Een harde klap, Heinrich Heine en de Tour de France

IMG_4114Ja, het was een harde en afschuwelijke klap. Ik voelde de spieren in mijn gezicht zich samen en vertrekken toen Valverde tegen de dranghekken viel. De wegen waren glibberig, de bochten onoverzichtelijk en het publiek enthousiast plus geschrokken. Ik voelde dat de Tour, het jaarlijkse feestje van de uitzichten, sportiviteit en de dramatiek, nu werkelijk was begonnen. Valverde krabbelde niet meer uit zichzelf op en verdween definitief en jammer genoeg uit de Ronde van Frankrijk.

Jammer, dacht ik, terwijl ik een glas wijn inschonk. Jammer, want het is zo’n mooie renner en aanvaller. Ook jammer vanwege de naam op zich. Want met hem verdwijnt er ook een naam die een poëtische klank heeft. Als je ‘Valverde’ hardop uitspreekt dan dan ontstaan er tegelijkertijd energiegolven die doen denken aan een oceaan of bochtige rivieren.

Maar niet getreurd, er blijft nog genoeg over. Opgeteld bij de vele dorps en stadsnamen, riviertjes, chateau’s en kloosters valt er nog genoeg poëzie te beleven in de weken die gaan komen.

Ik verheug me trouwens ook op de campers langs de route. Op de gekkigheden en malle verkleedpartijen. Ook de drang van verschillende wielerfanaten langs de route om, al is het maar voor even, in beeld te komen geeft kleur en vorm. Zoals ieder jaar zal ik even een diepe zucht slaken wanneer een renner ongeschonden de opgewonden meute passeerd. En zoals ieder jaar zal ik Monet’s kleuren gaan zien en Frankrijks kleurenpalet omarmen als inspiratiebron en voedselrijke aanvulling als dagelijkse kost.

En terwijl er gisteren een ware lofzang, hoe poëtisch wil je het hebben, over de kist met het stoffelijke restant van Helmut Kohl’s kist losbarste  viel ook de naam van Heinrich Heine tijdens de tijdrit in Duitsland.

Heinrich Heine. Wat een naam! Je verzint het niet. Ik moest wel even zoeken want parate kennis laat zich niet altijd zomaar sturen of oplepelen. “Das ist nun die Ilse, die liebliche, süße Ilse. Sie zieht sich durch das gesegnete Ilsetal, an dessen beiden Seiten sich die Berge allmählich höher erheben, und diese sind, bis zu ihrem Fuße, meistens mit Buchen, Eichen und gewöhnlichem Blattgesträuche bewachsen, nicht mehr mit Tannen und anderm Nadelholz.”.

Het kon niet uitblijven. Na de Tour en tijdens het bereiden van de avondmaaltijd moest ik nogmaals Beethoven’s Pastorale (zesde symphonie) beluisteren. Om nog even in de stemming te blijven. Om voor een moment of langer nog te verblijven in de verre landschappen met haar rivieren, kleuren en onoverzichtelijke bochten.

Het is Juli en de Tour is begonnen. En ik? Ik zit er poëtisch gesproken bovenop.