Kleur, licht en sociale cohesie

15028374-CE6A-4F51-BD87-D2E86C23B84ATerwijl de verontwaardiging nog steeds als een gesel de wereld geweld aandoet, communicatie vrijwel onmogelijk maakt en de scheidslijn tussen voor en tegenstanders duidelijk afbakent las ik het nieuws.

Het door mij geselecteerde nieuws, je moet niet alles willen lezen, ging over kleuren die geen kleuren zijn.

Het wit kwam voor in een bericht over Salisbury. Daar waren in plaats van toeristen commando’s en nucleaire experts neergestreken. Aangevuld met forensisch specialisten, bomexperts en specialisten op het gebied van chemische oorlogsvoering. In gedachten zag ik afgezette straten en een 13e eeuwse kathedraal in de nacht.

Zwart kwam voor in een bericht over het feest ‘Nuit des noirs’. Oftewel de nacht van de zwarten. Duinkerke maakte zich op voor het feest terwijl een rechter zich boog over de aantijging dat het feest racistisch zou zijn. Handtekeningen werden door voor- en tegenstanders verzameld. Voorlopig kregen de voorstanders nog gelijk. Nog wel. Nu is de hoop gevestigd op de Verenigde Naties. Op een oordeel en uitspraak vanuit het machtige bolwerk.

Voor een kort moment dacht ik even terug aan de studente uit Kameroen van eergisteren. Zie mijn stukje tekst van toen. Aan onze korte ontmoeting, het landschap en haar huidskleur die ik wel zag maar ook juist weer niet.

En terwijl economische cijfers en trends de plaats lijken te hebben ingenomen van geloof, ook en vooral in eigen kunnen, en sociale cohesie soms ver te zoeken lijkt verlang ik diep in mezelf naar iets van demonstratie. Naar de stem van het volk gedoopt in een saus van verontwaardiging. Echte verontwaardiging. Een demonstratie tegen alles en nog wat dat een wig drijft tussen ons. Ons werkelijke samenzijn.

Wit lijkt witter wanneer je de plek inneemt van zwart. Zwart op haar beurt lijkt donkerder door het wit te gebruiken als uitgangspunt. Kwestie van standpunt dus. Maar alles staat en valt door het wel of niet aanwezig zijn van LICHT! En haar liefdevolle warmte.