Grotkunst, vooroordelen en een hartelijk welkom aan de Neanderthaler

EA07245F-669C-408A-A07A-11EA98354EB7Op het beeldscherm van de computer zag het eruit als een deel van een gangenstelsel. Rondom waren de vleselijke wanden te zien. Ergens in het midden bevondt zich de (gelukkig goedaardige)poliep. Het ding was twintig keer vergroot te zien. Tenminste, dat legde de dokter of verpleegkundige uit. Ik ben eerlijk gezegd vergeten te vragen welke functie de hartelijke dame bekleedde maar dat is ook volkomen onbelangrijk en zeker niet ter zake doende.

Het ding zag er uit als een deel van een garnaal. Zo kwam het op mij over. Een beetje dezelfde verdeling qua vorm. De poliep leek op een klein handje vol. De vorm was een al schoonheid.

Binnenkort dus nog een keer naar het ziekenhuis. Het hele proces van intens laxeren en schoonmaken van zal zich herhalen maar met het extra dat de poliep uit mijn lijf zal worden gehaald. Het bezoek en de groeitijd van het ding zal stoppen. Ondertussen blijft het een vreemd gevoel dat er iets in je lijf groeit waarvan je niet wilt dat het dat doet.

Over groei gesproken? En grotten plus gangenstelsel? Ik was gisteren zwaar onder de indruk van het bericht dat de Neanderthalers niet zo stom en onderontwikkeld waren zoals wij lange tijd wel dachten. Voor mij persoonlijk was het een bevestiging hoe wij als min of meer moderne mensen toch vastzitten in onze (belevings)wereld van (voor)oordelen, aannames, veronderstellingen en conclusies.

‘Grotkunst’, schreef de Volkskrant. 65.000 jaar geleden was het er dus al. 115.000 jaar geleden beschilderde en doorboorde de Neanderthalers al schelpen. En dus zou je kunnen stellen: was er al de drang naar het vastleggen van schoonheid.

Een soort ladder van vakjes en lijnen. Aldus de onderzoekers die het in het tijdschrift Science publiceerden. Stippen, vlekken, vlakjes en lijnen. Een wereld op zich gevuld met vormgeving in rood. Het geheel deed me nog het meest denken aan de ladders van Armando en zijn mee geschilderde oerenergie.

Het is tijd voor een herwaardering van de Neanderthaler, zo lijkt het. Om hem en haar opnieuw in het licht te zetten en te omarmen. Als een (ver)familielid. Om hem en haar in ons midden toe te laten. Zonder vooroordeel, scepsis, aanname of anderszins. Misschien is dat wat de kunst en het Universum ons stervelingen wil duiden.