Het hart, het dichtslibben en de geesten van de hebzucht

IMG_7119Even diep ademhalen. Ja, goed zo. En nu even een paar keer diep zuchten? Gevolgd door een paar keer kloppen. Met de vingers.

Zo zijn, weet ik uit ervaring, dat een aantal handelingen bij de huisarts.  Meestal volgen dan ook nog wat quasi onschuldige vragen zoals daar zijn: Slaapt u goed? Zorgen? En hoe staat het met de eetlust? Eet u voldoende vitamines en groene groentes? En hoe staat het met de stoelgang en de ontlasting?

Gewoonlijk stelt een huisarts dit soort bekende vragen. Gevolgd door een of andere geruststelling. Dat het waarschijnlijk wel meevalt. Dat druk, spanning en stress zoveel mogelijk vermijden best raadzaam is en dat de patiënt over een paar weken zich dan nogmaals maar moet melden mits de klachten aanhouden.

Ik las en hoorde gisteren dat ons land dichtslibt. Dat we met zijn allen tot stilstand komen. Dat we in de toekomst er zo’n slordige 70 procent aan files bij krijgen. Dat het spoor nu al maximaal is belast.

Ik hoorde ons land (we zijn de enige niet) kreunen en steunen. Hoorde het gras zich in haar groei verslikken. Hoorde de oude en nog steeds aantrekkelijke windmolens piepen en kraken op hun onderstel. Zag wegen zich al klaarmaken. In de breedte en in de lengte. Zag vlieguren oprukken en goedkope tickets zich verheugen op nog meer afname.

Terwijl ik gisteren nog een laat ommetje (mooi woord en een streling voor het netvlies) maakte en me verbaasde over het groeiend aantal dichtbetegelde voortuinen (tegeltaks is een grappig woord maar geen oplossing!) zag ik ook veel verlichte reclameborden. Om ons aan te spreken, te prikkelen en vooral in beweging te houden.

Zag opzwepende beelden, las kietelende teksten. Over mega dit en dat, over last minute vliegvakanties en overbodige spullen. Een reclamefoto met daarop een aanbieding voor extra opslag vanwege gekochte dingen die niet meer in huis passen verbaasde me niets. Zag intratuinen vol lounchesets (waar haal je de tijd vandaan om te gaan zitten…) en overbodige ‘welcome’ bordjes op voordeuren.

Het was stil in de wijk. Logisch want het is vakantietijd.

In de stilte en door de straten. In de steegjes en achterafpaadjes liepen ze. Tenminste ik meende ze te zien. De alsmaar oprukkende geesten van de hebzucht. De terroristen zonder naam. Zij die in stilte hun werk doen.

Even diep ademhalen. Gevolgd door een paar keer kloppen. Hoe voelt u zich?

Ik hoorde haar zuchten.