Grondleggers, bovenleidingen en geestelijke vermogens

Arnhem 9/11 en 9-11 (negen november). Ze hebben allebei met Amerika te maken en met gebeurde rampen. Bij de eerste waren het de vernietigende aanslagen van terroristen. Bij de tweede de overwinning, toch deels onverwachts maar het gebeurde toch echt, van Donald Trump. Ik sprak een aantal mensen, hetzij telefonisch of via Whatsapp en ze waren stuk voor stuk en allemaal ontdaan. Alsof er een vliegtuig geladen met een flinke portie realiteit zomaar, bruusk en opeens, hun eigen persoonlijke wolkenkrabber was ingevlogen.

Het leek alsof de Aarde gisteren trilde. Er een vulkaan rommelde. Er waren behoorlijk wat mensen van slag en uit hun normale doen. Ben benieuwd hoe ze vanacht hebben geslapen.

Zelf was ik gisteren ook een beetje uit mijn normale doen. Niet zozeer vanwege de uitslag, alhoewel het me ook wel behoorlijk wat deed, maar meer vanwege de zorgen rondom mijn moeder. Zou al spoedig merken dat haar gevoel voor realiteit danig in de war was. Een voordeel had het wel. Vanwege haar verwarde geestelijke vermogens heeft ze niets van het circus en de uitverkiezing van een bruut als Trump hebben gemerkt. Ik kan me nog herinneren hoe boos ze was, zeg maar gerust pissig (maar dat woord zou ze nooit en te nimmer hebben gebruikt) toen de volgende ochtend bleek dat Ronald Reagen had gewonnen. Het was in de tijd dat ze de Telegraaf nog las en internet niet bestond. Het was ook de tijd dat The Iron Lady aan de macht was. Dat sfeertje. Die tijd.

The accidental tourist. Moest gisteren even aan die titel denken terwijl ik in de bus zat. Uit het raam keek en de regendruppels alle medewerking gaven om te voelen wat ik moest voelen. The accidental tourist. Omdat ik nu eenmaal van mooie titels hou en vanwege het feit dat ik voor even terug was in mijn geboortestad.

Arnhem, de stad van de trolley’s. De trolleystad. Bussen met bovenleidingen. Bussen met elektromotoren. Bussen die redelijk stil hun rondjes door de stad maken.

The accidental tourist. Voor de liefhebbers: Een mooi verhaal waarin een schrijver van reisgidsen een zware depressie overwint die was ontstaan na de het overlijden van zijn zoon.

Arnhem dus. In een bus die gisteren werd bevolkt door hordes mensen die nietsziend op hun telefoon keken. Met op de achtergrond het metershoge beeld van Erik de Noorman. Stripheld. In het leven geroepen door Hans G. Kresse. Voor de liefhebbers.

De liefhebbers, en voer voor psychologen als je het mij vraagt, in Amerika hebben gisteren gekozen. Amerika met dat hopeloos ouderwetse kies-systeem. Het land van The American Dream en vervreemde opvattingen.

Ik dacht ook nog even aan The Founding Fathers. Omdat ik niet alleen van mooie titels hou maar ook van woorden zoals grondleggers en bovenleidingen.

Mooie donderdag.