Grasduinen, drie miljard en die eerste keer

2016-12-07-1461-01-schilder-smallOh ik had wel meegewild. Lekker grasduinen in de kelders van Theheran’s Museum of Contemporary Art.

Drie miljard schijnt de kunstverzameling, aangelegd door Keizerin Farah Diba waard te zijn. Drie miljard! In stilte was ik aan het bedenken hoeveel monden je daarvan zou kunnen voeden.

In de kelder vol met met de besmette kunst, volgens Iran dan, ligt volgens het artikel in de Volkskrant ook een van de beste werken die Jackson Pollock ooit maakte: Mural on Indian Red Ground.

Om vanochtend nog even bij de kunst te blijven? Ik heb een beetje het gevoel van ‘schoolreisje’ vanochtend. Straks ga ik namelijk ‘en route ‘ richting Duitsland. Naar het Museum Insel Hombroich en samen met een lieve vriendin. Het wordt qua bezoek haar eerste en mijn, denk ik, veertiende keer. Ik kan er een keer of twee naast zitten dus heb een marge.

Kunst zur natur! Oftewel de relatie, de verbindingen en verhouding tussen schilderijen, etsen, tekeningen, beelden, gebouwen en het landschap met de flora en fauna. Een museale ontdekkingsreis langs werken zonder aanduiding qua titel, wie het heeft gemaakt en wanneer. En vooral zonder kaartje eraan wat het waard is of nog erger wat het moet kosten.

De eerste keer is belangrijk. Dat is voor alles zo, maar vooral daar in Insel Hombroich, vlak voor het naar binnen gaan en het betreden van die wereld. Als mens, bezoeker en beschouwer kom je je eerste keer als reisgenoot maar een keer tegen. De tweede keer is de tweede keer. En die veertiende keer zal ik me zeker ook niet vervelen.

Ik heb honger. Honger naar de kunst.

Mooie woensdag.

p.s. In mei ga ik met een groepje enthousiaste fotografie en kunstliefhebbers naar het museum, om ervaringen te sprokkelen. Er zijn nog plaatsen vrij in het busje. Zin om mee te gaan..? Klik hier…