Onze Joop, onze Wim en de Jehova’s

72C5B8C6-E7CF-4623-BCE4-FD982C9D515EHet ging over eeuwig leven. Natuurlijk ging het ook over Het Boek en over: bidden, moeten, geloven en nadenken. Een gesprek met een Jehova’s getuige is bij voorbaat een verloren zaak. Het was wel een mooi gesprek hoor, maar ook deze twee verkondigers waren zo bijbelvast dat een zuiver gesprek gewoon niet mogelijk was. 

Ik probeerde het nog over een andere boeg te gooien. Dat ‘dat accepteren we niet’ iets anders is dan ‘dat tolereren we niet’. Natuurlijk ging het over het misbruik (mijn inbreng) binnen de gelederen, en het op slot houden deuren. Maar uiteindelijk had de media het toch gedaan. Schuld afschuiven noemen ze dat. Een van de meest gebruikte tactieken waar wij, mensenlijk als wij zijn, goed in zijn. 

Afijn. Een paar uur later kwam het bericht over Wim Kok. 80 geworden en een groot staatsman. FNV voorzitter, Máxima’s vader, Srebrenica. Zijn leven trok in beelden en in feiten voorbij. Vadertje Drees was zijn voorbeeld, Wim was de opvolger van Joop. Zulke dingen.

Ik vroeg me ondertussen af of je bij de hemelpoort aangekomen er daar ook een voet tussen kon plaatsen. Stel je eens voor. Er is een weigering en je moet naar de hel? Persoonlijk geloof ik daar niet in. Net zomin als dat ik werkelijk geloof dat de traan van Maxima echt was. Het leek als je het mij vraagt meer op een zorgvuldig geregistreerd toneelstuk.

Afijn, de twee Jehova’s waren al uren weg. Wat achterbleef was het woord ‘waarheid’. Dat had een van de twee gebruikt. Als argument. Op mijn beurt somde ik verschillende oorlogen op die in naam van ‘de waarheid’ waren gevoerd. Heftige beelden. Pijnlijk. Te triest voor woorden. 

Wim is weg. Is er niet meer. Zoals uiteindelijk bij iedereen was zijn tijd daar. 

Rust zacht Wim.