Het futurisme in de kunst, de verworven vrijheid en de klimaatverandering

67732922-751F-49C6-A1FA-92D10E9F8BA0“Het ligt niet aan de mensen maar aan de bedrijven. Die zijn er schuldig aan.”. 

Zonder mensen, zonder de positie van consument en het (veelvuldig)consumeren als gedrag geen bedrijven zeg ik altijd maar. Zonder bedrijven geen reclamebureau’s die er mede op gefocust zijn om ons gedrag te (her)programmeren. Voor morgen (10 maart) staat er een klimaatmars op het programma. Ik ben reuze benieuwd, maar kijken naar jezelf in plaats van alsmaar en alleen naar je buurman of buurvrouw zou onderdeel moeten zijn van de ontwikkeling plus inzicht op het gebied van de klimaatontwikkeling. 

Kijken, kijken, kijken. En dan vooral zien en waarnemen naar wat de kunst ons bij kan leren. Op internet (bestaat alweer dertig jaar) zag ik een boeienden korte film voorbijkomen. Over Umberto Boccioni (1882-1916) en dan met name het schilderij ‘Het afscheid’. Mocht je het in levende lijve willen aanschouwen? Het hangt in het MoMA te New York. Maar je weet: vliegen veroorzaakt een flinke CO-2 uitstoot en vliegschaamte als je niet oppast.

Boccioni stierf niet alleen op zeer jonge leeftijd een dag nadat hij van het paard viel en vertrapt werd, maar ondertekende samen met vier anderen het Manifesto dei pittori futuristi oftewel het futuristisch schildersmanifest. Snelheid was in die tijd iets dat enorm in opkomst kwam en fascineerde. Indrukken werden niet alleen geboren maar veelal samen met het gevoel van vrijheid ook in het (ons)DNA gedrukt. Met hoofdletters om nooit meer te vergeten.

Je zou er een locomotief in kunnen zien, in dat schilderij. En elkaar omarmende mensen. Je zou kunnen kijken naar perspectief en standpunt, elkaar overlappende lagen en delen. Naar de kleur en het penseelgebruik. Je zou…

Ach, zie maar. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *