Kopf im Raum…

GiacomettiDag twee van het driedaagse bezoek aan Parijs. Aangezien het treinkaartje van de trein naar terug maar beperkt geldig is. Dit om trouwens te voorkomen dat je het heden teveel beïnvloedt. Dat is part of the deal zoals de Engelsen zeggen.

Kopf im raum. Beter liet het zich niet vertalen. En aangezien mijn Frans niet je van het is, hield ik het maar daarbij. Giacometti sprak honderduit, hij zat op de praatstoel en sprak met dramatisch aangezette pauze’s. Dat ‘m dit niet interesseerde en dat ook niet. Dat hij het niet deed voor het geld en zeker niet voor het succes. Dat men hem qua werk in een hokje wilde stoppen waaruit hij dan snel weer wilde en wist te ontsnappen.

Kopf im raum. Ik mocht even mee naar zijn atelier. Hij wilde wel een uitzondering maken daar ik van verre kwam. De werkruimte stond vol met half klaar werk. Volgens de meester was het nooit klaar en af. Dat zou onmogelijk zijn en een onderbreking van zijn en het proces. En daar zou hij woest om kunnen worden. Ik wist het wel zeker. Dat viel aan zijn gezicht af te lezen.

Kopf in raum. Hoe wonderlijk is de combinatie en de weg van ogen, hersens, hart en vingers. Die bewustwording was duidelijk voelbaar in het nogal donkere atelier. De aangrijpende beelden waren ‘oog-loos’ en ook weer niet. Ze keken me aan, maar ook weer niet. Een sensationeel gevoel bekroop me. Het best te omschrijven als het leven in de dood. En niet andersom.

Giacometti stak nog maar een sigaret op. Hij rookte als een ketter. De vloer lag op sommige plekken bezaaid met peuken en half opgerookten. Kijken, zien en vooral waarnemen lagen in elkaars verlengde. Dan weer in willekeur maar altijd paraat voor gebruik.

Hij oogde vermoeid. Met een mysterieuze glimlach liet ie me uit.

Au revoir.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *