Jan Sluijters, Maria Callas en de lichtzinnigheid

00253AC9-4986-4A18-8BCB-D6AEC4FA4093Enkele dames om lichtzinnig mee te dansen. 

Het was niet in de werkelijkheid zo. De woorden waren opgeschreven of liever gezegd stonden op een wit A4-tje dat in en uit een ouderwetse typemachine stak. De zwarte letters dansten in het licht dat uit een spaarzaam belichtende bureaulamp kwam. Vreemd fenomeen, dat nachtelijk dromen. En meestal of vaak onthou je niet meer dan flarden of restanten van een groter en misschien wat meer duidend geheel. Als een echo tussen de bergen tijdens een wandeltocht. Zoiets. 

Het kan natuurlijk door het interview met Peter Buwalda komen dat deze week langskwam vanwege zijn net verschenen tweede boek ‘Otmars zonen’. Of door een kleurrijk schilderij van Jan Sluijters dat ik een tijd geleden in het Noordbrabantsmuseum te Den Bosch zag. Wellicht had het te maken met de elektrisch aangedreven, verstuurde en vormgegeven aankondiging van gisteren dat de expositie ‘Jan Sluijters-De wilde jaren’ aldaar op zijn einde (t/m 7 april!) loopt? 

Hoe dan ook/ hoe het ook zij: De mooiste woorden van gisteren kwamen uit Samson et Dalila van Camille Saint-Saëns. Libretto (ook niet onbelangrijk te vermelden…) Ferdinand Lemaire. Maria Callas (wie anders dan…) zong keer op keer de onvergetelijke woorden: “Mon cœur s’ouvre à ta voix” (“My heart opens itself to your voice”. Ik hou zielsveel van Maria en van Wikipedia. Kan het niet ontkennen. 

Enkele dames om lichtzinnig mee te dansen of enkele lichtzinnige dames om mee te dansen. Het scheelt niet veel maar toch ook enorm. Als een slok op een borrel tijdens een mooie frisse lente of broeierige zomeravond. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *