Kolenkit, kolenkachel en de gekietelde herinneringen

Kolenkit Iets met een kolenkit enzo…schreef ik gisteren op Facebook gericht aan familie, vrienden, bekenden en contacten. Ondertussen lag daar buiten de kit vol ongeduld te wachten. Bang voor wat er verder komen ging, met reeds afgebrokkelde en eraf gesprongen emaille-deeltjes gevuld vol angst.

De kolenkit had al best veel losgemaakt. Gedachten aan kolen, uiteraard, vervlochten zich met het zwart van de kachel, het bezoek van een schoorsteenveger, drogen van wasgoed dat op een houten rekje hing en oude kranten plus lucifers en aanmaakhout. De beelden waren als goede vrienden samen met het touwtje uit de brievenbus.

Magisch was het. En koud. Echt koud. Het duurde even voordat vroeger de kachel de huiskamer met warmte vulde. Slaapkamerramen waren niet alleen tochtig maar in een strenge winter ook bedekt met ijsbloemen. Werkelijk waar. Zelf meegemaakt als kind. Net zoals mijn broers tamme kraai, een gevangen hagedis, de vele stamppotten, kapper aan huis en de schillenboer in de straat.

Langzaam maakten de gedachten en herinneringen zich los en diende de realiteit zich aan. Plus de dagelijkse gang van zaken en vooral die van het fenomeen ‘ontkenning’. Ik hoorde iets over het smelten van de Alpen, het ophogen van de dijken, het stijgen van de zeespiegel, het afbrokkelen van gigantische stukken ijsberg waar je met het grootste gemak een dorp van iglo’s op zou kunnen bouwen. Dat laatste is mijn beeld. Net zoals het proberen te bouwen van een sneeuwmuur als onderdeel van een nooit afgekregen iglo. Echt gedaan, op het schoolplein van ooit waar leraren nog niet rond liepen in van die opvallende felgekleurde veiligheidshesjes.

Arme kolenkit. Hij moest eraan geloven. Alles voor de kunst, alles voor het beeld dat wel moest ontstaan. Omdat beelden nu eenmaal doordrammen, zich vastbijten en je herinneringen kietelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *