Een herdenkingsbord, klaprozen en een nieuw soort bezetter

klaprozen Monet 25 maart alweer. Als het kon zou ik de klok een half jaar vooruitzetten. Wie weet wat het zou brengen? Beter nieuws? Hebben we het virus overleefd in een tijd dat met z’n allen zo goed als betekend zonder hen die zijn gevallen en ons zijn ontvallen?

Ik herinner me nog een herdenkingsbord aan de muur in mijn Oma’s huis. Kleine arbeiderswoning in een rijtje waar arbeiderswoningen nu eenmaal stonden. De wijk waar het zich afspeelde is tegenwoordig een goed verkopende yuppenwijk geworden waar de huizenprijzen omhoog schoten als paddestoelen in een mooie herfst. Kleurrijk werd het daar, beïnvloedt door nieuwe aanwas en winst van creatievelingen en vers bloed.

Op het herinneringsbordje, van een slechte en goedkope kwaliteit porselein, stond onder andere de tekst: Voor hen die vielen. Als illustratie en bijkomend effect een geschilderd vliegtuig in de wolkenlucht. Ademloos keek ik er als kind naar en wist toen al dat men vurig hoopte dat het nooit meer zou gebeuren.

De bevrijdingsfestivals zijn afgelast en ook dodenherdenking in zijn oude vorm. De Olympische Spelen zijn vooruit geschoven tot volgend jaar in het kader van wie dan leeft wie dan zorgt.

Het is de tijd van lijstjes zonder dat het einde van het oude jaar in zicht is. Sterker nog, we hebben nog een lange zomer te gaan en een zich nog verder ontpoppende lente. Dan nog de herfst, hopelijk de tijd van opbouw, gevolgd door de winter. De lijstjes en lijsten van nu zijn vooral gevuld met aantallen van besmettingen, de capaciteit van de verschillende I.C.’s en de doden. Licht wedijvert met donker. Een grijs tussengebied moet enig overzicht brengen.

Blijft erover de kunst. Vandaag de klaprozen van Monet. Poppy Field op z’n goed Engels. Klaprozen. In het Frans geeft het nog meer de herkenbare sfeer weer. Coquelicots uit 1873 en hangende in Musée d’Orsay te Parijs waar de verlaten straten een aanblik geven als zijn ze door een nieuw soort bezetter veroorzaakt.

Blijf binnen, in ieder geval zoveel mogelijk en ga veilig op reis tussen de coqelicots in de Monet’s stralende zon!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *