Een grijze dinsdag, inspiratie en de noodroep van de zee

E44D0490-7B98-4F96-B417-4F86B9ED7817Wederom was het zo’n grijze en grauwe januaridag. De zon deed haar best maar was machteloos vanwege het dikke en daardoor tegenhoudende pak alsmaar blijvende bewolking. Op een aantal minuten na viel er niet veel te beleven. Het licht strandde in al haar schoonheid. 

Hoe anders was het aan zee. Ik zag beelden van opspattend water en ferme rukwinden. Een moedige berger sprong vanaf een schip op een zeecontainer om te proberen het metalending vast te maken. Een andere zeecontainer verloor dekens en matrassen als om maar aan te geven hoe de situatie is. Het aanspoelen zag eruit als een noodoproep. Ach, de zee. Onvoorspelbaar net zoals de mens vaak te voorspellen is.

Hoogstwaarschijnlijk zijn we alles weer snel vergeten. Vergeten dat er zoveel troep aanspoelde, dat overbodig niet duurzaam is en een item is en dat een ondertekening door een stelletje gelovigen ook van alle tijden is. De geschiedenis herhaalt zich. Of dat laatste klopt is ook maar deels waar.

Dinsdag. Heeft haar eigen kwaliteit en waarde. Volgt op de startende maandag, zit voor de week die weer door midden is en de donderdag die alvast aangeeft dat het weekend voor veel mensen in zicht komt. Als baken tussen de dagen van de week lijkt het. Op vrijdag begint het meestal te kriebelen omdat de zaterdag lonkt. Zondag is de dag van rust. Relatieve rust dan wel te verstaan. 

Ik had zo mijn eigen beelden en dagdromen. Qua werk was het ene beeld af en het volgende goed op weg. De middagthee was lekker, het op smaak gebrachte water had een kleur die aansprak, de inspiratie voor meer sloot aan bij het moment van. Zo gaat dat met inspiratie, het heeft zo haar eigen kwaliteit en waardevolle schoonheid. Als energie is ze one of a kind. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *