Een kletskassa, contactuele eigenschappen en een hersteld maagdenvlies

The Whole-Mart van Zwam De dame achter de kassa liet de definitie van contactuele eigenschappen een andere dimensie kleuren. Het contact was eenzijdig, interesse was zoek, de aandacht van haar richte zich op een onherkenbaar punt in de aller verste verte. Plotseling verlangde ik hevig naar de intrede van een kletskassa. Zo eentje die in het leven is geroepen om een praatje te kunnen maken.

Ik was benieuwd waar ze naar keek maar kon het echt niet ontdekken. Ondertussen deed ik een geslaagde poging om al mijn boodschappen in de herbruikbare tas van kunststof te krijgen. De drie voorgesneden broden hield ik links aan het plastic uiteinde tussen mijn vingers geklemd.

Het schijnt dat we in Nederland meer dan gemiddeld recyclen. Een cijfer van 10.000 kilo aan materiaal per inwoner kwam boven water drijven als een vrolijk en beschermde zeehond uit Pieterburen. Vreemd hoe machtig cijfers toch zijn. In dit geval trouwens is het cijfer van 10.000 geen reden om te verslappen. U bent gewaarschuwd!

Verslappen. Ik wenste de caissière van middelbare leeftijd iets moois toe. Niet dat haar leeftijd er iets toe deed, maar toch. Ik kreeg een dag terug zonder oogcontact, dat opvallend was. Het was alsof er tussen ons moment van menselijk contact een niet te definiëren ruimte bestond die door werk- en prestatiedruk alleen maar zou kunnen toenemen. Hoeveel mensen zouden er nu thuis zitten vanwege een burn-out? En hoeveel daarvan zou je er kunnen herstellen? En valt een verandering van werk ook onder recyclen? Vrolijk bungelde het brood aan de hand.

Nederland luisterde jarenlang via een superchip af. En een artikel over Oekraïense betogers die uit angst voor besmetting Chinezen met stenen bekogelden. Gekker gaat het niet worden. Of wat te denken aan het operatief herstellen van een maagdenvlies?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *