De huilende wind, een toefje schaamhaar en een telegram

Tekening Mart van ZwamBuiten huilt de wind om het huis. Ik heb de zin even geleend. Uit een liedje. Omdat het zo mooi en geruststellend klinkt. Hopelijk hebben de bedenkers ervan geen bezwaar.

En terwijl een opstandig lijntje hardhandig de kop werd ingedrukt of liever gezegd werd weggevaagd door een stukje vlakgom, dacht ik even aan de opstandige bewoners van Iran. Chatt-app Telegram schijnt daar op dit moment de verbinding te maken. Ooit ging dat via Twitter maar dat hebben de machthebbers tijdens de zogenaamde Groene Revolutie snel geblokkeerd. Om erger te voorkomen.

Een telegram ontvangen of versturen? Da’s al een tijd geleden. Ooit kreeg ik er een. Ooit verstuurde ik er eentje. Om een inmiddels verloren liefde te feliciteren met haar verjaardag. Ik stuurde trouwens ook aan een andere later een bos rozen voor op kantoor. Liet het netjes bezorgen. Als laaatse redmiddel. Het diepe en intense rood was toendertijd gevuld met hoop. Baten mocht het niet.

Vandaag komen er windstoten tot wel honderdtwintig kilometer per uur langs. Dat is althans de voorspelling en verwachting. Takken zullen loslaten, mensen kunnen beter maar binnen blijven en aanhangers in de garage of de stalling.

Buiten huilt de wind om het huis. Ik ben bezig met een tekening, een schets, van een zwangere vrouw. Compleet met lichaamsbeharing op de plek waar we het ooit schaamhaar zijn gaan noemen. Een toefje is het geworden. Meer niet. Maar wel een aantrekkelijke.

Buiten huild de wind om het huis. En als straks de schemering haar intrede doet dan gaan de waxinelichtjes aan en kan het dromen verder door. Met op de achtergrond de huilende wind.

Het is echt Januari.