen.

‘Het is veel te koel voor de tijd van het jaar’. Ik hoor het hem nog zeggen. Vriendelijk keek hij in de filmende camera. Als boodschapper had hij het ook niet makkelijk. De zin leek wel op de eerste woorden van een roman die zich ergens afspeelt in Toscane of in Zuid-Spanje.

Gelukkig is er speculaas. Gelukkig zijn er al pepernoten en cholcladeletters. Als voorbodes van wat nog komen gaat.