Helden, overlevers en de onverschilligheid in het leven

Sean Connery Elk mens heeft zo zijn helden nodig. Ze zijn met regelmaat in beeld, hebben iets te brengen plus toe te voegen en dat in verschillende lagen. Het voordeel van die gekarakteriseerde helden is dat ze nooit vergaan of zelfs maar verbleken en alsmaar verder leven.

Neem nou James Bond, of Ivanhoe. Moedig en alsmaar ten strijde trekkend. Een beetje humor, wat spiegelend effect dat goed is voor ziel en vooral persoonlijke groei. Een kwinkslag hier en daar en er meestal vandoor gaand met de allermooiste vrouw in het verhaal. Er kleeft een heel arsenaal aan wapens aan een goede held. James Bond zag ik voor het eerst in een Arnhemse bioscoop, Ivanhoe kwam in zwart wit beelden voorbij op het scherm van de televisie.

Gisteren was het de dag van na het overlijden van Kobe Bryant. Een grootheid in het Amerikaanse basketbal. Ik zag mensen huilen en bloemen neerleggen. Fans waren in shirt en ander kleurrijke uitdossing. Superlatieven, ook van andere beroemdheden plus gezaghebbers vlogen als losgelaten vlinders in het rond.

Het was gisteren ook de dag van het herdenken. Ik zag kort beelden van Auschwitz en een plek vol toespraken, woorden en genodigden. Een stuk of tweehonderd overlevers waren er ook. Hun aantal neemt in rap temp af.

Tijdens de beelden over de Auschwitz herdenking zag ik een man met een muts op. Zo eentje dat onderdeel uitmaakte van de concentratiekledij. Hij knikte rustig op woorden zoals “onverschilligheid”.

Onverschillig. Wat mij betreft het woord van deze dinsdag.