De kleur rood, de waarheid en een slangenkuil

IMG_4393Ik droomde vannacht dat ik droomde over het schrijven van een blog. Over Jezus en de kleur rood. Het een en ander zal wel te maken hebben met het schietincident in Amerika. Met het wapenbezit en de zinloosheid van geweld. En de zin ervan.

Ik was als kind ooit razendgek op de films van Cecil B. DeMille. Of films die daarop leken. Op grootse massale spektakelstukken met een held, een heldin, mensen en landen die elkaar naar het leven stonden met veel bloedvergieterij.

Jezus en God kwamen ook regelmatig voorbij. Bijvoorbeeld in de Ten Commandments of The Robe. Dé film waarin Richard Burton twijfelde  aan zichzelf en de wereld waarin hij leefde omdat hij aanvoelde dat er iets bijzonders en mysterieus was aan een mantel. Een energetisch geladen stuk stof zouden we met de kennis van nu zeggen.

Groot, grootser en nog meer. Zo waren er ook westerns waarin the good guy probeerde vrede te stichten, indianen vaak ondanks gedane beloftes werden bedrogen en zeer regelmatig met z’n allen het loodje legden.

Gisterenavond logde ik maar even in bij Netflix. Om even de zinnen te verzetten na een werkdag vol kleur, beeld en vorm. Zag er een recente film om te streamen. Eentje met Tom Cruise in de hoofdrol. Tom is altijd goed voor een tijd van ontspanning en entertainment.

De film ging over een moordpartij waarin een scherpschutter vanaf een grote afstand zomaar en lukraak, zo bleek het althans, vijf mensen van het leven beroofde.

Ik heb de film niet afgekeken. Bij lange na niet. Mijn gedachten waren nog steeds bij het groteske bloedbad in Amerika. Bij een wapenwet en de belangen van de National Rifle Association.

Ik las vanochtend dat Jeanine is afgetreden. Vrijwillig, zoals dat zo mooi heet. Ach arme Jeanine Hennis-Plasschaert. Zag haar gisteren voorzichtig goed en minder goed landmijnen ontwijken. De slangenkuil, zoals je de Tweede Kamer met gemak ook kunt noemen, betreden. Zorgvuldig haar woorden kiezend.

Ik zag ook T. Baudet. Zoals altijd pedant en opvallend het spreekgestoelte beklimmend. Hij gedroeg zich als een nieuwe Messias. Als verkondiger van de waarheid. Zoekend naar ingangen en nieuwe wegen om hier en daar een landmijn onder het zand te verstoppen.

Vandaag maar weer en gelukkig op zoek naar de vorm. En de kleur vindend. Om de woensdag te omarmen. Op de dag die we Dierendag zijn gaan noemen. Omdat we, bijna verplicht, aan ze denken.