Het grijs van May, een Rubens en de echo’s uit het verleden

A33ECB00-0338-4A77-951F-955D403B0582Het was gisteren niet alleen de dag van Yes or No en het erop of eronder van May en haar Brexit-deal. Ook was het de dag van het (ontstane)beeld en de (ernstige)gevolgen.

Arme premier May. Ik had wel een beetje met haar te doen. Niet dat ik een groot fan ben, maar toch. Een mens is een mens is een mens tenslotte. Krantenkoppen kwamen voorbij. Engelse wel te verstaan. Wil je een vreselijk artikel maken om zo de verkoop op te schroeven dan pak je ook de meest vreselijke foto’s van de persoon in kwestie. Grotesk was het. Niet ter zake doende ook. 

Heel anders ging het rondom Peter Paul Rubens. Daar was het feest dat de klok sloeg. Een hoera stemming klonk op toen ik het artikel in de Volkskrant las. Ontdekt vermengde zich met verloren gewaand. De titel ‘De seculiere hiërarchie in aanbidding’ klonk als poëzie uit lang vervlogen dagen. Authentiek vermengde zich met vondst. Ik ben op mijn beurt blij dat er nog oplettende kijkers bestaan zoals kunsthistorica Emilie den Tonkelaar. In dienst van kunsthandel Hoogsteder & Hoogsteder klonk als elite. Een schets als iets vluchtigs. 

De bijgevoegde foto, infrarood van het origineel, deed haar best om te onthullen. Van iets dat met het blote oog niet zichtbaar is, van geheimen in de kunst en de tijd van. Deelgenoot zijn vermengde zich met opgespannen canvas en hoge verwachtingen. Toegegeven: ik ben een fan. Niet zozeer vanwege het toen geschilderde beeld maar meer als liefhebber en bewonderaar van de echo’s uit het verleden. 

Arme May. Het grijze haar werd zowaar nog grijzer. De gestifte lippen moesten hoognodig worden bijgewerkt. Een blos was grauw geworden door en in de tijd en zij oogde dodelijk vermoeid. Wanneer ik witte wijn in huis had gehad was ik graag al ‘zippend’ mijn tijd doorgekomen. Niet dat ik in Amsterdam woon, maar toch. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *